آیت الله محقق کابلی بزرگترین مرجع شیعیان افغانستان کارد زدن در محرم را حرام اعلام کرد

دوستان ، فکر میکنم این اخونــــــــــــــــــــــــد بیسواد تازه از خواب 1400 سال بیدار شده در قرن 21 به شعور فکری رسیده فهمیده که از یک مقدار خمیــــر چند کلوچه درست می شود ما سالها است که میگویم کو گوش شنوا .این از نگاه روانشناسی خود ازاری است که به خودت صدمه می زنی . انسان های روانی همچو کاری را انجام می دهند تا خودشون را از درون ارضا نمایند .

اقتباس از سایت « جمهوری سکوت»
نوشته : اسد بودا، استاد انشگاه
فقط بخش پایانی مقاله ، نقل میشود:

پس از قتل علی توسط ابن ملجم که يكي از بقیة السیفِ علی در جنگ با خوارج بود، وضعیت سیاسی به نفعِ اموی­ها رقم خورد. بذرِ اسلامِ مصلحتی و سیاسیِ ابوسفیان در این­جا به بار نشست و سرانجام با شکست دادنِ حسن­ بن علی، معاویه به مقام خلافت دست یافت و مرکز خلافت را از کوفه به شام، شهری که با شمشیر او فتح شده بود و از نظر اقتصادی بازار ابوسفیان بود، منتقل کرد. با این­حال، برخلافِ علی که خواهان حذفِ معاویه از قدرت بود و با واگذاریِ خلافت به فرزندش حسن ، خلافتِ میراثی را پایه­ گذاری کرد و حکومت را حقِ انحصاریِ بنی ­هاشم اعلام کرد، معاویه با هشیاری و خون­سردی، حسن­، فززند بزرگِ علی را به عنوان ولی عهد خود برگزید!

منابع تاریخی از حسن، به عنوانِ ولی ­عهد صبور و بردبار و صلح ­دوست یاد کرده ­اند. او در طولِ ولایت عهدی خود آرام زندگی کرد. مخالفِ جنگ و خشونت بود و به ولایت عهدی قانع. در احادیث از خوش­مشربی و خوش­ گذرانی­ های او فروان یاد شده است. شیخ کلینی، یکی از علمای بزرگِ شیعی، از ازدواج موقتِ امام­ حسن با دوهزار زن، با افتخار یاد می­کند. برخی متون حديثي و فقهي ديگر نيز اين ادعا را تصديق کرده ­اند. این روابط گسترده با زنان سر انجام همسر او را عقده ­ای کرد و سبب گردید که با نوشاندنِ جامِ زهر به زندگی امام­حسن پایان دهد. بدین ترتیب، حسن به رویای خود که همانا خلافت بود، نرسید. پس از مرگ معاویه ،یزید کنترل قدرت را در اختیار گرفت و راهِ پدر را ادامه داد!

انتقال مرکز خلافت از کوفه به شام در زمانِ معاویه، باعث رونق اقتصادی در شام و رکود اقتصادی در کوفه گردید. مردم کوفه از در آمد اقتصادیِ آن زمان، که عمدتا اقتصادِغارت بود، سهم اندکی به دست می­آوردند. حسین تلاش کرد با استفاده از این نا رضایتی­هایِ اقتصادی و ترجمه ء این نارضایتی به زبانِ ایدئولوژیک، یک قیامِ سراسری را علیه یزید راه ­اندازی کند و انتقامِ تاریخیِ بنی­ هاشم را از امویان بگیرد؛ اما پیش از یزید، معاویه یک گروه از مشاوران و نظامیان حرفه ­ای را تنظیم کرده بود که در برابر حوادثِ سیاسی هشیار و قدرت­مند عمل می­کرد. این گروه حرفه ­ای، تلاش ­های سیاسی حسین را خنثا کرد. یزید ،بی­ آن­که حتی خود در مصافِ حسین قرار گیرد، در یک جنگِ نابرابر، حسین و همرا هانش را در کربلا از پای در آورد، اهل بیتش را به شام برد و در آن­جا با احترام نگه ­داری کرد و سرانجام به مدینه برگرداند!

اگر دور از افسانه ­سرایی­ها اهل تشیع، با معیار تاریخی، در بابِ گذشته ، داوری کنیم، جنگِ حسین و یزید، نه یک جنگِ دینی و مذهبی، بلکه بازتاب کینه ­های قبیله ­ای است که تبارِ آن دستِ کم به منازعاتِ پیامبر و ابوسفیان بر می­گردد. از زمان پیامبر تا جنگِ کربلا، هرکردام از بنی ­هاشم و بنی ­امیه، برای میراثی ­­سازی قدرتِ سیاسی، سرسختانه کوشیدند. اسطوره­ء رهایی­ بخشی در باب حسین و تقدیسِ این منازعاتِ میان قبیله، حتی بر اساسِ باورهای اسلامی هم قابل توجیه نیست. اموی­ها خطِ سیاسیِ سکولار و دنیاگرایی در تاریخ اسلام ­اند. براساسِ منابعِ تاریخی، معاویه فرد سکولار بود، به اعتقاد دیگران احترام می­گذاشت و در همان زمان می­گفت که هرکسی اعتقاد و باور خود را دارد. علی، اما، به عنوان یک برادر ناراضی، زندگی کرد و برای براندازیِ رقیبانِ اموی ­اش تا آخرین نفس تلاش کرد!

. اگر از منظرِ تاریخی به حادثة کربلا بنگریم، جنگِ یزید و حسین، نه یک جنگِ مقدس و رهایی ­بخش، بلکه جنگ برادارانِ ناراضی بر تقسیم قدرت است. امام­حسین ادعای صرفا خونی و نژادی داشت و صرفاً به دلیل انتساب به فاطمه، نه شایستگی ­های سیاسی و مدیریتی، خلافت را حق خود و فرزندانش می­دانست. مقدس ­سازیِ محرم، درکِ نزاع میان براداران ناراضی را،غیر قابل فهم می­کند. لعن و نفرین اموی­ها نه تنها گرهی از کار فروبسته نمی­گشاید، بلکه چشمِ ما را نسبت به وقایعِ تاریخی کور می­کند. ما باید با دیدِ انتقادی به این موضوع بنگریم و قبول کنیم. معاویه بیش­تر از علی به تکثر اعتقادی و مروت و بردباری باور داشت. از نظر تاریخی، دورانِ خلافتِ علی، دورانِ جنگِ د اخلی و درونی ­سازی کفار است و دوران خلافت معاویه، دورانِ فتوحاتِ خارجی و رونق تجارت و آبا دسازی شهرهاست. هرچند تمدنِ اسلام از اساس یک تمدنِ غارتی است، اما به هرحال، اگر تمدنِ اسلامی را به عنوانِ یکی از مهم­ترین تمدن­های بشری به رسمیت بشناسیم، اموی­ها پایه ­گذار اصلی تمدنِ اسلامی هستند و برای توسعه و شکوفایی آن تلاش­های درخشانی انجام دادند!

نمایشات کریه ضد کرامت بشری، توسط نوادگان شیخ صفی الدین اردبیلی!
نمایش دهندگان به امراضی بد تر از ابولا، مبتلا هستند ، بایستی نخست قرنطینه شوند، سپس به تیمارستان( دیوانه خانه) اعزام گردند:

آقای محقق کابلی، لطفاّ درست بنویس:
(کارد) زدن درست است، نه
کارت زدن.
بروی کارت مینویسند، اما با کارد چیزی را میبُرند.
بقیه توصیه هایت کار درست است، گرچه دیر از خواب بیدار شده ای.

از( پلی بای )بودن و یا (دان هوان) بودن امام حسن، من هیچ خبر نداشتم.
نواسه کو ندارد نشان از پدر بزرگ.
تو بیگانه خوانش، مخوانش نواسه.

چرا در زمان خلافت علی (ع) جنگ داخیلی صورت گرفت ودر زمان بقیه خلفا نه ؟ دلیلش خیلی واضح وروشن است چون در زمان پیامبر چندین جنگ صورت گرفت 1خندق بدر2حنین3 احد که دراین جنگها فقط علی بود که از پیامبر دفاع کرد وسران کفر را به زانو در اورند شما نه در کتاب شیعه نه سنی حتی یک حدیث اورده نمیتوانید که بقیه خلفاحتی دماغ یک کافر را خون توانسته باشند نه ایکه نمی خواستند توانش را نداشتند چون بعدا در زمان خلافت عمر ولشکری کشی ایشان به ایران هزار ها نفر فقط چشم شان را از دست دادند غیر از کشته شدن ..این کینه از علی در دل انها که بعدا مسلمان شده بودند وپدران شان به دست علی کشته شده یودند بود حتی میدانید که مادر معاویه هند جگر خوار تا حدی با پیامبر وخاندانش دوشمنی داشت که بعد از شهادت حمزه عموی پیامبر مادر معاویه چگر حضرت حمزه را بیرون اورده به دهن میگرد که مشهور شده بود به هند چگرخوار تاریخ را بیخوانید در زمان خلافت ابوکر هم معاویه میخواست از علی در مقابل ابوبکر استفاده کند ولی علی دست رد به سینه معاویه زد این کینه باز در دل معاویه ماند تا وقتکه خلافت بدست علی رسید و معاویه شروع کرد به دخالت جنگ افروزی خون عثمان را به گردن علی انداخت ودر حال که قتل عثمان هیچ ربط به علی نداشت تا جایکه در دفاع از عثمان حسن وحسین در درخانه عثمان پیره داری میکرد که افرادی از پشت بام به عثمان حمله کردند بعد صلح حسن با معاویه و نقض قرداد از طرف معاویه که وجنگ حسین با یزید که وقتکه بزید امام حسین را به شهادت می رساند سر بریده حسن را وقتکه نزد یزید می برند انجاست که بزید میگوید کاش پدرانم زنده بود می دیدند که من چگونه انتقام انها را در جنگ خندق بدر حنین از فرزند علی گرفتم ... و این در تاریخ وشیعه سنی است که یزید علنی شراب میخورد وهیچ یک از قوانین اسلام را رعایت نمی کرد ان در همه کتب هست اما در بار امام حسن ... آیا امام حسن(ع) 50 بار زن گرفت و طلاق داد؟
ویژه ولادت کریم اهل بیت امام حسن مجتبی (ع) - نگاهی به مساله ازدواج ها و طلاق های امام حسن(ع) و روایت های دروغ شیعه و سنی
به گزارش مشرق به نقل از خبر آنلاین، یکی از مسائلی که قرن‌ها برخی مورخان در کتاب‌های خود آورده‌اند، نسبت طلاق‌ها و ازدواج های زیاد به امام حسن مجتبی(ع) است. بسیای بدون توجه به صحت و سقم این موضوعات، مطالبی را نقل کرده‌اند که معاندان و معارضان با مکتب اسلام برای ضربه زدن به شخصیت اهل بیت، از این مطالب سوء استفاده کرده و آن بزرگوار را فردی شهوت ران و خوش‌گذران معرفی کرده‌اند.

در کتب شیعه و سنی روایت‌های متعددی وارد شده که با تعبیرهای گوناگون حکایت از آن دارد که امام مجتبی ـ علیه السّلام ـ "مطلاق" بوده یعنی زیاد طلاق می‌داده است؛ و امام علی ـ علیه السّلام ـ از این جهت از وی گلایه داشته است.

در این قسمت به کل روایت هایی که از منابع شیعه نقل شده است، اشاره می کنم:

1. عبدالله بن سنان از امام صادق ـ علیه السّلام ـ نقل می‌کند: علی ـ علیه السّلام ـ بر فراز منبر فرمود: به فرزندم زن ندهید، همانا او زنان را زیاد طلاق می‌دهد؛ در آن هنگام مردی از طایفه "همدان" به پا خواست و گفت: به خدا سوگند به او زن می‌دهیم، چون او فرزند رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله ـ و امیر مؤمنان ـ علیه السّلام ـ است، اگر خواست آنان را نگه دارد، و اگر خواست طلاق دهد. (کلینی، همان، ص 56)

2. یحیی بن ابی العلاء از امام صادق ـ علیه السّلام ـ نقل کرده است: حسن بن علی ـ علیهم السّلام ـ 50 زن را طلاق داد؛ و در ادامه مطالبی به مضمون روایت سابق آمده است.(کلینی، همان، ص 56.)

3. عبدالله بن سنان به نقل از امام صادق ـ علیه السّلام ـ می‌گوید: مردی به حضور امیر مؤمنان ـ علیه السّلام ـ رسید و عرض کرد: برای مشورت آمده‌ام، حسن و حسین ـ علیهم السّلام ـ و عبدالله جعفر به خواستگاری دخترم آمده‌اند، امام ـ علیه السّلام ـ فرمود: کسی که با او مشورت می‌شود باید امین باشد، امام حسن زنان را طلاق می‌دهد، او را به ازدواج حسین درآور که برای دخترت بهتر است.( البرقی، احمد بن محمد بن خالد، المحاسن، متوفای قرن 3، المجمع العالمی لأهل البیت ـ علیه السّلام ـ، چ دوم، 1416 هـ .ق، ج 2، ص 436، ح 2514.)

عمده روایاتی که از طریق شیعه در موضوع "مطلاق" بودن امام مجتبی ـ علیه السّلام ـ وارد شده کلا همین سه روایت است که باید از جهت سند و مضمون، نقد و بررسی شود.

بررسی سند احادیث

حدیث اول: در سلسله رجال سند این حدیث دو نفر به نام‌های حمید بن زیاد و حسن بن محمد بن سماعه واقع شده‌اند که هر دو واقفی مذهب هستند. (موسوی، خویی، ابوالقاسم، معجم رجال الحدیث، منشورات مدینه العلم، ج 5، ص 116 و ج 6، ص 287، به نقل از نجاشی.)
همچنین علامه عسگری در بررسی رجالی هر سه روایت انها را مخدوش و نادرست دانسته اند.

محمد بن علی اردبیلی صاحب کتاب جامع الرواه، درباره روایات حمید بن زیاد می‌گوید: به نظر من احادیث حُمید بن زیاد پذیرفتنی است به شرط این که خالی از معارض باشد، می‌دانیم روایات متعددی که بر نکوهش طلاق ار ائمه وجود دارد، همگی معارض با این روایت است.

راوی حدیث دوم نیز، یحیی بن أبی العلاء رازی است که توثیق نشده و مجهول است.
درباره حدیث سوم نیز ، مأخذ این حدیث محاسن برقی است، نجاشی درباره برقی چنین آورده است: احمد بن محمد بن خالد بن عبدالرحمان برقی، اهل کوفه وثقه است ولی از ضعفا روایت می‌کند و احادیث مرسله زیادی دارد. از این رو روایت برقی با توجه به تعارض آن با احادیثی که در مذمت طلاق وارد شده، مورد اعتماد نیست.

بررسی مضمون احادیث

در این روایات امام مجتبی ـ علیه السّلام ـ با واژه "مطلاق" زیاد طلاق دهنده توصیف شده است. در این باره توجه به چند نکته ضروری است:
الف. به یقین طلاق‌های زیاد لازمه ازدواج‌های زیاد است، مورخان دروغگو و جعل کننده، در این زمینه هم نسبت‌هایی به آن حضرت داده‌اند، برخی تعداد همسران آن حضرت را هفتاد و برخی نود و بعضی دیگر تا سیصد همسر برای امام مجتبی ـ علیه السّلام ـ گفته‌اند.

در اینجا توجه به چند مطلب لازم است:

1. علامه عسگری می گوید تضاد فاحش در نقل‌های متفاوت ، دلالت بر کذب آن‌ها و سیاسی بودن این نقل ها دارد و می‌توان ادعا کرد که این تهمت‌ها در راستای از بین بردن شخصیت آن امام بوده است.

2. ابن ابی الحدید در جایی می‌گوید: امام حسن ـ علیه السّلام ـ زیاد ازدواج می‌کرد و در جای دیگر می‌گوید: وقتی همسران آن حضرت را شمردند به هفتاد تن رسید؛
ولی در هنگام بیان اسامی همسران امام حسن ، فقط نام یازده نفر را می‌برد. جالب این است که حتی در معرفی برخی از این یازده تن نیز اطلاعات دقیقی از آنها نمی دهد و از این 11 نفر برخی را فقط نام قبیله زنان را میبرد.

اول: به راستی اگر همسران آن حضرت اینقدر زیاد بوده‌اند، چرا نامی از آنان در کتاب‌ها دیده نمی‌شود؟ علامه عسگری بررسی کرده است که اسناد همه این روایات مخدوش است که در این مختصر نمی‌گنجد.

دوم: کسی که در زندگی ازدواج‌ها و طلاق‌های زیادی داشته، باید دارای فرزندان زیادی باشد، درحالی که آمار کل فرزندان آن حضرت حداکثر بیست و دو پسر و دختر ذکر شده است .

نکته جالب تر این است که در کل کتاب های تاریخی مجموع دامادها و عروس های امام حسن، 6 نفر نقل شده است. نام و نشانی دقیق عروس ها وجود ندارد اما سه نفر به عنوان داماد آن حضرت نام برده شده اند که عبارتند از:

1. زین العابدین شوهر أمّ عبدالله؛ 2. عبدالله بن زبیر شوهر أمّ الحسن؛ 3. عمرو بن منذر شوهر أمّ سلمه.( ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، متوفاق 656 هـ، دار احیاء التراث العربی بیروت، چ دوم، 1387 هـ .ق، ج 16، ص 22.)

در مجموع در حالات آن حضرت می‌خوانیم: امام مجتبی ـ علیه السّلام ـ هر روز بعد از نماز صبح تا طلوع آفتاب در محراب عبادت می‌نشست و از طلوع آفتاب تا ظهر جواب‌گوی گرفتاری‌ها و پرسش های مردم در مسجد بود.

آیا برای کسی که با خدای خود آن گونه ارتباط دارد و رسیدگی به امور مردمی را سرلوحه‌ی اعمال خود قرار می‌دهد ممکن است به نحوی که در بعضی از نقل‌های تاریخی آمده به زندگی شهوانی مشغول باشد؟ روشن است که این نسبت‌ها چیزی بهتان و کذب محض نیست که در راستای تخریب شخصیت آن حضرت جعل شده است.

بنابراین این سه حدیثی که از کتب شیعه درباره ازدواج ها و طلاق های امام حسن بیان شده کاملا تهمتی به ساحت بزرگ آن امام بوده است.

تنها نقل درست آن است اختلاف عقیده و کشمکش های عقیدتی سبب شد که آن حضرت یکی از همسران خود که از طایفه‌ بنی شیبان بود طلاق دهد؛ امام حسن ـ علیه السّلام ـ درباره این طلاق می فرماید: " آن زن از خوارج بود و خوش نداشتم که قطعه آتشی از آتش‌های جهنم را درکنار خود ببینم."

خوب، مردم این زمانه، جنگ و دفاع از عقیده و شهامت را باید از حسین بن علی بیاموزند که بخاطر« خلیفه شدن» ۷۲ تن را به کشتن داد، یا ازین آزاد زنان با غیرت کوبانی؟
تصویر را بنگرید؛ آدم را به تحسین وامیدارد!
عصر حسین، عصر بردگی و اقتصاد غارت،روزگاران جاهلیت و خوابیدن با دوازده زن در یکشب، عصر بیابان و اشتر، عصر تقسیم ابلهانهء مردم دنیا به« کافر و مسلم» گذشته است!
عصر احادیث مضحک بخاری و ترمذی و بحارالانوار، سپری شده؛به تصاویر زیرین بنگرید؛ آدم های معاصر این ها اند نه رقیه و ام کلثوم وزینب صغری وکبری!

علی جان، به جای اینکه تمام وقت گرانبهای زندگیت را با مطالعه و
تحقیقات در باره زندگی یک فردیکه 1300 سال قبل از دنیا رفت و هیچ
چیزی مفیدِ برای انسان ها از خود باقی نگذاشت، مصرف میکنی، بهتر
خواهد بود، که همین وقت گرانبهایت را مصرف کار های بکنی، که هم برای
خودت و هم برای جامعه که در آن زندگی میکنی، مفید واقع شود.
حیف و افسوس که ذهنت را به خاطر زن شماری فلان و فلان آدم مغشوش
میسازی.

آگاهی از تاریخ بشری و نظر در باره تاریخ گذشته، کدام کار عبث و بی فایده نیست. بلکه روشنگری اذهان مردم است.
آیا کار باستان شناسانی که در مناطق مختلف زمین، سال ها با کاوش های باستانی و کشیدن استخوان ها از قبر ها و تحلیل و تجزیه آنها، میخواهند راز های تمدن های گذشته را برملا سازند، از نظر تو یک کار بیهوده و یا بی فایده است؟
انسان از تاریخ می آموزد. تاریخ برملا کننده حقایق زندگی گذشتگان است. زندگی ما با تاریخ گذشتگان پیوند خورده است. ما نمیتوانیم تاریخ را هیچ گاهی فراموش کنیم.

اما شمارش زن های زنباره های رهبران اسلام را به اطلاع پیروانش
رسانیدن، و پیروان هم آنرا الگوی خود قراردادن، چه مفاد دیگر دارد؟
چه فرق میکند که بدانیم که آیا این زنباره ها 50 زن را برده ساختند، یا 100 زن را
یا 300 زن را.....؟ یا اینکه بدانیم که، آیا این زنباره ها در یک شب با 13 زن
همبستر میشدند، یا با 30 زن یا با 200 زن؟ این چه درس جدید است که از تاریخ بیاموزیم؟
اینرا همه میدانیم که همه اش زنباره و پیدوفیل (طفل آزار) بودند. حتی همان رهبر بزرگ
شان از تجاوز به یک دختر 9 ساله دریغ نمی کرد، یا زن پسر خوانده اش را برای
خود " نکاح" کرد. برای همه جنایاتش یک آیه هم از جانب خدا فرستاده میشد.
علی جان، با این کامنت هایت مستند میسازی که واقعاّ، رهبران اسلام زنباره و زن ستیز بودند.