میشتي قافلې به د سړيو وې
اوس ورځیني پاته دي په شمار خلک
روح مي ستا له روحه سره ګډ ګڼه
دوه وجوده نه پرېږدي اغیار خلک
هغه چي وماته یې په جار ویل
نن مي نه مړېږي هیڅ په ویار (١) خلک
اې لېونۍ، څنګه ځیني راغللې
ها کلي کي مینه کړي، سنګسار خلک
سپين کفن يې سپين وجود پټ کړى و
ديد تې انتظار ول په کتار خلک
ستا قانع نري نري ژل پسي
ياد ته چي يې راغلل ستا د ښار خلک
(١)ويار: غيبت
اغلي خاطرې فيضي خور تر دې بيت لاندي في البديهه مشاعره جوړې کړې وه
کلـي کي پـیدانسـول دښارخلــک
ګرځـــم لټومه اوس دکــار خلــــک
ماهم پورته پيتونه ورته وليکل
