...............
نه این ابرها پس میروند
نه من دلتنگی ات را طاقت می آورم
تو نیستی
نیستی تو
و حالم
درست شبیه حال تک درخت کوچک پیش خانه است
که تا کمر
در شهوت آفتاب می سوزد
و باران امانش نمی دهد
تو نیستی
بیدار می شوم
نیستی
چای می نوشم
نیستی
نامه های هر روزه را از صندوق پست بر می دارم
خبرها را می بینم
تو نیستی
هیچ اتفاق تازه ای در جهان نمی افتد
مگر بارانی که آرام نمی گیرد
و من
که حال تک درخت کوچک پیش خانه را دارم.
