“وبای غضب و بی اعتنایی ها”
وقتی کمرم درد می کرد
وقتی که رگ به رگ شده بود رگهای کمر من
مادر ماساژمیدادکمرم را
و ناحیه درد را آهسته مالش می نمود
آهسته مرا پا می کرد
از دستان من میگرفت و به خاک انداز می برد
وقتی که زخم کهنه ام عود می نمود
او مرهم میگذاشت با حرف های دلنواز و شیوه مرضیه اش
یادت بخیرمادرمن
ای بهترین دوست و همره و همراز و دلبرم
وقتی مریض می بودی
وقتی مریض می شدم
دردت فراموش می شد و
در غم من می سوختی
من معذورم که درک نکردم تورا
آه مادر من
دلبر من
وقتی که نام توآرم و یاد تو کنم
اشکم بی اختیار جاری می شود.
در سالن انتظار بودم در شفاخانه ای
پسرکی راختنه میکرد داکترش
و وقتی که پسر جیغ می کشید و از درد فریاد می نمود
مادر چه اشک ها می ریخت و می سوخت و بود بی قرار
وقت که خال از رخ دخترکش برمیداشت داکتری
و گوش ها و بینیی اش سوراخ می نمود
تا سیمینبر شود دخترک نوجوان
همانند دختران روزگار
و جلوه نماید چو حور
و دل رباید زجنس مخالف
مادر درد دخترش
بیشتر ازو احساس می نمود.
وقتی از خانه می روم برون
در جامعه تحقیر می شوم
مورد شتم و ضرب قرار میگیرم
و هزار زخم زبان
چون من غریبم و در زیر سایه ای فاشیست
و جامعه نژاد پرست
محکوم به اجنبیستم
انسانیت کجاست؟
نه احترام گذارند به ائیدئولوژیت.
وقتی به خانه عمه و خاله ات روی
قولی نتوانی دهی به آنها ودوستان نزدیکت
مادر نتواند پسرش رادر آغوش مهر کشد
پدر نتواند دخترش را کند بوس های مهر
برادران و خواهران
نوازش همدیگر نتوانند کنند
چرا؟
من خسته ام ازین بی مهری
و چاکهای بین مردمان عصر وجامعه خودم
وقتی که دختر آزاد رود به خیابان های شهر
تجاوز کنند ارازل که زاهد نماست
قانون و دین وسیله حکومت کردن و قیود مردم گشته است
چون عطوفت و مهر نباشد وسیله در اجتماع.
من در تعجبم که آدم ها
همدگرشانرا نخورده و تا هنوز زنده اند
اما وبای قهرو غضب و بی اعتنایی آمده است
هشدار
هشدار
ای آسیایی ها
وی کشوران با فرهنگ دیرینه
و قانون های پیچیده
بروز شوید
نگاه های تان را بروز کنید
نه با تفکر هزاران سال پیش و فرهنگ های توده ای
من شاهدم هزاران آدم ها ستم
که قربانی باورها و عقاید غلط شان شوند
و ای وای از مذهب و دین که
تروریست پرور است
ای وای
ای وای
ای وای
