لنډه کيسه
ساز خان
کوټې ته د پلار له راننوتو سره، چې غوښتل يې څه ووايي، په زوره زوره د حويلۍ ور وټکېد، د مور له مخه رنګ والوت: همهغه دی، پخپله دی، ساز خان دی.
پلار په بېړه تر ټولو خپل کشر زوی د بسترو په منځ کې پټ کړ خو چې دوو مشرانو ته يې د پټېدو ځای ونه موند، اوتر اوتر يې هاخوا ديخوا کتل، له کوټې ووت. مور همهغسې له ځانه سره لګيا وه: ما نه درته ويل چې غضب مه يادوئ؛ چې چا یاد کړی پسې رسېدلی. اوه خدایه اوس به څه کوو؟ خاورې به مې په سر شي، رحم خدايه رحم.
