جامه ی فراخ "روزقدس" برتن رنجور من

بر بزرگان جم ات اشکی نمی ریزی ولی
در عزای تازیانت عیش عاشوراستی
بر ابومسلم نمی گریی که خندانت ولی
در غم طفلان مسلم شیونت برپاستی
خانه ات ویرانه گشت از ترکتازی عرب
باز چشمت اشکریز اصغر و صغراستی
صد هزاران شهر ازین کشور فدای فتنه شد
تو هنوزت بر سر باغ فدک دعواستی
این همه سردار ملی غوته زد در خاک و خون
تو نگفتی کاین بزرگان را کجا ملجاستی
گریه بر خواری خود کن گر سرزاریت هست
چون شتر نالی و چون عبدی که او مولاستی
قرن ها سعی تو در بیگاری بیگانه رفت
بر سرت بیگانه ز آنرو سرور و آقاستی

به امید ظهور یک جنبش « تقدس شکن » .

امر بادار باید اجرا شود ...در قیر (غیر)آن خامنه یی خواهد گفت افقانی پدر سوخته پول ها را کجا کرده........

جالب است انوری و محسنی هنوز هم در بین جامعه هزاره جا دارد. مردم هزاره واقعا که کور و کر اند . راستی این سید ها کی میتانند مستقل شوند تاکی ما تاوان کارهای احمقانه شما را بدهیم دست بردارید از سر کچل ما.نوکری ایران مبارکتان باشد اگر غیرت دارین راه بیمای تانرا در خیرخانه بگیرد نه در کوته سنگی

با سلام خدمت دوستان شیعه و سنی بنده
میخواستم بنویسم اینکه ما شیعه ها صرفا برای فریب دنیای اسلام دست به این کار ها میزنیم. قدس هدف ما نیست ما میخواهیم حکومت شیعی را مثل ساختن حزب الله در انجا تقویت کنیم وگر نه راه مثل سابق بسته نیست که خمینی میگفت از عراق میگذرد حالا دیگر راه بوسیله امریکایی ها باز است راه عراق سوریه لبنان به ایران باز است چرا سرفا شعار میدهیم و بس. این مثل انست که در مکه به پدران ما گفته میشد که دوری از مشرکین را شعار دهیم در همان روز از مسولین روس با دادن گل توسطه دخت رفسنجانی و خود ان اغا در ایران خوش امدید رسمی صورت میگرفت ویا مثال دیگری که به پدران ما میگفتند بروید در مکه پشت سنی نماز بخوانید دست های تانرا هم ببندید ولی خمینی فتوا میداد اینکه وای اگر در نماز دستهای ما به هم بخورد زیرا نماز ما باید دوباره ادا شود. این مثال ها برای ان تحریر شد که برادران شیعه مذهب خودشان را بشناسند و برادران سنی شیعه های مکار را بشناسند که جز فریب مسلمان ها و امت اسلامی کار دیگری نداریم.
با احترام.

در مورد وجود مسجد الاقصا در بهار النوار مجلسی کتاب حدیث نا حدیث (به دروغ حدیث ها بدون سند به پیامبر نسبت داده شده اند) خود داریم که ان مسجد در اسمان است و همچنان در تفسیر عیاشی چنین چیزی داریم پس باید بدانیم که با وجود این دو کتاب نا کتاب و عقیده عدم وجود ان در سطح زمین باز چرا دنبال به رسمیت شناختن ان مسجد هستیم. این هم یک چل دیگر ما شیعیان است برای فریب امت اسلامی بنام اسلام. باز میگویم فریب مانرا نخورید ما مسلمان نیستیم بلکه دشمن اسلام و مسلمان هستیم.

ماشاالله به به به به به این اقای فطرت ....... کاری را استخبارات انگلیس 100 سال پیش انجام میداد و نتیجه خوب نداد حالا اقای فطرت با خیال و فکر خود به میدان امده و میخواهند خدمتگزاری به استعمار ورشکسته انگلستان کنند ...... خوب است اما اگر تاثیر کند ..... این وظیفه را به شما تبریک میگم از طرف شیعه وسنی ..... انشاالله مبارک شما باشد

حمد حسین غریب زاده که نام ات جعلی است شاید یا کدام خرسید باشی یا شاشه خور کدام خر سید و کیر چوش اخند های ایران از غو غو تان در سرک های کابل هیچ چیز از جا تکان نمیخورد چندین ممالک عربی که که در امد سرانه اش حتی از مردم امریکا و اروپا کرده بیشتر است حتی از قدس خبر ندارد تو امثال ات را اخند های ایران وسگان مزدور اش در کابل با شکم گرسنه وکون لچ وادار میسازد که در سرک های کابل بر امده یک روز را با کم گرسنه دهن به اسمان غف غف نمایی مگر این غف غف بیجا ات را غیر اخند های بادارت دیگر کس حتی به اندازه یک غف غف سگ هم ارزش نخواهند داد وجایی را هم نمیگیرد.برو هر قدر میخواهی بخاطر خوشنودی باداران ایرانی ات غف غف کن.

جانم محمد حسین
برو یکم در مورد مذهب نا مذهب ما به اسم دوازده امامی تحقیق کن اگر حوصله اش را نداری میتوانی بروی شبکه های تلویزیونی کلمه و ولایت و زلالت و غیره را ببین و ان انسان عادل شیعه مثل اقای محترم محمد باقر سجودی را بیاد و پای سخنان او بنشین تا مگر ببینی مذهب من و شما چگونه با اسلام در تضاد است انگاه پای انگلیس و استعمار گر را وسط نخواهی کشید.
با احترام

قدس؛ بازی کهن، تکراری؛ اما با لذت است. بازی‎ای که توسط خمینی(امام خمینی) اساس نهاده شد و همگام با توالی زمان، تداوم یافت. جنگ بر سر منافع میان ایران و اسراییل، مدت‎ها است که وجود دارد؛ اما همیشه ایرانی‎ها در تلاش‎اند این جنگ را، جنگ اسراییل با مسلمانان جهان بشناساند. زمانی‎که منافع سیاسی ایران ایجاب کند، دین و گاهی هم مذهب به‎عنوان بهترین حربه مورد استفاده قرار می‎گیرد. استفادۀ ابزاری از دین اگر چه کار کهنه‎ای نیست؛ اما رونق و مثمریت خود را هم‎چنان داراست. دین را سیاسی نام‎دادن و سپس به گفتۀ عوام، سوته‎کردن دین برای کوبیدن بر سر رقیب سیاسی، بر سر منافع سیاسی‎ای که هیچ ارتباطی به دین و مذهب ندارد، کار پررونقی است.

در بازی قدرت سیاسی که خود متکی و متأثر از قدرت اقتصادی است، نمایش قدرت و مانور سیاسی، از کهنه‎رسومی است که صفحات تاریخ را پر کرده است. ایران برای این‎که به دیگران نشان دهد که تنها نیست، با استخدام تعدادی که به دنبال نان‎اند و نام، در کشورهایی مانند افغانستان، دست به تحریک مردم می‎زند. مردمی که به‎شدت سنتی‎اند و به‎دور از بازی کثیف سیاسی. مستخدمان ایران که نان و نام را به قیمت نابودی جامعه خریدارند و از هیچ معامله‎ای با حیثیت و منافع مردم ابایی ندارند، هر روز بهانۀ جدیدی دارند و بازی نوی. روزی می‎آیند و سال‎مرگ خمینی را به عزا می‎نشینند و روزی می‎آیند، روز قدس می‎سازند. چه‎قدر دوست دارند این مردم که عزادار باشند و لباس سیاه به تن کرده برای مرگ این و آن شیون سر دهند. ناله و زاری و به سر و صورت خود زدن، برای این مردم نیاز انکارنا‎پذیر شده. هر از گاهی عزاداری می‎کنند. در ده‎روز محرم چیزی جز غم و اندوه ندارند و گریه‎کردن را فضیلت می‎دانند. سخنرانان هیچ نمی‎گویند جز محروم‎بودن، مظلوم‎بودن و قابل ترحم بودن امام حسین و یارانش. در مورد درس انسان‎ساز این قیام لبی نمی‎جنبند و کلمه‎ای نمی‎گویند. در آن زمان کسی هنرمندتر است که بیشتر مردم را بگریاند. اگر چندروزی عزاداری نکنند، عزایی می‎یابند به نام سال‎مرگ ملکوتی امام خمینی رحمت الله علیه و.... و عزاداری می‎کنند. این عزاداربودن به مردم چه خواهد داد؟ سردم‎داران آن‎ها هم نام‎جویانی‎اند که در صدد گرفتن نام شان‎اند حتا به بدی. برای تعدادی مهم نیست که کار سودمند انجام دهند یا مضر، مهم انجام‎دادن کار است و در نهایت گرفته‎شدن نام‎شان. از گرفتن تومان ایرانیان و خدمت‎کردن به منافع آن‎ها هم بد آنان نمی‎آید. پول‎گرفتن از این و آن و فروختن حیثیت، کار جدیدی نیست. بعد از مدتی که از ارتحال ملکوتی فلانی گذشت، روز قدس سر می‎رسد و همان‎هایی که سال‎روز ارتحال ملکوتی را عزاداری می‎کنند، آمده اند تا در روز قدس دهان مردم را پر از کف کنند. مردم را به سرک‎ها بکشند و شعارهای وارداتی سردهند. شعارهایی که نه مال خودشان؛ بلکه مال باداران ایرانی‎شان است.

بازی قدس، هرچند کهنه و تکراری می‎شود، لذتش بیشتر می‎شود. افغانستانی‎ها که از نزاع و خدمت به بیگان بد‎شان نمی‎آیند، با چشمان از حدقه بیرون‎آمده به جاده‎ها می‎ریزند و شعار «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسراییل» سر می‎دهند. این مردم که با نزاع خو گرفته‎اند، مدتی است که با به جاده‎ریختن و سردادن شعارهایی که خود نمی‎دانند، خود را نیشه می‎کنند. تعدادی به نوکری خو گرفته اند که ترک عادت نمی‎توانند؛ اما تعداد دیگری به پیروی معتادند. با پیروی از فلان آقا و فلان آغا، خود را اشباع می‎کنند. مردم باید فکر کنند که چرا ایرانیان از مردم فلسطین حمایت می‎کنند. آن‎ها در تلاش استفاده کردن فلسطینیان علیه اسراییل‎اند. ایران شیعه که از نظر وهابیان رافظی و مجوسی‎اند و با عربستان سعودی به دلیل وهابی‎بودن آن‎ها، از یک راه نمی‎رود، چه دلیل دارد که به حمایت از وهابی‎های فلسطین به‎پا می‎خیزد؟ تضاد ایرانی‎ها با عربستان و دوستی آن‎ها با فلسطین، هر دو سیاسی‎اند نه دینی و نه مذهبی. می‎گویند: دشمن دشمن دوست آدم است. ایران با اسراییل دشمنی دارد و اسراییل با فلسطین. فلسطین دشمن دشمن ایران است و بدون توجه به هم‎مذهب‎بودن با عربستان، با ایران دوست است. باید به این مسئله تأمل کرد.

بیداربودن شرط زندگی است نه باچشمان خواب‎آلود، کورکورانه پیروی کردن. پس بیدار باشیم و برای روز جنگ ایران و مخالفان‎اش به جاده نریزیم.

10/5/1392 ( برگرفته از سایت جمهوری سکوت )