دردل مهاجران

به نام خدا

این متن شکوایه های قلب نسل مهاجر افغان در غربت است

اول دلمان از دولت و سردمداران کشورمان چه در عصر گذشته وحال گرفته است.

کسانی که از سی سال پیش به بعد که اکثر کشورهای همسایه وجهان مشغول زمینه چینی برای پیشرفت و بعضی در حال پیشرفت بودند با قومیت گرایی و ابستگی به کمونیسم کشورمان را در اتش انقلابی سوزاندند که هر چند منجر به بهبود نسبی از لحاظ مذهبی شد اما پیامدهای ان همچنان گریبانگیر ملت مظلوم ماست مردم ما صدها هزار شهید هزاران جانباز در این راه داد هزاران نفر دچار بیماریهای روانی بعد از جنگ شدند.

میلیونهانفر اواره شدند. بعضی ها به مدینه فاضله ای که فکر میکردند عدالت علوی برقرار است امدندکه من هم از ان جمله هستم. در این کشور که به قول مردمش کشور امام زمان (ع) است بر عکس انچه ادعا می کنند هیچ عدالتی در کار نیست کودک مهاجر وقتی به سن مدرسه می رسد تازه باور می کنند افغانی بودن یعنی چه من زمانی که به مدرسه میرفتم فکر می کردم کلمه افغانی یکجور فحش است اما کم کم متوجه شدم کلمه افغان نزد سنین مختلف مردم ایران تعاریف مختلف دارد کودکان ایرانی وقتی نمی خوابند یا کار بدی انجام می دهند مادرشان می گوید افغانی رو صدا میکنم سرتو ببره.جوانان اینها فکر میکنن افغانیها یکسری ادمهای بیسواد احمق هستند پس وقتی لباس نو میپوشی میگن افغان ادم شدی . بزرگسالانشان به چشم یکسری ادم بی فرهنگ و ساده لوح می نگرند. به چشم پلیس جنایتکار بی چون چرا هستی بعد از هر اتفاقی اولین مظنونین ما هستیم.واما کارخانه داران و سرمایه داران بعد از شنیدن کلمه افغانی به یاد کنده کاری چاه کنی وکلنگ میفتن .خوب ما نمیتوانیم از دولت ایران انتظاری داشته باشیم چون ما تبعه این کشور نیستیم پس انتظاری از این دولت که خود با مشکلات زیادی روبروست نباید داشت تحریمهای اقتصادی کشمکشهای داخلی وغیره.اما زمامداران کنونی افغانی که حالا بعد از سه ده برادر کشی و جنگهای خانه به خانه به قدرت رسیدندومدعی وحدت ملی هستند باید نگاهی برابر به تمامی افغانها داشته باشند سفارت کشورمان در تهران نماینده سه میلیون مهاجر ( به قول دولت ایران) افغان است من تا به حال نشنیده ام ونه دیده ام که این سفارتخانه یک برنامه فرهنگی یا اجتماعی برای این قشر مردم گذاشته باشد نمی دانم این جزو عرف نهادهای دیپلماتیک هست یانه ولی فکر میکنم این نهاد باید هر چندوقت یکبار چنین مراسمی داشته باشد تا از مشکلات فرهنگی اجتماعی مردمش باخبر باشد مردم مظلوم مامیتوانند نداشتن هرگونه محرومیت را از قبیل نداشتن هرگونه بیمه تامین اجتماعی نبود حامی قضایی را تحمل کند چنانکه تا به حال کرده ولی بی هویتی متهم بودن به بی فرهنگی بسیار سخت است سفارت کشورمان باید با برپایی نمایشگاههای فرهنگی در فرهنگسراها میتواند فرهنگ غنی ملت مظلوم ما را به اینها نشان بدهد یا حداقل با حمایت خود ضمینه را برای خود مهاجران فراهم کند. مهاجران در ایران دارای پتانسیل بالایی در زمینه های مختلف میباشد مثل صنایع دستی .صنایع چوب تولید پوشاک الکترونیک کامپیوتر وغیره تنها چیزی که نیست یک حامی دلسوز . حال اینکه تمامی کسانی که این کارها را انجام میدهند از نظر دولت ایران غیر قانونی است پس سفارت ما باید یک برنامه کارامد برای رفع این مشکلات داشته باشد بعد از سی سال که مهاجران در ایران هستند هنوز یک مسجد یا درمانگاه از خود نداریم حالا وضعیت عراقیها را ببینید چندین بیمارستان مسجد حسسینیه دارند اما ما حتی برای خواندن نماز عید هم مشکل داریم. اقای سفیر خواهش میکنم نگاهی هم به ما داشته باشید .هرچند امیدی نیست اما ذکر این مطالب کمی از سنگینی بار غم مان را کم میکند. اقای سفیر یکسر به دادگاهها وبیمارستانها بزنید تا طعم تلخ اواره بودن را بچشید.