غوغا بود دو پادشه اندر ولایتی!

خبر گشایش دفتر نمایندگی سیاسی طالبان در قطر بگونه رسمی، و انتشار اعلامیه آن گروه به این مناسبت پیامد کنش ها و واکنش های چند جانبه ی ایست که از دیر باز بدینسو برای رسیدن به اهداف مشخص و از پیش تعین شده جریان داشت.

ادامه ی سیاست دشمن نوازی و طالب پروری حلقاتی در درون ارگ و افراد و گروه های در بیرون از ارگ که از افغانستان تا اروپا و امریکا همه جا تلاش کردند تا طالبان را گروهی صاحب داعیه و خط مشی سیاسی معرفی نمایند و ماهیت اصلی آنها را که جز خشونت، دگر ستیزی و تمدن ستیزی برخاسته از تفکر پوسیده ی قبیلوی، چیز دیگری نیست زیر پوشش عناوین پر طمطقراق " جنبش مقاومت ملی" پنهان نموده آبرویی برای جانی ترین افراد در میان مردم دست و پا کنند منجر به ایجاد دفتر قطر طالبان گشت و این برای آنانی که از آغازین روز ظهور پدیده مرگبار ( طالبان) آرزو داشتند با تکیه بر دست و بازوی خون آلود جنگجویان آن گروه به حق پدری شان برسند، به مفهوم پیروزی و عملی گشتن بخشی از امیال آنهاست.

و اما از نقطه نظر روابط دپلوماتیک میان دولتها و گروه ها و دانش سیاسی ایجاد دفتر سیاسی برای گروه دهشت افگنی که با دولت فعلی درحال جنگ است (ظاهرا) و برای رسیدن به اهداف موهومش از توسل به زشت ترین شیوه ها هم ابا ندارد، روایتگر چه مسایلی است؟
آیا میتوان پذیرفت که از راه قطر صلح به افغانستان باز گردد؟ و طالبان دست از اسلحه بردارند؟
آیا تنها راه رسیدن به صلح از دهلیز های دفتر طالبان در قطر می گذرد؟
به فرض که آغاز کار نمایندگی سیاسی طالبان در قطر سرآغاز شکل گیری روند برگشت صلح به کشور ما باشد، با چه پیش فرضی میتوان پذیرفت که عدالت فدای چنان صلحی نخواهد شد؟

چند نکته ی باریکتر ز مو در مورد ساز و کاری که منجر به قطری شدن روند صلح افغانستان گشت، وجود دارد که وقتی با توجه به آن نکات به سراسر روند نگاه کنیم نگرانی ما نسبت به آینده نتنها کاهش نمی یابد که بیشتر هم میشود.
برداشت نگارنده از حضور نماینده ی سیاسی طالبان درقطر در حالیکه دولت فعلی هم آنجا سفیر دارد و دایر شدن دفتر سیاسی طلبه در کنار سفارت دولت افغانستان به این معناست که امریکا و جهان غرب پس از این با طالبان به عنوان یک گروه سیاسی هموزن دیگر گروه های سیاسی در افغانستان برخورد خواهند داشت و حضور نظامی آنها را ذیل حقوق سیاسی شان به نحوی برسمیت خواهد شناخت.

همین که نمایندگان دولت امریکا با فرستادگان طالبان وارد گفتگوی مستقیم میشوند، خود نمایانگر نگاه طرف امریکایی به گروه طالبان است.

از سوی دیگر پیامد این حرکت امریکا و غرب و به حضور پذیرفتن سفیر طالبان، عملا کشور را به دو قلمرو بخش بندی می کند.
از این پس بطور رسمی در بخش های از افغانستان امارت اسلامی طالبان دایر خواهد بود و در نیم کمتر آن حاکمیت نیم بند دولت فعلی. کما اینکه مرز های سیاسی و امنیتی دولت کرزی از قبل هم در برابر طالبان مشخص نبود و از این لبه مرز دیورند تا کاخ ریاست جمهوری امتداد داشت.

وقتی چنین نتیجه گیری از اوضاع جاری در کشور داشته باشیم و اندکی به گذشته برگردیم و به گفته های افراد کلیدی در دولت امریکا و افغانستان توجه نماییم، تحلیل های بالا از پایه های منطقی استوار تری برخوار دار میشوند.
اینکه رئیس جمهور کشور ما دیریست داد از برادری با طالبان میزند، بدون اینکه کمترین توجهی به این نکته داشته باشد که برادری او با طالبان " جمهوریت " نظام را سخت زیر سوال میبرد و از مقبولیت آن در میان مردم می کاهد، تردیدی در پذیرفتن این واقعیت که برادر برای بدست آوردن خاطر برادر، راضی به تقسیم قلمرو حاکمیتش هم خواهد شد برای ما بجا نمی گذارد.

وقتی که معاون رئیس جمهور امریکا، آقای جو بایدن پس از ده سال حضور نظامی در کشور ما که تنها بهانه اش رزمیدن با دهشت افگنی و هراس افگنی بوده است از تربیون رسمی دولت مقتدر ایالت متحده اعلان می کند که :" طالبان دشمن ایالات متحده امریکا نیستند." در حالیکه بخوبی میداند که این گفته تا کدام اندازه در تقویت روحیه طالبان موثر و تا کجا برای ایجاد سردرگمی و تشویش در میان مردم عام افغانستان که متاسفانه بیشترین قربانی را برای رزمیدن با طالبان همین مردم داده اند، کارگر خواهد بود، زمینه سازی برای برگشت طالبان به عرصه سیاسی هم کاری نیست که از امریکایی ها ساخته نباشد.

سوالی که باقی میماند اینست که صلح با طالبان در اثر یک معامله ی سه جانبه میان امریکا، کرزی و طالبان چقدر مورد قبول و حمایت مردم عام افغانستان خواهد بود؟ و جایگاه مردم افغانستان در فردای که صلح میان این سه طرف برقرار شود کجا خواهد بود؟

قبرستان و یا زندان؟ زیرا طالبان در آخرین اعلامیه ی شان که بتاریخ 28/3/1392 پس از گشایش دفتر سیاسی شان در قطر منتشر ساخته اند هیچ اشاره یی به توقف جنگ از سوی آن گروه و برقراری آتش بس حتی موقت هم نکرده اند و برعکس توسل به هر وسیله و شیوه را برای رسیدن به اهداف شان جایز و شرعی اعلان نموده اند و بدون شک که یکی از این شیوه های غیر انسانی و نفرت انگیز همانا انتحاری است.

مردم ما تجربه زیستن در سایۀ خفقان و هراس امارت خود خوانده ی طالبانی را داشته اند و وقتی پس از فروپاشی ظاهری آن دستگاه ستم و جور به پای صندوق های رای رفتند و به کرزی خان رای دادند، عملا انزجار و برائت شانرا از طالب و دولت طالبانی به نمایش گذاشتند. اینکه در فردای انتخابات رئیس جمهور منتخب آنها به رای و اعتماد مردم خیانت کرده و برادرانش را به مردم ترجیح داد حکایت غم انگیز دیگریست.

شاید نیاز زمان است که یکبار دیگر مردم شریف و رنج کشیده ما با درک این حقیقت که رئیس جمهور شان با پشت کردن به جمهور مردم به سراغ برادرانش رفته و دولت امریکا هم که با طالب دشمنی ی ندارد، خود فکری به حال خود نمایند و بیشتر از این منتظر نباشند تا کسانی به نمایندگی از آنها سرنوشت شانرا با گروهک منفوری به معامله بگذارند زیرا تا خود مان برای بدست گرفتن سرنوشت و ساختن آینده همت نکنیم هرگز دستی از غیب برون نخواهد آمد تا کاری برای ما بکند.