گفته ای، جانم به قربانت ولی حالا چرا!

سرانجام صدای یکی از بزرگان مقاومت در برابر بیداد و آتش افروزی حاکمیت فاسد به اعتراض بلند گردید . جناب محمد یونس قانونی معاون اول ریاست جمهوری روز جمعه در جریان عیادت از مجروحین حادثه غمبار ارگون ولایت پکتیکا در یکی از شفاخانه های کابل گفت: "من مخالف رهایی کسانی هستم که آنان مردم افغانستان را قربانی می‌سازند، این رویکرد موفق نبوده و ما احساس کردیم که هر وقتی که این ها از زندان رها شدند دوباره به صفوف جنگ رفتند و مرتکب جنایت بیشتر از آن شدند." پیش از جناب قانونی ، جنرال بسم الله خان محمدی وزیر دفاع کشور نیز در جلسه استجوابیه مجلس نمایندگان به اعتراض گفته بود: " معاون ملا محمد عمر رهبر گروه طالبان از زندان پلچرخی افغانستان رها شده است و حالا جنگ را رهبری می‌کند. "

حال پرسش اساسی این است که روند رهاسازی عوامل خشونت و شقاوت از چه زمانی است که آغاز شده است ؟ در این مدت بزرگان جبهه مقاومت و تمامی آنان که در قبال سرنوشت جامعه و کشور دارای مسؤلیت هستند ، برای توقف این روند چه کرده اند ؟ آیا صدای از آنان به رسم اعتراض و احتجاج بلند شده است ؟

خوب به یاد دارم که در آستانه برگزاری لویه جرگه نام نهاد صلح که به فرمان سلطان کابل دایر می گردید و دستور کاری آن روشن بود که چیست ، با جمعی از دوستان کمپاین وسیعی را به منظور تحریم آن جرگه شوم به راه انداختیم . روزها در رسانه ها و در مجلس بر علیه آن موضع گرفتیم و نسبت به عواقب فیصله های فرمایشی آن سخن گفتیم و همگان را هشدار دادیم نسبت به عواقب رهاسازی کتله ای تروریست ها ؛ اما دریغ و درد که جمعی آن همه را به هیچ گرفتند و در صفوف کذایی آن نمایش شوم قامت کشیدند و سوگمندانه قطعنامه جرگه که دربردارنده اصل رهایی تروریست ها بود ، توسط بزرگی قراءت شد که خود به فاصله چند صباح در شمار شهیدان و قربانیان این روند جا گرفت .

در آن زمان و در مقاطع بعدی که مصوبات آن جرگه شوم یکی پی دیگری تطبیق می گردید ، بزرگان جریان مقاومت و نامداران جبهه عدالتخواهی سکوت پیشه کرده و اعتراض را به مصلحت نمی دیدند . در این بین معدود کنشگران سیاسی جامعه که این همه جفا و ستم را بر نمی تابیدند و نسبت به عواقب این روند خطرناک هشدار میدادند ، بسیار ملامت ها از رفیق و رقیب متحمل می شدند .

اینک که صدای اعتراض دو تن از رجال نامدار کشور - معاون اول ریاست جمهوری و وزیر دفاع - را در تقبیح سیاست رهاسازی جنایتکاران می شنویم ، هم جای شکر است و هم جای شکایت . شکر از این رو که سرانجام صدایی به مخالفت با بیداد و ستم ، از سطوح عالیه نظام برخاست و شکایت از این که چرا حالا . این که می گویم حالا ، از برای این است که در این مدت چه هزینه ها پرداخته ایم و چه فجایعی بر ما و سرزمین ما تحمیل شده است . سردارانی که در این سالها به تیر شقاوت به خاک افتادند مگر کم سرمایه ای بودند برای ملتی این چنین گرفتار ؟ و اما شکایت ، از این است که هنوز بسیارند بزرگانی که در رؤیای خوش شراکت در قدرت آرمیده اند و هنوز حاضر نیستند که گوش به بیم موجی بدهند که در راه است . اگر می گویید نه ، از شما می پرسم که حضراتی چون استاد خلیلی معاون محترم دوم ریاست جمهوری ، ده ها وزیر ، وکیل ، معین ، والی ، رییس ، جنرال و صاحب منصب این جامعه ، این روزها کجایند ؟ چه می کنند ؟ و دل در گروه کدامین دلبر داده اند که حاضر نیستند از بلندای برج و باروی قدرت و عزت شان به پرتگاهی نظر افکنند که به سوی آن روان هستیم ؟

و اما شکایتی دیگر
در همین شب ها و روزها که خون دل می خوریم به خاطر افشای خیانتی دیگر ، جمعی از ما چنان سرمست و مغرور می تازند بر ما که تو گویی شق القمر کرده اند با " گوسفندان چاق کرده امرخیلی " . اگر آمران و عاملان تقلب و تزویر در انتخابات سودای ریاست و حکروایی آنچنانی دارند ، بر آنها کمتر خرده ای وارد است ؛ زیرا این قماش صده ها بر همین منوال حکم کرده اند و کمتر پاسخگوی حکمروایی سلطانی شان بوده اند و تا مقاومتی در برابر زیاده خواهی شان شکل نگرفته است ، حاضر نبوده اند که مساوات و عدالت را پذیرا شوند . شکایت از آنانی داریم که با داعیه عدالت و نفی مناسبات نابرابر گذشته پا به اندرون قدرت گذاشته اند و توجیه گر حضورشان بر خوان قدرت و ثروت ، تعدیل ستم به عدالت بوده است .

صریح بگویم مخاطب این شکایت دو بزرگ از تبار محرومان و ریسمان بدوشان این سرزمین اند ؛ حضرت استاد خلیلی معاون محترم دوم ریاست جمهوری و حضرت استاد دانش نامزد محترم معاونت دوم در تیم تحول و تداوم . بی تردید این دو بزرگ سهمی برجسته در مبارزات عدالتخواهانه سه دهه اخیر در این کشور دارند . برخلاف عبارات تند و توهین آمیز به آدرس این دو عزیز ، همواره کوشیده ام پاس رفاقت و همراهی های طولانی با ایشان را نگهدارم . حالا به عنوان یک همسنگر از این بزرگان می پرسم : موضع تان در برابر تقلب و تزویر در انتخابات چیست ؟
آیا شما هم باور دارید که سه ولایت ( خوست ، پکتیا ، پکتیکا ) اضافه تر از یک ملیون رأی دهنده دارد ؟ آیا می پذیرید که رأی تمام هزارستان نصف آراء این سه ولایت است ؟ آیا شنیده اید داعیه نفوس پنج ملیونی سه ولایت را ؟
هرچند می دانم که شما بزرگان با احساس و با غرور پیش از این ها نیز بر سر سهمیه ولایات مرکزی و تناسب آن با سهمیه جفاکارانه کوچی در مجلس ، قماری از این دست زده اید .( تسوید و تصویب اولین فرمان حکومتی انتخابات در زمان حضور استاد دانش در وزارت عدلیه صورت گرفت ) خود می دانید که محصول آن قمار در فردای اخذ رأی اعتماد از مجلس با شما و دیگر دلبردگان " قدرت امروز " چه کرد ! دیر نخواهد بود که فردا صدای اعتراض شما را نیز در برابر زیاده خواهی ها و نابرابری طلبی ها بلند تر از خود بینیم ؛ اما چه سود که آب رفته به جوی نشاید کرد ، جز با مرارتی بسیار ! و از همین اکنون می بینم که آن مرارت بر خوست و بامیان و بدخشان و فاریاب به یکسان هزینه تحمیل خواهد کرد و مردمان این سامان از هر قوم و تباری ، یکسان رنج و محنت خواهند دید ؛ تا این که بزرگان شان بپذیرند برابر بودن و برادر بودن را .

شکایت از سکوت بزرگان در برابر بیداد ، صدای وجدان بیدار هر آزاده ای است که دل در گرو آبادی و آسایش این خانه دارد . تا دیر نشده است ، آن را غلط نفهمید .

پی نوشت :
با اجازه حضرت شهریار که در شعرش اندک تصرفی صورت گرفت " آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا "