دري شعرونه/ له ۹۴.۲.۱۴ تر۹۵.۶.۲۰
وقتی پای تو در میان باشد
تا پای خستگی حرف می زنم
دل قناعت اش کم است
95.6.20
****************************
حیف که شود کوچه تاریک را تنها گذر
مرگ را کمی با پای زندگی قدم می زنم
۹۵.۶.۱۹
****************************
آدمم
گاهی از خودم می ترسم
آدم ها
بم هایی اند که
که نمي داني
چه وقت و در کجا خویش را منفجر مي کنند
95,6,15
****************************
شب با اتاقم کنار آمده است
و من در آغوش تنهایی
لحاف سکوت به بر کشیده ام
تاریکی ترسش خیلی سنگینی می کند
بر
اندامم
۹۵.۶.۱۲
