از تریبون بخش فارسی بی بی سی برای هویت سازی های جعلی سوء استفاده می شود

آقای درویش
به نظر می رسد که نگاه شما به زبان ترکی امیخته با تعصب و تا حدودی نادیده انگاری است. برادر عزیز شما می گویید که در زمان مولا زبان ترکی زبان نوشتاری نبوده است. این را با کدام سند می گویید؟؟ مولانا هشت صد سال قبل زندگی می کرد اما محمود کاشغری ، هزار سال قبل از امروز ، اولین فرهنگ لغت ترکی را نوشت و نقشه ای را کشید و به ترکی شرح داد که تا امروز یکی از منابع مهم دانش مردم شناسی ان زمان است.
حالا من از شما می پرسم که اولین لغت نامه ای فارسی چند سال قبل نوشته شد؟؟
همچنان اگر شما کمی در مورد لوح های اورهون که به ترکی باستان نوشته شده است مطالعه کنید، متوجه می شوید که این لوح ها در قرن هفتم هجری نوشته شده اند.
به نظر می رسد که ما افغانها غرق در تعصب هستیم و این تعصب باعث شده است که تصور ما از جهان را هم تحت تاثیر قرار بدهد.
پیشنهاد من به شما ان است که با دید باز به اطراف تان نگاه کنید. من خودم یک فارسی زبان هستم اما هیچگاه نباید در دام افراط و تفریط گرفتار شویم.

همچنان من توجه دوستان را به این سخنرانی دکتر عبدالکریم سروش جلب می کنم که مولانا را از نوادگان ابوبکر خلیفه ای چهارم می داند.
این گفته ای عبدالکریم سروش بر اساس کتاب هایی تحقیقی در مورد مولانا است.
به نظر می رسد که ما افغانی جماعت از هر انچه از مولانا محکم گرفته ایم قومیت وی است. این واقعا غم انگیز است.

نی دوست گرامی این مسله ای تعصب نیست وهمچنان بعد ار ساسانی ها زبان پارسی نیز حدود چندین دهه راکت ماند واز نوشته باز داشته شد تا زمان یعقوب لیث صفاری زبان عربی حاکم بر سرنوشت ایران باستان بود ودر ترکیه آن روز زبان ترکی زبان مردم بود ولی زبان کتابت واداره ودربار نبود ، بیشتر در ادارات آن زمان تا دوره امیپذراتوری عثمانی والی زمان اتا تورک زبان عربی وپارسی زبان کتابت بود که مولانا در همین دوره زیسته است ! اگر زبان ترکی نوشتاری میبود بدون شک مولانا بسیار آثارش را به ابن زبان میسراید. بیان حقایق تاریخ نمایانگر تعصب نیست وما در زمان پور سینا دسترسی به زبان نوشتاری پارسی نداریم ، ابن سینا بسیار اثارش را به زبان تازی تحریر کرده است ویا دیگر دانشمندان این حوزه . ولی زبان پارسی در رگ رگ انسانهای این سرزمین جاری بود وبه همین خاطر بود که عربها نتوانستند این زبان را منهدم گردانند وهمچنان زبان ترکی را که با ریشه وتاریخ کهن است . به نظر من این دو زبان در حوزه آنروز وامروز همیشه باهم زیسته اند وبا هم بوده اند وگاهی یکی با قوت تر وگاهی دیگری بوده است . تعصب هم زمینه ساز جدای این دو زبان در تاریخ نبوده است وامروز که بعضی ها با تعصب میخواهند جغرافیای جدای ایجاد نمایند ، شاید بی فایده باشد.

مولانا شخصیت پر افتخار نسل بشر است ! زیراکه هر قوم در دنیای آنروز مولانا را نزدیک بخود میدانست وامروز هم دیده میشود که اقوام گوناگون در نسبت دادن مولانا برای خود پیشی میگیرند واین را اقای کابلی باید درک نماید که مولانا هر چیزی را که بیان داشته است بی حکمت نمیباشند واگر موشگافی در هر چیز بدارید بدون شک در کتابهای آسمانی هم چیزهای یافت میشود که در جهان امروزی ظاهرن نا سازگار به نظر میرسند وشرایط که مولانا زیست میکرد باید مد نظر گرفته شود وهمینکه میگوید ای قوم به حج رفته کجایید کجایید... معشوق همین جاست بیایید بیایید... معشوق تو همسایه ای دیوار بدیوار... در بادیه سر گشته شما در چه هوایید.. شاید بسنده باشد وشما کابلی گرامی در شرایط امروز نظیر این چهار پاره مولانا بسازید وخود را در جامعه بسنجید که سرنوشت تان بکجا خواهد رسید؟ داستانهای مولانا در شرایط آنروز همه حکایه گر وضع اجتماعی وسیاسی آن دوره بود که به زبان حیوانات وبه شکل گونا گون بیان شده اند وبیشتر از آزادی وانسان آزاده بحث میکنند ودر ضرورت مردن آدم رواست را به همه پیشکش میدارند وانسان را میخواهد از قفس ایدیولوژی های ویرانگر رها گرداند وخود شناسی را برای همه بشناساند واز تقلید سخت بیزار است وهدایتش بسوی از خود روشن شدن است ، نه دنباله روی ودستور پذیری از این کشور ویا آن کشور واین اید یولوژی وآن ایدیولوژی ویرانگر وقفس ساز اندیشه های انسانی ! اگر داستان کنیز به ما چند شناخت ظلم وظالم را میرساند مولانا چه تقصیر دارد واین را مقایسه میدارد که در قتل عام بن قریضه چنین احکام آمد وقتل عام را روا حساب کرد ، حالا مولانا چه باید میگفت واین را به خرد من وتو گذاشت که من وتو چه فکر باید کنیم واز چگونگی این داستان چه پیامدی را در اندیشه هایمان بگنجانیم ! مولانا حکایه را جنسن بیان کرده وقضاوتش را به شما وامروزیها گذاشته است. امید است که این مرد خردمند را بازهم بیشتر بسناسید وسر سری از سر هر مطلبش با دید تعصب گذر نکنید که مولانا تعصب را نهایت خامی میداند ، نشود که شما با تصور خام به مطالب مولانا نگاه کرده باشید. باز بخوانید ودرخود حل سازید ، بدون شک مولانا را بیشتر از اکنون خواهید شناخت ! شما در آن زمان چند نفر ی که همقطار مولانا بوده باشند ، لطف نموده معرفی بدارید ، البته منظورم از فرهنگ های جدا از حوزه خودمان است ! تندرست باشید.

خیلی خوب اقای درویش
تا حمله ای انگلیس ها به هند زبان رسمی هند فارسی بود. ایا زبان هندی کتابت نداشت که فارسی زبان رسمی بود؟
برعکس نظر شما، زبان ترکی قبل از ترکیه در کاشغر رشد کرد. تریکه صرفا یک شاخه ای از ترکان را نمایندگی می کند که همان ترکان سلجوقی بود که قبل از رفتن به ترکیه فارسی را به عنوان زبان اداری استفاده می کردند. اما حتی قبل از تصرف ترکیه به دست سلجوقی ها، زبان ترکی در کاشغر رشد اساسی کرده بود که نمونه اش همان فرهنگ لغت محمود کاشغری و نقشه ای مشهور وی است. ترکها در کاشغر امپراطوری داشتند و این امپراتوری برعکس ترکان غز که غزنوی ها را بنیان گذاری کردند و ترکان سلجوقی که عثمانی و ترکیه ای امروز را بنیانگزاری کردند، از زبان ترکی در اداران شان استفاده می کردند.
باز هم عرض می کنم که فعلا نوشته های قدیمی ترکی، حتی به رسم الخط عربی نیست بلکه به رسم الخط مخصوص خود است و قدیمی ترین سند نوشته شده ای ترکی که از مناطق جنوبی مغولستان امروز به دست امده در حدود یک هزار و شش صد سال قبل نوشته شده است.
زبان اداری یک مملکت دلیلی بر این نیست که زبان عام مردمش به مرحله نوشتاری نرسیده است. امروز در هند و پاکستان زبان انگلیس زبان رسمی اداری است اما زبان هندی از سه هزار سال به این زبان نوشتاری بوده است.
زبان فارسی در زما سلچوقی ها و غزنوی ها یک زبان بین المللی به حساب می رفت و از طرف دیگر ترکها از اسیای میانه با کاربرد اداری این زبان اشنا بودند لذا ان را نگه داشتند.

به هیاهوی مولانا توجه کنید که این روزها سراسر جهان را از غوغای آن انباشته اند تا جایی که پاپ نیز انجیل را کنار گذارده و دیوان مولوی می خواند .
در این از خود بی خودی خیره سرانه که منبع تغذیه و تدارکات اولیه ی آن در پستوهای کنیسه پنهان است، صدای آن بنیان اندیشی که نخست خواهان آشنایی محکم تاریخی و تعیین ابتدای ظهور مولانای موجود، در ملاء عام فرهنگی می شود، ظاهرا به جایی نمی رسد و در برابر درخواست او، چنان که به عینه می بینیم، تنها دوال کوب ضربه را بر طبل این خیابان گردی لوطی مسلکانه محکم تر فرود می آورند و بیش تر هیاهو می کنند!!! مضحک تر از همه این که بر سر تصاحب این صاحب نام ناشناس و جدّی وانمودن این شوخی بزرگ، دعوای زرگری به راه انداخته و از هند تا افغانستان و از ترکستان میانه تا ترکیه ی امروز، هر یک مطالبه ی مولانای خود را از آن دیگری می کند!!! اما اگر همین جا از صاحبان متعدد این شیء ناشناخته بپرسیم ۸۰۰ سال پیش و زمانی که هنوز قونیه ای نبوده و وجب به وجب بیزانس را کلیسای سخت گیر آن کنترل می کرده چه گونه جنازه ی مولانا را به "آیکونیه" ی مسیحیان راه داده اند تا بر آن گنبد و بارگاه اسلامی بگذارند و اگر بپرسیم چرا مولانای اینان، وسعت سرزمین های اسلامی را رها کرده و در قونیه ی زیر سلطه ی رومن ها و کلیسا به خاک خفته، یکی از میان این همه شیفته ی در حال چرخیدن و جذبه ی سماع، پاسخی برای آن ندارد، چنان که با فریاد بلند، که هر کری را شنوا می کرد سئوال کردم

دوست گرامی منظورمن حوزه ایست که مولانا در آنجا زیسته است وسرود سرایده است ومثنوی ترتیب داده است واینکه در کاشغر زبان ترکی قدامت کهن دارد ولغات نامه معتبر از این جا نوشته وبکار گرفته شده است ، شک نیست ومن هم با تورانیهای که در شهنامه آمده است باور دارم وبالخره انسانها در یکجای باهم یکی هستند واین پراگندگی در اثر تکثر نفوس وگسترش انسانها بگوشه وکنار این گیتی بوده است واز اینکه تاریخ گواه میدهد ودر قدیمی ترین کتابهای تاریخی از این اقوام نامبرده شده به همه روشن است. واز نظر من ترکها وتاجیکها بدون شک از هسته های ایجاد اصلی اقوام ایرزمین هستند وآریاییها را بیشتر این دو قوم در بر میگرفته است که بدیگر گوشه های دنیا پراگنده شدند وتخمشان در جهان پخش گردید واقار زبانی را میتوان در وجود سایر زبانهای دنیا دید که سرچشمه از همین کوه پایه های سر بلند پامیر وسینکیانگ وکاشغر وآسیای میانه وخراسان بزرگ میگیرد. امید است که کج فهمی شما را رفع کرده باشیم. تندرست باشید.

مولانا پرستی ومولانا ستیزی هردو رویکرد های نابخردانه ا ست ودعوا بر مالکیت قومی مولانا نابخردانه تر ازآن . مولانا یک سخنوروعارف مسلمان بود ونمی توان اندبشه های اورا از آموزه های اسلامی جدا تصور کرد . ماهیت اسلام و آموزه های آن روشن است .نباید انتظار داشت که مولانا باید مثل مارکس، و کانت دکارت وراسل و هایدگر و امثالهم می اندیشید. وچون چنین نبوده پس واقعیت فرهنگی او نیز ارزشی ندارد.او محصول دوران خود بود .اما بسیاری از شاعران اسلامی گرفتار تضاد اندیشی وتناقض گویی بوده اند . به بیدل نظر اندازید که چگونه مزخرفات اسلامی را با اندیشه های سرشار از شک وتردید فلسفی همزمان بازتاب داده است. این شاعر اندیشه گر ومذهبی که می گوید : به اوج کبریا کز پهلوی عجز است راه آنجا / سر مویی گر اینجا خم شوی بشکن کلاه آنجا .. درجایی دیگر می گوید : قلندرانه حدیثی ست زاهدا معذور - تو غره ای به بهشتی که جای ریدن نیست ... یا : به پیری هم نفهمیدیم افسوس - که دنیا بازی طفلانه ی کیست؟ یا : بیدل آن قرآن که ما درس حضورش خوانده ایم - متن آیاتش تحیر دارد وتفسیر شرم - یا : می چاره گر کلفت زها د نگردید / توفان مگر از عهده ی مذهب بدر آید و ده ها مورد دیگر که همه در مورد وجود خدا، معاد، دوزخ وبهشت وماهیت جهان پر از شک وتردید است . مولانا نیزدر کناراندیشه های خرد ستیزانه چیز های از جنس اخلاقیات و نیک اندیشی نیز دارد که نمی توان به کلی آن را بی ارزش خواند. حالا مساله این است که در جهان امروز ازاین همه مولانا گرایی چی کلاه نمدی برای خود می توان ساخت؟

آقای همت فاریابی سلام
بدبینی ودشمنی فارسی یا پارس ) ها مهرداد فرهمند ، صادق صبا ، تنین ها برای تورک ها ازامروزنیست اولین هم و آخرین هم
نخواهد بود ، چون پارس ها و نوکران شان میبینند مشاهده میکنند آثارتاریخی آبادی های تاریخی خراسان ، ایران ، تورکستان ، هندوستان ، تورکیه و آثارادبی دوره شگوفان رنسانس ، دوره تیمویان غزنویان و سلجوقیان و اکثریت دانشمندان هم تورک بوده اند ازآن
جمله مولانا ی رومی تورک بوده به پارسی های ایران هیچ ارتباطی ندارند حضرت مولانا به زبا ن های تورک و تاجیک نوشته اند
مولانا به نام فارسی یا زبا ن فارسی د ر آثارخود هیچ یاد نکرده است والسلام

پاسخ به جناب درویش که ( زمان ملای روم ) را نمی توان با عصر حاضر مقایسه کرد :
قرن ها پیش از مولانا ، بوعلی سینا و عمر خیام و زکریای رازی و دیگران ... ذهنی روشن داشته و بسیاری از حقایق را بر ملا کرده اند . شما در تمام داستان های گلستان و بوستان سعدی یک موضوع محیرالعقول و دورازذهن نمی بینید . تمام داستان های سعدی همه حسب حال مردمان است . و ضمن بیان جامعه شناسی زمان و مکان ، امکان وقوع نیز داشته است . و تمام پرسوناژها را آدمی می سازد . چنین است که سعدی افصح المتکلمین لقب می گیرد . من نمی دانم کی و چه کسی جلال الدین محمد بلخی شاعر متصوف را فیلسوف توصیف کرده و به نظریه های او عنوان فلسفه داده است . زیرا ملای روم علاوه بر آنکه فیلسوف نیست و نبوده است ، با فلسفه و استدلال های فلسفی نیز به کلی مخالف است و همه چیز جهان را در مشیت الهی میداند .
دین بنیاد علمی ندارد و در مجموع مشتی اوهام و ابهام است که منبع اش تصورات غلط و پندار گرایی است . آدمی نمی تواند هم خردگرا باشد و هم خرافی . اعتقاد به موهومات و دنیای پس از مرگ و خرافات بی پایه ، با دانشوری و دانشمندی در تضاد است . کسی که به معاد جسمانی یا روحانی انسان ووجود بهشت و جهنم معتقد است ، اگر ده میلیون بیت شعر هم گفته باشد ، در زمره ارباب معرفت و فیلسوف طبقه بندی نمی شود . کسی که به جای اندیشه ، به تخیل رو می آورد و به جای دانش وواقعیات ، موهومات را مبنای اندیشه قرار میدهد ، نه فیلسوف می تواند باشد نه روشنفکر . اصلاً چیزی به نام فلسفه ی دین و مردمانی به نام فیلسوف دینی وجود ندارد و تمام کسانی که می خواهند برای دین فلسفه ببافند ، خیالبافان گمراه اند . همانند روشنفکر دینی که جمع اضداد است .
با محبت .