غزل
څو په باغ کي لا يو ګل د نوبهار شته
د بلبلو، د توتيانو پرې چغار شته
نن دي غم له مانه ځان ساتي که ښه کا
چي په سيل د بهار راسره يار شته
چي له ياره سره مست، د ګلو ګښت کړم
محتسب که رانژدې شي پيزار شته
شيخ ملا دي زما غم په بهار نه خوري
چي رباب او سريندې غوندي غمخوار شته
نه به زه د ميو جام کښېږدم
له لاسه
نه زما له پارسايې سره څه کار شته
ما و خپلي پارسايې ته رخصت ورکړ
په دا نورو پارسايانو مي اوس ډار شته
ساقي! بيا زما د ښهر خبر واخله!
لا يو څو په کوڅو پاتي پرهېز ګار شته
ګل و مل، ساز و سرود، ساقي سرې سترګي
لا به ډېر عالم رسوا کا چي دا چار شته
چي په هره پياله عقل له ما زدويي
د ساقي منت راباندي په بار بار شته
د ګلونو په موسم کي خوار هغه دی
چي يې نه پياله په لاس نه يې نګار شته
نن هغه شاه جهان د زمانې دی
چي دسته يې د ګلونو په دستار شته
چي نا اهل په غفلت ورباندي نه ځي
ځکه وصل د هر ګل په څنګ کي خار شته
د بهار زېبا ګلونه سوداګر دي
لخلخه به ځنې پيري خريدار شته
نن خوشاله! د زړه داد د عشرت ورکړه
دا څو ورځي غنيمت دی څو ګلزار شته
خوشال بابا
