چنگ و دندان نشان دادن صالح، واکنشی به انزوای کنونی

جناب آقای ستایش علیی ازنظر تیوریکی درست فرموده اند؛ واگر این حقیر؛ اختلافات فکری خودم را با ایشان کنار بگذارم؛ میتوانم بگویم که: حق بجانب ایشان است.
نظر به تعریفی که ازسیکولاریزم شده است وآنچه که ما درغرب مشاهده کردیم ودیدیم؛ به مشکل میتوان حتی سیکولاریزم بتواند درکشورهای اسلامی راه پیدا کند؛ ترکیه بحیث اولین کشور مسلمان خواست که قبای سیکولاریزم را بپوشد ولی امروز می بینیم که جریانات اسلامگرایی قوی ترازهرکشور مسلمان دیگر؛درآنجا زبانه کشیده است؛ این کشور هرقدر خودش را به مبادی سیکولاریزم اروپایی نزدیک می کند بهمان اندازه؛ مقاومت داخلی شکل میگیرد؛ بناء باین حساب کسانیکه در کشوری چون افغانستان خودشان را سیکولار می دانند یا اصلا ازسیکولاریزم آگاهی ندارند ویاهم اینکه دروغ میگویند؛ چه این سیکولارها شیعه باشند ویا سنی؛ چه هزاره ویا پنجشیری؛ چه قندهاری ویا پکتیا وال.
اسلامگرایی در دهه های هفتاد وهشتاد میلادی توسط غرب خصوصا سازمان جاسوسی آمریکا سیا برای غلبه برکمونیزم بحیث یک اسلحه بکار گرفته شد؛ جوانان دانشگاهی ویا آخوندهای مساجد ویا واعظان شیعی آن دوران که جوان بودند؛ ازطریق کتاب های سیدقطب ومحمدقطب و حسن البنا وعلی شریعتی ومرتضی مطهری وتالقانی وناصرمکارم شیرازی بالعموم تحت تاثیر افکار وعقایدی قرار گرفتند که ازهرحیث برای شان جاذبه داشت. آنها فکر میکردند با رسیدن به آن مرحلهء آرمانی؛ دیگر تمام دردهای تاریخی آنها التیام می شود. غافل از آنکه شعر حضرت حافظ شیرازی را نخوانده بودند که چندین قرن پیش گفته بود:
چو عاشق می شدم گفتم که بردم گوهر مقصود
ندانستم که این دریا چه موج بیکران دارد.
آری!
حقیقت آنست که من هم مانند ستایش علی؛ درین مورد کدام فرقی میان شهید مسعود ویا شهید مزاری نمی بینم؛ هردو از اسلام ناب محمدی سخن میگفتند وهردو متاثر ازافکار اسلامگرایی بودند؛ بناء اگر من ادعا کنم که من پیرو راه مسعود شهید هستم ولی حکومت سیکولار میخواهم دروغ گفته ام؛ بهمین ترتیب آقای پدرام.
اگر آقای کاظم وحیدی چنین اعلان میکند که پیروی ازشهید مزاری نزدش خط قرمز است ولی حالا ردای سکولاریزم پوشیده است دروغ گفته است؛ اسمعیل یون بی منطق غول وروستار تره کی وهاشمیان که اقوام غیر پشتون را یکسره دزد ورهزن وجنگ سالار میخوانند وبا نکتایی خویش اکت وادای سیکولازیزم میکند ولی سر درآخور گلبدین وملاعمر فرو برده اند نیز دروغ میگویند؛ بهمین ترتیب احدی واشرف غنی وهرکس دیگر.
بناء نباید جامعه را بنام سیکولاریزم فریب داد؛ استفاده ازمقولهء سیکولاریزم برای ضربه زدن حریف یک فریب کاری محض است . تا اینجا با آقای ستایش علی ویاهم محترم جعفررضایی موافق هستم. زیرا همین نظر مشابه را چند سال قبل آقای جعفررضایی که پیرو افکار وعقاید آرامش دوستدار است درکابل پرس نوشته بود که حالا هم موجود است.
اما حرف من چی است؟
من میگویم که آقایان!
بیائید با اصطلاحات ومقوله های اسلام وسیکولاریزم بازی نکنیم؛ جریان اسلامگرایی در افغانستان شکست خورده است؛ اسلامگرایان که چهل سال پیش نسخه های ازقبل آماده شده وترجمهء شدهء سیدقطب ومحمدقطب را یگانه راه حل معضلات اجتماعی درافغانستان میدانستند و ازآن درمقابل ناسیونالیستان وچپگرایان خلقی وپرچمی وشعله ایی کار میگرفتند ودهن شان کف میکرد دیگر به زباله دان تاریخ سپرده شده است؛ مشکل افغانستان طوریکه بارها نوشته ام بار دیگر به تکرار می نویسم مشکل قومی است.
در افغانستان یک قوم بخصوص درطول دوصد وشصت سال بصورت انحصاری درسرزمین مشترک همهء اقوام همه چیز را دراحتیار گرفته است. همان طوریکه کمونیزم نتوانست این گره کور قومی را باز کند؛ اسلام گرایی وهمگرایی به محور دین نیز نمیتواند حلال مشکلات قومی افغانستان باشد. من این مطلب را درمقاله ام زیر عنوان: آیا علمای جهان اسلام توان حل معضلهء افغانستان را دارند بصورت مشرح بیان نموده ام
بناء بیائید که درشرایط حاضر ازخود خواهی های شخصی وقومی خویش بگذریم وبه اصل مشکل؛ترکیز نمائیم؛ به این فکر کنیم که منافع کدام ملیت میتواند با یکجا شدن با ملیت دیگرتامین گردد؛
ازنظر من مسعود ومزاری وجنرال دوستم متاسفانه هیچکدام آنها نزد من برائت ندارند. هرسه آنها به درجات متفاوت نزد خدا وتاریخ ملیتهای محکوم افغانستان درروز آخرت جوابگو استند. این هرسه رهبر با امکانات وچانس تاریخی که خداوند برایشان داده بود با تگ روی ؛ خود خواهی؛ فقط تیشه را به ریشهء خویش وارد کردند وشکار توطئه های رهبران قبیلوی گردیدند یکی قربانی سیاف وآن دوی دیگر قربان گلبدین.
تراژیدی افشار تنها درآن یکنفرمسؤول بوده نمیتواند؛ شخص شهید مزاری؛ ودیگران رهبران شیعی مانند محسنی؛واکبری وانوری ورهبرجامعهء اسمعیلی سید منصور نادری دربر افروختن آتش جنگ وبنزین پاشی درآن سهم داشتند؛ اسناد بحد کافی وجود دارد؛ ولی بازهم همان شعر حضرت حافظ که:
مصلحت نیست که ازپرده بیرون افتد راز
ورنه درمجلس رندان خبری نیست که نیست.
به قول دکترعلی شریعتی: آری! اینچنین شد ای برادر!
حالا باید ازچه باید کردها حرف بزنیم نه ازآنچه که باید میشد ازخود باید بپرسیم که چه کنیم؟ راه حل درچیست؟ آیا میخواهیم سالها بیاد کشته گان افشار سر به زانوی غم بگذاریم وگریه کنیم وتنها برمسعود وپیروانش لعن بفرستیم ویا اینکه میخواهیم ازین مرحله جرأت مندانه وآگاهانه عبور کنیم، وبا زهم به قول حضرت حافظ شیرازی فلک را سقف بشگافیم وطرح نو دراندازیم؟
به نظر بنده اگر مطابق پرسش اول؛ کاظم وحیدی همچنان پاها دریک موزه کرده وازتراژیدی افشار نمیگذرد پس این را بدانند که این تنها افشار وافشاریان نبودند که قربانیان جنایات جنگی شده اند.
راپور ها وارقام مجامع بین المللی رقم کشته شده گان کابل را دردولت نوپای مجاهدین میان پنجاه تا شصت هزار نفر تخمین میزنند. هرچند که خود اذعان دارند که این آمار دقیق نیست. ولی حد اکثر همین اندازه است. پس حالا بیائید که به عوض افشار همان نوشته های داد نورانی را در سایت افغانستان آزاد بخوانید که درتمام کابل چقدر انسان قربانی خشونتهای جنگ وانارشیزم جهادی شده است.
بیائید که نه تنها بیاد افشار بلکه بیاد همهء قربانیان کابل بگرئییم، آنانیکه توسط راکت پرانی گلبدین نیست ونابود شدند؛ آنانیکه توسط تفنگ بدستان آقای مزاری کشته شدند همه وهمه قربانیان وکشته شده گان این تراژیدیهای جنگی اند، آیا خون افشاریها رنگین تراز خون دیگران بود؟
آیا ساحات کارتهء نو وشاه شهید و شوربازار ودرخت شنگ وخرابات ومناطق اطراف بالای حصار وتپهء مرنجان که چندین بار میان نیروهای شورای هماهنگی ودولت آقای زبانی دست بدست شد وهزاران انسان بیگناه شهید شده است چه کسی باید آنرا خط قرمز درمذاکرات سیاسی با طرف درگیر تعین کند؟ بیاد قربانیان مناطق خیرخانه وشهرآرا و وزیر اکبرخان چه کسی باید بگرید؟
ازقربانیان منطقهء مکروریان که حتی یک خانواده ایی را که خود می شناختم هنگام صرف غذا دراطراف دسترخوان؛
بافیر راکتهای گلبدین همه زیرا آبار شدند و جان دادند چه کسی باید پرسان کند؟ وچه کسی بیاد آنها بگرید؟
بناء بهترهمین است که باید بالای خشتهای کهنه پا نگذاریم. مسعود ومزاری راخداوند ببخشاید ، آنها اگر رهبران خوب بودند ویا خراب ، اشتباه کردند ویا نه؛ دیگر درمیان ما نیستند، حالا ما هستیم که باید سرنوشت خویش وآینده گان خویش را باید رقم بزنیم. مزاری ومسعود باهمهء اشتباهات شان امروز صرف بحیث نماد های قومی تبدیل شده اند. مزاری حرف شفاف وروشن داشت وآن اینکه:
نباید بعدازین هزاره بودن جرم باشد؛ نباید ازین به بعد هزاره ها صرف جوالی وسقاو باشند ودیگران وزیر ورئیس جمهور وصدراعظم. ولی میتودهای عملی که برای تحقق این حرف وشعار خویش برگزیده بود خیلی ها احمقانه وقرون وسطایی بود.
مسعود حرف شفاف نداشت ونه هم درد قومی تاجیکها را احساس کرده بود ونه هم کدام اطلاع درستی از تاریخ ملیتهای محکوم داشت. معلومات شهید مسعود با وصف آنکه چند سالی را درمناطق قبایلی پاکستان گذشتانده بود ازساختار نظام قبیلوی پشتونی و آرمان پشتونها تاجایکه اسناد نشان میدهد نیز خیلی ابتدایی و حتی میتوان درحد صفر بود؛ برای شهید احمدشاه مسعود استفاده ازاحساس ملیتی وقومی تاجیکها وسیله ایی بود برای ضربه زدن حریفان قومی اش خصوصا گلبدین که خودشان را پشت سنگر اسلام پنهان کرده بودند، ولی باتمام این کاستی ها او توانست که گروه های پراگندهء تاجیک را دریک صف واحد نگاه دارد، درحالیکه مزاری با وصف هزاره بودنش؛ نتوانست اختلافات داخلی اش را با هزاره های که خودشان را سادات می نامند وازنظر مذهبی حتی شیعه بودند حل کند، مزاری حتی توانایی رهبری را در اداره ورهبری حزب وحدت نیز از دست داد وافرادی مانند اکبری وغیره را نتوانست درکنار خویش تحمل کند. شهید مزاری حتی با هزاره های سنی نتوانست کنار بیاید.مزاری حتی آنقدر احساساتی وخود خواهانه عمل کرد که افرادی مانند شهید نجم الدین مصلح بدخشانی که هیچ پیوند فکری با جمعیت اسلامی نداشت، بدون درنظرگرفتن آداب واخلاق سیاسی واسلامی وزیرپا نمودن تمام قوانین واعراف دیپلوماتیک که با اطمئنان کامل به ملاقاتش رفته بود وباور داشت که مزاری وی را چیزی نمیگوید ابتدا اسیر وبعدا به بدترین شیوه وناجوانمردانه ترین طریقه وی را ازبین برد.
خون شهید نجم الدین مصلح لکهء ننگی است برجبین شهید مزاری وتفنگدارانش وبرجبین کاظم وحیدی که حالا مسألهء شهید مزاری وافشار نزد وی خط قرمز گردیده است. اما امرالله صالح ورحمت الله بیژنپور ودیگرتاجیکانی که برسرمیز مذاکرات با آقای کاظم وحیدی می نشینند مسلما که خون نجم الدین مصلح بزرگ را بفراموشی سپرده اند ورنه حق آن بود که آنها باید قبل ازکاظم وحیدی چنین مقاله ایی درمذمت شهید مزاری وافرادی مانند کاظم وحیدی می نگاشتند که چنین کاری را نکرده اند زیرا آنها احساساتی وغیر عقلانی با قضایا برخورد نمیکنند.
با احترام
پرویز بهمن

آقای عبید!
یا واقعا ازعقل بی بهره استی ویا اینکه مضامین ومقالات مرا درست وعمیق نمیخوانی؛ من برسر قبر هیچ مرده ایی بوسه نزده ام ونمیزنم؛ ولی؛ یکه راست میگویم که تمام بدبختی های مردم این کشور( که من درآن زاده شده ام ونامش را استعمار شرق وغرب ؛ افغانستان گذاشته است) درپای یک قوم حاکم است که دوصد وشصت سال حاکمیت چلانده است و این وطن را به اشغال خویش درآورده است علاوه بر اشغالگری بخاطر دوام حاکمیت قبیلوی شان اقوام غیر افغان را بایکدیگر شان جنگانده است. دوصد وشصت سال تاریخ کمی نیست. اگر تو هزاره باشی درد هزاره ها را احساس میکنی واگر تاجیک باشی هذا القیاس؛ اگر ازبیک باشی هذا القیاس. اما اگر هیچ کدام اینها نباشی وافغان باشی باید چنین چرندیات بنویسی. اگر برای یک لحظه من تمام این وحشتهای دوران تنظیمهای جهادی را با تو چسم بسته قبول کنم ودر پهلوی رقم شصت وپنج هزار چند صفر دیگررا نیز علاوه کنم ازخودت می پرسم که آیا این قاتلین وجنایتکاران از کدام کرهء دیگر بالای این وطن نازل شده بودند ویا اینکه همه ای شان از پدر وپدرکلان شان زادهءهمین خاک و وطن بودند؟ آیا درجهان امروز ملتی را سراغ دارید که قصدا وعمدا بیل وبیلچه را بگیرد خانه و و طن خویش را ازبیخ وریشه نابود کند؟
چرا شما ازگفتن حقایق طفره میروید؟ چرا شما مخالف جریان آب شنا میکنید؟ این آتش را که جناب عالی با رقم شصت وپنج هزار کابلی اینجا عنوان کرده اید ریشه در دل تاریخ ساختار قبیلوی این کشور دارد. که سالها زیر خاکستر بود و ناگاه به یک بهانه ای سراززیرخاک برآورد؛ این را بدانید تا وقتیکه مشکل اصلی این کشور حل نگردد این بدبختی وحشتناک تر ازآنچه گذشته ویا میگذرد سر برمی آورد بازهم بر می آورد وهزارمرتبهء دیگر برمیاورد. درین راه هزاران دوستم ومسعود ومزاری دیگر وملاعمر وگلبدین ها وکرزی های دیگر تولد خواهد شد وبا همین شیوه ازبین خواهند رفت.
بیائید که ارییخ وریشه بطرف تغیر برویم؛
1 درقدم اول این نام کثیف افغانستان را قبل ازهر چیز دیگر به زباله دان تاریخ بسپارید وآبرو مندانه آنرا دفن نمائید تا هیچ قوم وملیتی، ازین ناحیه احساس غرور وسروری وآقایی وباداری بالای دیگران نکند؛
2 به نظام غیر متمرکز وانتخابی ازپائین بطرف بالا ترکیز صورت بگیرد.
3هویت های ملی ومذهبی تمام اقوام ساکن بشمول پشتونها بصورت مساویانه برسمیت شناخته شود.
4 سرود ملی به سه زبان فارسی وازبیکی وپشتو ایجاد وبه تصویب برسد
5 هرملیت وقوم خاص حق داشته باشند که درجهت غنامندی زبان وفرهنگ خویش با کشورهای همزبان خارج ازمرزهای کشور؛ درچارچوب قوانین نظام غیر متمرکز علایق فرهنگی خویش را تامین نماید.
آزادی شعایر مذهبی برای پیروان ادیان ومذاهب به شکل مساویانهء آن تضمین گردد.
اینها خلص پیشنهاداتی است که میتواند جامعه را بسوی پیشرفت وتکامل بشری سوق دهد. درغیر آن این ائتلافهای قومی پشتونی هزاره گی وازبیکی وروز دیگر هزاره گی تاجیکی وازبیکی وروز دیگر تنها هزاره گی تاجیکی روز دیگر تنها هزاره گی پشتونی این وطن را بطرف هلاکت می برد.
با احترام
پرویز بهمن