درنگی بر این پرسش که چه چیزهایی از گذشتگان به ما رسیده است؟ و این ادعا
کهچیزی وجود ندارد که به ما داده نشده است؛ همیشه آزارم می‌داد. تا اینکه به
«عصراعتقاد» رسیدم. خدایی‌اش حالا مانده ام این همه نخوت و فخر فروشی ما
برپیشینیان از برای چیست؟!
«ما چون اشخاص کوتاه قامتی هستیم که بر دوش غولان سترگ نشسته‌ایم. بیشتر
از پیشینیان می‌بینیم و نگاهمان تا فاصله دورتری پیش میرود. اما این امر نه بسبب
تیزبینی خود ما است و نه بعلت بلندی قامت‌مان، بلکه از این جهت است که ما را
از روی زمین برداشته‌اند و توده‌ای از این جثه‌های غول پیکر ما را می کشند.»
عصر اعتقاد ، صفحه یک پیشگفتار
