از تریبون بخش فارسی بی بی سی برای هویت سازی های جعلی سوء استفاده می شود

تر كها مولانانا را عزيز خود ميدانند اكر مولا نا ترك نباشد بس تركان از مولا نا هستند.انجا ان عزيز مرد به خوشى و عزت زندكى داشت. تر كان هم مردم بسيار فرهنك دوست هستند.همين تركان امروزه كشور ما هم بهترين مردم هستند. همين امروزى ها هم تعصب ندارند. اينقدر كه ما حساسيت داريم.
انانكه افتخار به اجداد ميكنند
جون سك به استخوان دل خود شاد ميكنند
كسى اكر به معنى اشعار و علم مولانا و ان شمس عزيز القدر بما بنويسد. اين جه نوع دوستى بين اين دو دوست خدا بوده است؟ خيلى تعجب اور است. ان شمس جقدر مرد حساس زيبا و خوش طبع و خوش الحان بوده كه مولانا در رخ شمس ما نند بل بل به خروش ميامده.
موضوع را خوش ايند بسازيد دعوا ختم است. مولانا عزيز و شمس نور جشم همه ما و شماست دوستان ترك شما عزيزان ما هستيد. اينكه شما عالم دوست و شاعر دوست هستيد جشم حسود كور .

برگرفته شده از وبسایت وزین خاوران
نوشته شده توسط وحید غیاثپور کاظمی
جمعه ، 8 دی 1391 ، 13:42
انگلیسها اسم "تکه ای" از خراسان را، افغانستان گذاشتند؛ و مشترکاٌ با روس ها، خراسان بزرگ را تجزیه کردند. (در حقیقت ایران بزرگ) این تکه ها را به گونه ای ترسیم نمودند که هر کشوری با همسایه گانش اختلافات و چالش های پیوسته مرزی، تباری، زبانی و حقوقی داشته باشند، تا در آینده از این طریق به اهداف راهبردی خود برسند. متعاقب آن به هر"تکه ای" از خراسانی تجزیه شده نامی نهادند،
این است که میگوییم:
اسم افغانستان، به هیچ عنوان وجاهت لازم، بار تاریخی، شکوه علمی، عظمت سیاسی، لطافت عرفانی، ماندگاری هنری، قدرت فرهنگی، قدامت تاریخی و وقار ذاتی خراسان را باز تاب نمی دهد و رداء نیست که قامت مردم شجاع این سرزمین تاریخی را بپوشاند.
این حرف به هیچ عنوان بی حرمتی به قوم افغان (پشتون) نیست بلکه یک حقیقت مسلم تاریخی می باشد. چنانچی اسم این کشور افغانستان نبوده "هزاره استان، ترکستان، تاجیکستان...و غیره می بود، باز هم گزینه خوبی برای خراسان نبوده و جز وسیله ای برای استفاده استعمار گران، افتراق، تشدد وبحران آفرینی نمی توانست ارمغانی به بار بیاورد.
چنانچی اسم افغانستان امروزه مورد چنین استفاده ای قرار می گیرد، ضمن این که در داخل کشور از قبولیت عام برخوردارنبوده، یکی از پایه های بحران هویت در کشور می باشد و باید عوض شود، که تمامیت خواهان بااستفاده از این اسم دست به تحریف تاریخ حوزه مشترک فرهنگی می زنند. بحث صاحب اصلی کشور بودن و بحث اقلیت واکثریت راه می اندازند، که دیگران را به رفتن به تاجیکستان، ازبکستان و ایران فرامی خوانند، که بااستفاده از این مدخل، ادعای همتباری با پشتون های پاکستان کرده و با استفاده از نیروهای خارجی ادعا بر تمامیت ارضی کشور پاکستان صورت می گیرد...که سد تا مشکلی دیگر.
ازطرفی از 150 تا 200 سال به اینطرف، قباء قدرت به قامت یک قوم" خاص" در کشور توسط استعمارگران خارجی (انگلیس،روس، پاکستان، امریکا) به منظور رسیدن به اهداف راهبردی مشخص دوخته شده است.
واین باعث یک نوع باور و اعتماد به نفس! اما با اتکاء به قدرت خارجی، د ر بین نخبه گان پشتون شده،هژمون پشتونیسم را به وجود آورد. از آنجایی که این جریان با واقعیت های موجود قومی،فرهنگی وتاریخی درکشورهمخوانی ندارد،همیشه "هژمونی پشتونیسم" از طرف سایر اقوام باشندۀ کشور طرد و مورد انکار قرار گرفته است. این انکار بر حق برخاسته از دل تاريخ، چیزی نیست جز شرح حال تمامی هنگامه های رقتبار تاریخ معاصر کشور، تاریخی پرماجرا خونین و دردناک که سرتاسر آن مملو از حوادث خونبار، شکست ها، پیروزی ها، جنگ ها و کشتار بوده، همچنان که حکایتی از سر افزاری و حماسه آفرینی فرزندان راستین وطن را در زندان ها و نبردگاه ها پشت سر دارد، این است چهره راستین تاریخ معاصر افغانستان.
یا در حقیقت امر جنگ استقلال و آزادی خواهی اکثریت مردم کشور که با چهره داخلی استعمار خارجی، یعنی استبداد میرزمید ند. از مقاومت مردانی هزاره ها تا خیزش امیر حبیب الله کلکانی، ده ها کودتا ومقاومت انفرادی وگروهی تا به مقاومت بزرگ علیه وحشت طالبانی که در آخرین دهه قرن بیستم طومار فرسوده پنداشت های تک تباری را متلاشی ساخت و ثابت کرد که در دست داشتن امتیاز قدرت سیاسی در مقدرات یک قوم خاص مرقوم نشده است. آن مقاومت بازگفت که بیش ازین، قدرت سیاسی در این سرزمین ملکیت و میراث انحصاری به حساب نمی آید و تفکرات کهنه، جای خود را به عصر مبارزه برای عدالت خالی کرده است. هرچند زمان و محدودیت های رنگارنگ فرصت نداد که رؤیای عدالت محوری در شرایط پس لرزه های انقراض یک سیستم کهنه، تحقق بیابد، اما در مجموع این گذشتۀ تاریخی حقانیت "انکارتاریخی " مبارزه ضد استبدادی سایر قومیت های کشور؛ وباطل بودن تفکر پشتونیسم را به اثبات رساند.
مجموعه جنگ ها و زور آزمایی های اجتماعی تاریخی و سیاسی نشان می دهد که نوعی بیداری و آگاهی و احساس هویت در همه جا بروزکرده، اکنون دیگر نمی توان در افغانستان مانند گذشته قدرت را به نفع یک قوم به دست گرفت و بر مردمان اقوام دیگرحکومت کرد. افغانستان فعلی نیاز به یک ساختار ملی تازه و به شکلی از حکومت که تنوع واقعی آنرا بنمایاند، نیاز دارد. در کشور چند تباری مانند افغانستان، همه باید در سامانه سیاسی و اداره مملکت حضور شایسته خود را متبارز سازند، والا، تشنج ادامه خواهد یافت ومقاومت حتمی است.
کشور و نظام در عرصه‌های مدیریتی، سیاسی،امنیتی، اقتصادی و حتی اجتماعی و فرهنگی با چالش‌های زیادی روبرو است. تشدید ناامنی‌های اجتماعی و نابسامانی‌های اقتصادی همه ریشه در افراط گرایی‌هایی پشتونیسم در گذشته و حال دارد. نخبه گان قوم پشتون با سیاست های غلط و همسو با استعمار گران زمینه ساز مداخله کشور های خارجی در کشور گردیده، که داستان پر آب چشمی است که بخش بزرگی از تیره روزی ها و سیه بختی های ما برخاسته از آن است وسیاست مداران و نخبه گان پشتون مسئولیت تاریخی لشکر کشی روس ها، پاکستانی ها و آمریکایی ها را به افغانستان در کار نامه خود دارند ودر پیشگاه تاریخ و مردم کشور مسئول عمل بی خردانه خود می باشند.
نخبگان فکری و سیاستمداران پشتون اگر می خواهند در کشورصلح و آرامش برقرار شود و تجزیه نشود، باید به بازنگری ریشه یی و بنیادی دیدگاه های کنونی شان در قبال تمامی مسایل بپردازند. از جمله:
رفع بحران با پاکستان وحل مسئله دیورند، از توسل به نیرو های خارجی بخاطر رسیدن به قدرت و فراموش نمودن افسانه واهی «اکثریت» که موجب فزونخواهی و برتری جویی تباری و زبانی و زمینه ساز نا به هنجاری ها، نارسایی ها و بسا نا به سامانی های دیگر می گردد و پذیرش تز همزیستی دادگرانه مسالمت آمیز با دیگران نیاز دارند. تا از این راه به شکستن بن بست زیانبار موجود بر سر راه روند ملت سازی و دولت سازی در کشور برسیم، چه تفکر حاکم بر نخبگان پشتون، با تاسف هنوز هم بر بنیان همان بینش منحط و واهی سراب گونه در دوره جنگ سرد و آمارهای موهوم استوار است که تا کنون بارها قدرت های بزرگ و نیز پاکستان از آن برای دستیابی به منافع آزمندانه خود به زیان ما بهره گیری ابزاری ناروا نموده اند.
ما تجارب ذی قیمتی را در 40 سال‌ آزگار پشت سر گذاشته‌ایم و غلط بودن بسیاری باور ها به اثبات رسیده است، وضع فعلی کشور اقتضا می‌کند این تجارب در کنار یکدیگر قرار گیرند. باید مجموع گفتمان‌های گذشته یعنی گفتمان حزب دموکراتیک و سقوط آن،دوران جهاد، دوران مقاومت و گفتمان ده سال اخیر را به عنوان تجربه و سرمایه پیشین مبنای نظر قرار داده و تلاش کنیم شرایط کشور و نظام از وضع فعلی رهایی یابد، چرا که این وضعیت قابل تحمل و البته قابل دوام نیست.
اگر در چنین مقطعی بلبشو نخبگان و دلسوزان واقعی نظام و مردم به این اقدام دست نزنند و از یک همگرایی و هم افزایی در جهت بهبود بخشی شرایط کشور و عبور دادن نظام از بحران پیش آمده فعلی(با توجه ویژه به منش بیمار و خطرناک پشتونیسزم) که عمدتا هم سیاسی است تلاش نکنند آیندگان آنها را نخواهند بخشید.
وحید غیاثپور کاظمی

هیچ قوم در افغانستان یا ایران لیاقت مولانا بزرگ را ندارد پس او از هیچ کدام شان نیست، مولانا برای بشریت است، او نه ترک است، نه پارس، نه هزاره، نه تاجیک، نه پشتون و نه ازبیک او یک فرشته ای بود که دیگر نیست.
خجالت بکشید ای مردم بی عقل و بی فرهنگ

واژه ترک در حقیقت همان زیبای است وهر زمانیکه مولانا از این واژه یاد نموده منظورش زیبای بوده ، زیراکه زبان تورکی درآن زبان زبان نوشتاری نبوده است ودر ترکیه آن زمان زبان دربار ودولتی زبان پارسی ویا عربی بوده است ؛ شما در موزیم ها وجاهای تاریخی وگورستانهای قدیمه ترکیه بروید می بینید که همه آثار با زبان پارسی نوشته شده است وزبان ترکی از ایام اتا تورک است که آهسته آهسته مانند زبان پشتو در سرزمین ما ، زبان دربار ودولتی ترکیه میشود. واز دوستان خواهشمندم که توهین نکنند که توهین نهایت عقب ماندگی وبی فرهنگی شان را نشان میدهد. بحث اصولی وبا استدلال کردن کار خردمندانه است.

چنانچه ناصرخسرو می فرماید: برون آرند ترکان را زبلغار... برای پرده ای مردم دریدن... دراین زمان ترکها حتی استنبول را هم در اختیار نداشتند ، چه رسد که بلغاریا را ولی این واژه زیبای را میرساند ، نه نژاد را در نزد نویسندگان پارسی زبان !

دوستان محترمیكه نظر نوشتند ، من همه را خواندم ودیدم كه همه بالای این گپ پیچیده است كه مولانا ترك است یا نیست . من نمیدانم كه یا من سواد كافی ندارم كه منظور مقاله را نفهمیدم ویا كه اینهمه نظر دادگان غرق تعصب قومی وزبانی هستند ، آغای فاریابی نویسنده این مقاله شكایت دارد كه از رادیوی بی بی سی بعضی ژورنالیست های آن سو استفاده میكنند ودر گزارش خود برای ترك ها توهین كرده است كه بی بی سی با این اعتبار جهانی خود متوجه شود كه این كار بد است ، من فكر میكنم این است منظور نویسنده مقاله كه هیچ كسی درین باره نظر نداده اند . محتوای همه این نظر ها كه بیشترین آن هم دوستانه نیست وحتی توهین ها به همدیگر صورت گرفته ، به یك توفان میماند كه چشم همگی را از اصل موضوع دور كرده است . بهتر است كه یك كمی از خصومت ها كاسته شود ، بدون آن مردم افغانستان آنقدر دشمنان زیاد دارد كه برای با هم انداختن این مردم به جان همدیگر پول های زیاد مصرف میكنند .
به امید آن كه اقوام افغانستان با همدیگر هیچ دشمنی وتعصب نداشته باشند .
قربان

مولانایی بزرگ بلخ هشتصد و پنجاه سال قبل از امروز گفته بود:
هر کسی از ظن خود شد یار من ... از درون خود نجست اسرار من
وقتی به دیوان شمس و مثنوی معنوی مولای بلخ مراجعه کنید او بیشتر از یک تُرک، تاجیک، عرب و یا عجم؛ یک انسان خود را با خصوصیت های عرفانی بشریت به شما معرفی میکند. بگذار یکی او را ترک گوید، یکی تاجیک، یکی عرب و یکی هم اعجم... اما او فارغ ازین اندیشه ها به انسان و انسانیت دل بسته بود و به انسان عشق میورزید او را نه وطنی بود نه قومی و نه تباری... تا امروز بشیریت او را و افکار او را با خود حمل میکنند..

مولانای قلابی !!
ذبیح شناختن اسحاق به جای اسماعیل در اشعار مولانا را فراموش کرده اید. ضمنا درگذشت مولانا را به قریب هشت قرن پیش می کشانند و مدفن او را در قونیه می دانند. در آن زمان شهری به نام قونیه نبوده و در جای آن یک شهر کاملا مسیحی و رومی به نام آیکونیوم قرار داشته، که در آن جز صدای زنگ کلیسا شنیده نمی شده است. آیا کلیسا اجازه می داده است که آن شهر مسیحی مرکز عرفان بازی مسلمانان شود؟ http://w3.naria.ir/

و ، مولانا ، با نگاهی گذرا ....
انسان کامل در هیچ عرصه و زمانی یافت نمی شود . مولانا ، حافظ ، سعدی و امثالهم هرچند به کمال اند ، ولی کامل نیستند و اغلب نقاط ضعف شان در آثار شان هویداست . ضمن تنوع و والایی ، از پستی و ضعف و کجی نیز بری نیستند . احترام نسبت به این بزرگان فرهنگ و ادب بایسته است اما نه به آنگونه که آنان را در ردیف قدیسان و قدسیان بگذاریم چون که تمام نصایحی که در این یازده قرن در دیوان این بزرگان آمده است ، بخیه بر آب و گره در باد بوده است . نه سعدی اتم شناس بوده و نه مولانا از فورمول آب و سرکه آگاه بوده است . مولانا همان اندازه جامع العلوم بوده که قرآن بنابر تعصب ملایان و مسلمانان جامع و شامل است . مولا نا یک صوفی به تمام معنی است و پیروعرفان . اگر عرفان شناخت است و اشراف به حقایق ، این شناخت باید عالمانه باشد و از راه دانشوری و آگاهی به واقعیات پیگیری شود ، نه صوفیانه و از روی شیفته گی و ریب و ریای زاهدانه .
عارفان اصلی ریشه در طرد دین و پذیرش الحاد دارند .
این خرقه که من دارم ، در رهن شراب اولا
وین دفتر بی معنی ، رهن می ناب اولا .
شاعران متصوف و صوفی ، فزون بر یاوه سرایی ها ، بسیار همت کنند در توصیف اربابان قدرت و ستمکاران زمان خود ، لغز هایی به نام شعر می سرایند و جفنگ هایی نیز به نام نثر نوشته اند تا از خزانه ی سلطان که از چپاول اموال مردم درست شده است ، درمی و درهمی به دستور ظالم در کشکول شان ریخته شود . آنگاه این فرومایه گان که لفظ دری را در پای خوکان ریخته اند ، نام این خیرات را صله و انعام بنامند .
صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد
بنیاد مکر با فلک حقه باز کرد
بازیی چرخ بشکندش بیضه در کلاه
زیرا که عرض شعبده با اهل راز کرد
داستانی از انوری نوشته اند ( در چهار مقاله عروضی سمر قندی ) که « روزی بر سکوی مسجدی نشسته بود ، مردی سوار بر اسب از آنجا گذشت . سوار را دید که رخت زربفت پوشیده و عصای زرین در دست دارد و دو نفر مهتر و موالی از پس و پیش در رکابش روان . انوری از مردم پرسید این کیست ؟ گفتندش شاعر است . گفت سبحان الله پایه ی شعر من بدین بلندی و من چنین بینوا !؟ شیوه شاعری بدان پستی و او چنین محتشم ؟ به خدا قسم از امروز به شاعری مشغول خواهم شد . رفت و در وصف و مدح سلطان سنجر قصیده ها نوشت و انبوه انبوه زر گرفت و مست از مکنت به پستی ادامه داد .
از سردسته شاعران عارف ( عطار نیشاپوری ) که هیچ مدحی در دیوانش نیست و الحق درین راه پاک است اگر بگذریم به باور نگارنده مولانا جلال الدین مولوی بلخی صوفیی است که زهر در مغز و عفونت در ذهن خواننده آثارش میریزد . کتاب مثنوی او پر از مطالب و مباحثی است که نامی جز اباطیل بر آن نمی توان نهاد . او از جمله کسانی است که به کرات در شعر هایش از معاد و آتش جهنم و خرافات و فرق میان مسلمان و کافر و معجزات سماوی و حتا فتوا به کشتن غیر مسلمان سخن گفته است . او فردی خرافی و شقی القلب و کافر ستیز است . تمام « های و هویی » که خواسته در راه عرفان سر دهد ، پشمینه پوشی متصوف بیش نیست . دوازده صفحه آخر دفتر اول مثنوی را اختصاص به داستانی خنک و کاملاً دروغ در توصیف یکی از کار های امام علی نسبت داده است . اینکه علی در جنگ و به هنگام تفوق بر دشمن ، چون دشمن بر صورتش تف انداخت از کشتن منصرف شد .... و آن دروغ های مولانایی ... با نظمی سست .
همچنان داستان برای سنگ و چوب تراشیدن و از آن برای انسان نتیجه گرفتن و عقل آدمی را به آن هشدار دادن ، نا پسند و نا معمول است . حیوان وحشی را باید کشت و حتا خر با وجودیکه مورد استفاده است اگر وحشی شود ! خونش مباح است و نتیجه را به انسان می کشاند و کفار یعنی مردمان غیر مسلمان ، و حتا کشتن زن و فرزندانشان همانند حیوانات وحشی روا و مباح است .
متأسفانه ما تمام کتاب مثنوی را نمی خوانیم تا به کل مطالبش آگاه شویم . قسمت های زیبایی را که دیگران تعریف کرده اند مطالعه کرده و حظ می کنیم . باید این کتاب را نیز مانند قرآن به تمام و کمال خواند تا از کنه ذات مولانا که دختر یازده ساله اش را به نکاح شمس تبریزی شصت ساله در می آورد پی برد .
دیندارانی هم که کتاب را به طور کامل خوانده اند ، چون گرفتار تعصب دین بوده اند ، فتوای کشتن کفار برایشان زشت نیست و قطعاً برای مولانا آفرین هم می گویند .
نمونه مثال :
در دفتر نخست مثنوی پس از آن شعر های زیبای « بشنو از نی چون حکایت می کند ... » داستانی آورده است که خلاصه اش چنین است :
« پادشاهی کنیزی بسیار زیبا روی خرید و مطابق شریعت اسلام به عنوان همخوابه با او درافتاد . اما شاه متوجه شد که کنیز نه تنها میلی به او ندارد بلکه کم کم مریض شد . و چه ناخوشی سختی که همه ی حکیمان در معالجه اش در ماندند ... شاه از تکاپو دست نکشید تا خبر آوردند که در فلان شهر طبیبی حاذق و عیسا دم هست که معجز می کند ... شاه دستور داد آن طبیب را به خدمت آوردند و آن طبیب با تخنیک های خود دریافت که کنیز عاشق است ... و معشوقش زرگری است در سمرقند و در فلان محل . شاه فرستاد زرگر را آوردند . کنیز عاشق تا چشمش به معشوق افتاد شفا یافت و از بستر برخاست ... »
داستان اگر به همین جا ختم میشد ، شاید مولانا مورد نفرت من نبود و نه آن طبیب آدمکش . اما سخافت کاری مولانای روم و رزالت آن طبیب در اینست که برای ارضای شهوت شاهانه ، زرگر بیچاره را به دست طبیب می کشند . آنهم با مرگ زجر آور و تدریجی . به این ترتیب که طبیب حاذق معجونی درست می کند و در غذای زرگر میریزد تا زرگر بیچاره مرتب ضعیف و لاغر و بد قواره شود که از چشم کنیز بیافتد و سرانجام زرگر بمیرد و شاه به راحتی با کنیز همبستر شود و آن کامجویی ها ...
در این داستان که نزدیک به ده صفحه از کتاب مثنوی را در برگرفته ، بسیار دناءت ها و رزالت ها نهفته است که مولانا آنها را روا و حتا لازم میداند و پس از صغرا و کبرا چیدن های بی شمار و بری از منطق ، حکم می دهد که کشتن زرگر بی نوا به دست طبیب ، از روی حکمت خدا بوده و طبیب چاره ای جز آن نداشته است . با سفسطه و مغلطه ای که این صوفی پر غش بهم می بافد ، نظر کنید :
کشتن آن مرد بردست حکیم
نی پی امید و نی ز بیم
او نکشتش از برای طبع شاه
تا نیامد امر و الهام الاه
آن پسر را کش خضر ببرید حلق
سِر آن را در نیابد عام خلق
آنکه از حق یابد او وحی و جواب
هر چه فرماید ، بود عین صواب
آنکه جان بخشد ، اگر بکشد رواست
نایب است و دست او دست خداست
دقت فرمایید ...
گویا آن حکیم از خدا وحی و جواب می گرفته ، پس قتل جوان زرگر حق است .
آیا اشعاری این داستان مولانا زیانبارتر است ، یا آن داروی زهری که طبیب داستان به جوان زرگر خوراند ؟!!