به دوستی که همیشه به مهرش زنده ام
همین عقلی که با سنگ
حقیقت، خانه میسازد
زمانی از حقیقتهای
ما افسانه میسازد
سر مغرور من! با میل
دل باید کنار آمد
که عاقل، آن کسی باشد
که با دیوانه میسازد
مرنج از بیش و کم، چشم
از شراب این و آن بردار
که این ساقی به قدر
«تشنگی»، پیمانه میسازد
مپرس از من چرا در پیلهی
مهر تو محبوسم؟
که عشق از پیلههای
مرده هم پروانه میسازد
به من گفت: ای بیابانگرد
غربت کیستی؟ گفتم:
پرستویی که هر جا مینشیند،
لانه میسازد
مگو «شرط دوام دوستی،
دوری است»؛ باور کن
همین یک اشتباه، از
آشنا، بیگانه میسازد
فاضل نظری
