یاد یار؛ ایران من!

لومانی خدا جورت کند دیگر متن را تغیر ندهید صد سال اول زندگی چنین مشکلات را دارد بعدا ارام میشی .

کابل هرچه باشد وطن ما است - از خیابان های نقاشی شده ایران که ایرانی ها به مهاجرین ما پوز می دهند و یدک می کشند بهتر است. در ایران که تمام حیثت وکرامت وعزت و غرورمهاجرین افغانها در ایران برباد رفته اند هزاران مرتبه کابل بهتر است.
زنده باد وطن !
زنده باد کابل !
زنده باد صلح و آشتی !
کور باد چشمهای دشمنان افغانستان عزیز!
***
خاک کابل توطیای چشم من است . نفس و قلب من است ! پاینده و زنده باد افغانستان عزیز !
مرده باد دشمنا قسم خورده ای افغانستان !

سلام به همهء خواننده گان کابل پرس^? وسلام خاص به جناب لومانی عزیز!
لومانی عزیز دست تان درد نکناد من مقالهء شمارا به سهم خودم درفیس بوک به اشتراک گذاشته ام. واقعا با مهارت وظرافتهای هنری ادبی تصویر واقعی شهرکابل را موفقانه درین مقالهء تان بازتاب داده اید؛ چنین تصویر پردازی زیبا و واقعی ازدست هرکس وناکس نمی آید. جملات وعباراتی که درین گزارش بکار برده اید به یک عکاس ویا نقاش ماهری می مانید که درتابلوی نقاشی تان هیچ چیزی ازچشمان تیزبین تان پوشیده وپنهان نمانده است. ناگفته نماند که درحالیکه جناب عالی چنین تصویر واقعی را بخواننده ها ازشهرکابل ارائه داشته اید؛ازکشورهای اروپایی وامریکا موج بازگشت خلقیهای فراری اوغان تبارمتعصب وقاتل نیز آغازگردیده ؛ کسانیکه در دههء نود میلادی؛ افغانستان را ازترس گروه های به اصطلاح مجاهدین ترک گفته بودند حالا با پاسپورتهای اروپایی دوباره به کشورعودت نموده ودر وظایف قبلی شان گماشته شده اند؛ یک نمونه اش را برایتان با عکس وسند معرفی میکنم. حکمت الله حکمت؛ کسیکه تا دیروز درشهرمالموی سویدن درکنفرانسهای قبیلوی به احمدشاه مسعود دشنام میزد حالا در وزارت داخلهء دولت کرزی دربخش جنایی پولیس مقررگریده است؛ این را بخاطر گفتم که ازنظر امنیتی باید بسیار محتاط باشید. لطفا عکس این آقارا که قبلا نیز درباره اش درکابل پرس مقاله نوشته ام بنگرید.
با احترام
پرویز بهمن

یک مقاله عصمت قانع که در سایت تاند نشر گردیده بود بریتان انداختم، که جواب این سفرنامه است .
بې کوره بې ګوره وي / عصمت قانع
د روسي لوی لیکوال ماکیسم ګورکي یو ځای لیکي، چې ما سیاست، ادب او د تمدن سواد او لوست ټول د روسیې د سترې خاورې پر لمن د هستوګن انسان له څېرې، ژوند دودونو او کرکټرونو څخه زده کړ.
ګورکي وایي، چې د روسیې ملت زما پوهنتون دی. دی وایي، چې زما پوهه زما درک، زما مینه، زما کرکه، زما جامې، زما د ژوند سلیقې، زما هیلې او غوښتنې ټولې روسي رنګ لري او دغه رنګ د روس فرهنګ دی.
په رښتیا هم د ګورکي د قلم رنګونه روسي دي، د هغه د لیکنې ټول الفاظ د روسي فرهنګ له خُم څخه راوتلي دي.
د ګورکي د الفاظو هغه تابلوګانې چې نن د زمان پر ناپایه واټ باندې نصب دي او روسي هویت ته د موجودیت جواز ګرزېدلی دی ریښه یې د خلکو د ویرونو او سردونو پر سور او تال برابره ده. همدا وجه ده چې ګورکي ابدي دی او روسي انسان یې اوس هم د الفاظو هندارې مخ ته نیسي او د خپلو پلرونو او نیکونو د ژوند ژواک څېرې او قوارې په کې ګوري.
د ماکسیم ګورکي خبره سمه ده چې ملت زما پوهنتون دی، ولس زما استا دی او روسیه زما د زده کړې ټاټوبی دی. روسیه مې مور ده او زه د ورسيې لمن د مور د لمنې په څېر بولم.
روسیې ته خیانت مور ته خیانت دی او روسي انسان ته خیانت د مور اولاد ته خیانت دی.
بدبختي داده زموږ روښانفکران چې لږ څه سترګې وغړوي، نو په نورو دنیاګانو کې ورک شي، د خپلې مور لمن ورته د کلیوال کلچر ټغر ښکاره شي، زړه یې غواړي چې ویې شلوي، چې پر خبرو راشي نو لغات به درته شروع کړي، د خپلې ابۍ په ژبه به شرمېږي، د خپل ابا د پټکي ول به ورته د کلیوال جهالت زولانه ښکاري، د شوروا په کاسه به شرمېږي، د برګر صفت به درته شروع کړي.
ترقي به دې ته وایي، چې انسان وچ کلک له پردو روایاتو پردو عنعتانو او پردو کړنو او عملونو څخه تقلید وکړي.
خپله ټولنه، خپله خاوره، خپل وطن او خپل مدفن به ورته د تاریخ د موزیم بې روحه او بې حرکته کالبوت ښکاري، خو داسې نده!
زموږ د خلکو په کرکټرونو، خوځښتونو، سرودونو، عبادتونو، رواجونو، عنعنتانو او روایانو کې د ژوند د رنګونو دومره مست سیند بهېږي، چې یو رنګ یې هم موږ نه دی ځلولی.
پټکی او نیکټایي د حرکت او ترقي سمبولونه نه دي. د ترقي حرکت او خوځښت سمبولونه هوښیار ذهنونه، فعال زړونه او خپلواک فکرونه دي.
هېچا هم د افغان انسان په څېره کې د ژوند د ناتمامو رنګونو تابلو د زړه په زور او د ذهن د سالم تفکر په مټ له خاورو او دوړو نه ده څنډلې، چې روشن فکر شي، نو ایزم بزم ډیموکراسي، لېبرال ټرت او لغت یادوه چې خلک و پوهېږي چې والله ډېره مطالعه یې کړې ده.
او که اسلامي روښانفکر شي بیا نو د اسلام د مکتبي روح خبره کوه، د عمري عدالت چېغې وهه، د خپلې خاورې او خپلو اجتماعي ګټو تر سرحدونو ور تېر شه او همدا غرتې وله چې زه اسلام غواړم افغانستان مې نه دی په کار.
خو که افغانستان نه وي د سجدې لپاره به په پردۍ خاوره کې څوک د عبادت اجازه هم نه ورکوي.
ښه مې په یاد دي چې د اوړي په ټکنده غرمه کې د ضیاءالحق د مرګ په کال یعنې ۱۹۸۸ کال کې د لاهور په شاهي کلا کې د علامه اقبال زیارت ته تللی وم.
د ننګرهار محمد رحیم خنجر هم راسره وو، چټ ځوان وم خنجر ټوکه را باندې وکړه، چې دلته به په زیارت پسې نه یې راغلی کوم ښکار به کوې، خو ورته و مې ویل، د اقبال پر افغان شناسي باندې داسې ګرم یم چې نوره ټوله ګرمي مې له وجود څخه وتلې ده.
د اقبال زیارت مو وکړ او خنجر فرمایش وکړ، چې د ماسپښین لمونځ به په شاهي جومات کې وکړو. د شاهي جومات پر لور ور رهي شولو. د دروازې په خوله کې د پاکستان د بحري قواوو عسکر ولاړ وو، چې دوی میرین ورته ویل.
پیره داران جومات ته زموږ د ننوتلو مانع شول د شناختې کارډ غوښتنه یې وکړه. ما ورته وویل، موږ افغان مهاجرین یو.
میرین عسکر راته کړه، چې جاو جاو یهی جګه غیرون کیلی ممنوع هی ـ ځئ ځئ دا سیمه د پردو لپاره بنده سیمه ده.
یعنې ما په افغان هویت سره دا وس نه درلود، چې د پردو تر اختیار لاندې جومات د سجدې لپاره انتخاب کړم او یا عبادت په کې وکړم.
اوس به نو راشو هغو روښانفکرانو ته چې ایډیالوژي د خپلو مفاداتو تابع کوي. موږ ولیدل چې چپ دیموکراتیک تفکر افغاني هوش راڅخه واخیست، خو د کارګرۍ انترناسیونالېزم د دسترخوان مړۍ مو خېټه دومره راخرابه کړه، چې اوس هم دستونه راځي او بیا جهاد افغانستان دفاع پاکستان ناره وه.
تر دا اوسه پورې لا د دفاع پاکستان اور را باندې بل دی. د دنیا پوځونه راغلي دي دغه اور نشي وژلای او موږ لا اوس هم په پاکستاني کمپونو او تریننګ سینټرونو کې ناست یو او د جناح د خولۍ له مورچل څخه پر افغانستان ډزې کوو، ګویا د شریعت دستار ګټو.
زما د ګورکي له خبرو څخه هدف داوو، چې روسانو د وطن د مینې په خاطر سیوسیالېزم وسیله کړ روسیه یې پرې جوړه کړه، روسیه یې پرې ستره کړه او سوسیالېزم یې دې تعبیر ته واړاوه، چې واړه ملتونه که سوسیالېزم غواړي، نو باید مسکو د قوماندې د مرکز په نوم و پېژني.
په سیمه ایزه سطحه پاکستان هم اسلامي ایډیالوژي د انګریزي شعبده بازۍ د پروفوزل په قالب کې واچوله، چې افغانستان هغه وخت یو شرعي نظام ترلاسه کولای شي، چې پنجاب د سیمې د اسلامي ګټو څوکیدار وبولي.
ایران هم شیعه ایزم د تهران د سیمه ایز مشاونېزم د عبادت محراب بولي. په افغانستان سیمه او دنیا کې ښه شیعه هغه دی، چې د تهران مطابیعت وکړي، خو له موږ څخه لاره ورکه ده او تر اوسه پورې لا په دې نه پوهېږو، چې که افغانستان وو اسلام هم شته، که افغانستان وو دیموکراسي هم شته، که افغانستان وو شریعت هم شته.
راځئ چې سیاستونه، ایډیالونه، فکرونه، ذهنونه او هر څه د افغانستان د بقا لپاره استعمال کړو.
د افغانستان د ترقۍ لارې د افغانانانو له ذهنیته را وباسو. دنیا ته وښیو موږ هم د انسانانو یوه ټولنه یو، دلته اوسو، دلته ګټې لرو او د دغو ګټو د احترام پر بنسټ له سیمې او دنیا سره انساني اړیکي جوړو، دا ځکه چې بې کوره بې ګوره وي.

سلام به همه خواننده گان کابل پریس ! خدا نکنه که گستاخی و بی ادبی باشه منظور من ازی گپا توهین نیست ، ولی به نظر من این اقا که برای خود بسیار ارزش قایل است، به ناروغی ( نارسیسزم ) مبتلا است، و یا هم در زنده گی واقعی خود بسیار خود پرست و خودخواه است، ای بیچاره که کابل امده فکر میکنه که باید همه کابلی ها بریش به سجده بیافته مثلا میگه : "حتی انتظار داشتم تا کسی به نماینده گی از این عزیزان، در میدان هوایی کابل به ملاقات م بیایند و..." به به کدام جایزه نوبل را اورده بودی که مردم میامدن از تو در میدان هوایی پذیرایی میکردند یا مردم ما را احمق فکر میکنی که هر کس و ناکس را به دوش خود بالا کنه و ناز بته ؟؟؟ ... عجیب اینست که در یک شهر ابایی چهار و نیم میلیونی این اقا هیچکس را نمیشناسه، نه قوم نه خیش، نه خانواده ، مه شک میکنم که این ادم ایرانی نباشه؟! و اگر ایرانی نباشه، من به ای باور استم که حتما با یک برنامه ایرانی امده افغانستان مثلا مینویسه ((سخت معتقد بودم که جناب « ...» و آقای « معاون صاحب» به پاس درد های مشترک تاریخی؛ مشترکات فرهنگی- سیاسی؛ جغرافیایی سیاسی مشترک، درد و سرنوشت مشترک و ده ها مشترکات تعیین کننده و سرنوشت ساز تاریخی دیگر، به عنوان یک فرهنگی متعلق به همین نسل و این سرزمین، چند صبا یی را در کابل از به عنوان مهمان من پذیرایی خواهند نمود)) این به چی معنا ؟؟؟؟؟
سفرنامه این نارسیست محترم سر تا پا پر از توهین و تحقیر مردم ما استند مثلا : " نهایت کوشش م بر این امر مبذول است تا توجه کسی را به خود جلب نه نمایم. بخصوص مسئولین امنیتی، و اون ها یی که مصروف کلاه برداری و دزدی هستند.... " هیچکس از مسوولین امنیتی نمیترسه، و یک کسی که از خارج امده باشه، نظر به پیشینه اردوی ما که بنام اردو و پولیس هیچ چیز برایم نمانده بود ... این اقا باید با مسوولین امنیتی خود افتخار میکرد و نهایتا خوش میشد، شکر خدا را بجا میاورد ....... در جای دیگر مهربانی میکنه "در میان چهره های مختلف از آنان، میگشتم تا حتی المقدور چهره مورد اعتماد م را باز بیابم. بلا خره از یک جوان لاغر هزاره میپرسم : کرایه تان تا به ده افغانان چند میشود...؟! تا به خود می آیم میبینم که همین جوان « به ظاهر هزاره» مرا به راننده تاکسی دیگری فروخته است..." این اقای که خودش دزد است همه مردم را دزد فکر میکنه.... ایا ازین کرده توهین بزرگ به یک ملت با عظمت، مهمان دوست، مخلص و صادق چیزی دیگری میتانه باشه ؟؟؟؟ قضاوت به شما میمانم .

گر بیبینی قامت تو نا رسا است
خود شکن، آئینه شکستن خطا ست..
دوستان عزیز سلام! من در این سفر نامه هرآنچه را دیده ام و حس نموده و درک کرده ام، کوشش مبذول داشته ام تا به رشته تحریر در بیاورم! بدون تعارف و رو در واسی! همین راست گویی و حقیقت را بیان کردن، نقطه ضعف و قوت من است!! بخش های بعدی این سفرنامه هنوز خدمت خواننده گان عزیز پیشکش نشده است. که در اینده های نزدیک شاهد نشر آن خواهید بود!
در این محدوده قربانی و قصاب، هر کسی به زعم خویش از عشق به این مسلخ « افغانستان » سخن به میان میاورد! قصاب به منظوری و قربانی به منظور دیگر و...!! من این سرزمین را دوست دارم، اما نه بعنوان یک مسلخ برای خود و همتبارانم؛ بلکه به عنوان یک سرزمین آباد که در آن همه گان احساس سعادت، آرامی و... بنمایند! افغان و افغانستان امتحان تاریخی سه صد ساله خویش را پس داده است! پس برای عزت و اقتدار این سرزمین ؛ اگر حقیقتا ان را دوست دارید، باید فکر اساسی دیگری نمود! گفتن حقایق و باز گویی درد های آن، بخش لاینفک عشق به این سرزمین مقدس میباشد..

محترم لومانی صاحب ! فکر میکنم سفرنامه به یم گزارش مشابه است، نویسنده نباید قضاوت های خوب و بد در ان جای بته خوب این خواد بود، که خودت مثل یک کامره عکاسی واری، منظر کشی میکردی و قضاوت را به خواننده گان ماکول میکردی، در بعضی جاها بسیار ابهامات وجود داره که نباید میداشت، مثل گفتی که "تا به خود می آیم میبینم که همین جوان « به ظاهر هزاره» مرا به راننده تاکسی دیگری فروخته است..." خواننده نمیفامه که منظورت چیست چی قسمی بالای تکسی دیگری ترا فرخته است ؟؟؟ و درباره مسوولین امنیتی که گفتی برای دزدی ایستاده استند، فکر میکنم درباره یک قشر قضاوت مجموعی گپ صحیح نیست، تو چی فهمیدی که انها بری دزدی ایستاده بودند....؟
گپ ایگه اینست که مجبور استیم که با این سرزمین هر قدر ویران و پسمانده است، محبت کنیم، در کامنت بالا از عصمت قانع یک گپ امده که بسیار خوشم امد که میگه : اگر افغانستان نباشه در دیگر کشورها حتی بری سجده کردن هم جای نخواد داشتیم ... ضرور ایست که همه ارزشهای ما موازی دوست داشته باشیم و تقویت بخشیم....... دراین جای شکی نیست که ما مسلمان استیم، ولی دراینم جای شکی نیست که افغان استیم ..... صحیحست که ما با دیگر ملتها مثلا ایران و پاکستان یا تاجکستان مشترکات داریم ولی منافع ملی ما هم باید از نظر نیاندازیم، طوریکه اونها سرسختانه در پی منافع ملی خودشان است........... مه منحیث یک طالب العلم ادنا نمیخواهم بری یک استاد مثل شما نصیحت کنم ولی نباید از اظهار نظر مخالف بترسیم .... من کاملا به نظریات تو احترام دارم ولی انتقاد موثرترین اکسیر برای اصلاحات است ......

مصور وروره سلام
که تاسو په رشتیا عصمت قانع وپیژنی نوبیایی اصلا نوم یی نه اخلی . هیله کوم تاسو د دی دکارنامو نه خبر شی او له هغه وخت چه د جمعیت د حزب په دفترونو کی په پشاور کی سرگردان گرحَیده .
البته مردم او را خوب میشناسند او راه وهدف مشخص بجز ............ ندارد . فقط هرجا شوربای چرب باشه قانع هم است وبس.

نمیفامم بار دیگر به این بی عقل دیوانه بهمن خرسانی چی بگویم ؟؟؟ نمیفامم چرا با پشتونها ایقه کینه توزی میکنه ؟؟؟ نمیفامم به خودش یا به ناموسش کدام صدمه راسانده که ایقه دلش بالای پشتونا پر است. مه شک نی بلکه یقین دارم که حتما کدام گپ است، چرا که از گپها و فحش هایش سر تا پا عقده و احساس حقارت میباره ........ جناب بهمن خرسانی ! اگر پشتونها بریت بی ناموسی رسانده، اینجا دربین کل مردم به جرات بگو تا عقده های تو هم او شوه و ما هم کتیت سر تنه بزنیم و در غمت شریک شویم ، غیر ازی گپهای که تو میزنی والله اگر در قالب انسانیت جای داشته باشه .............
تو به من نصیحت میکنی که "چرا وچگونه به ملاعمر کور این مشوره را ندادید که کورصاحبا! و امیرالمومنینا! این وطن خانهء مشترک همهء ماست؛ اگر ما وتو اهل تسنن استیم باشیم ؛ مگر آن هموطن دیگرما به مذهب تشیع باور دارد؛ بگذار آنها نیز مراسم وشعایر مذهبی شان را بجا آرند ...." گر چی در وخت طالبا من یک طفل بودم ولی حالی، مسلمان نباشم و انسان نباشم اگر کاروایی ها و نظریات پوچ طالبانی را تائید کرده باشم...... کار های ملا عمر نه یگان اینکه بر ضد افغانستان میدانم؛ بلکه بر ضد اسلام هم میدانم، این باور من است ..... حالی تو بی غیرت و منافق چی میکنی ؟؟؟ به یک کسیکه رسما از طرف یهودیها و شبکه موساد بخاطر همین استخدام شده، که در افغانستان به اتش فرقه ای و مذهبی دامن بزنه ( فهیم کوهدمانی ) چقه بی شرمانه و فاحشانه بریش کمپاین میکنی، که از هر گپت تمالق و چاپلوسی هویدا است ....... اصلا تو به این نصیحت ضرورت داری که دربین مردم افغانستان تخم نفاق را کشت نکنی، من به این نزاکتها بسیار زیات متوجه استم، خاطرت جم باشه ........

دوستان عزیز سلام!
از بدی حادثه و یا هم از خوشبختی ایام باید بگویم که زبان اوغانی « پشتو امروزی» را خوب بلد نیستم. لذا در بخش کمنت کسی به زبان اوغانی کمنت گذاشته بودند؛ و من کمترین نیز به آن کمترین توجه یی ننموده و از خیرش گذشتم. اما خداوند پدر و مادر جناب بهمن عزیز را بیامرزد، که با مهارت و حوصله مندی تمام چلو صاف این کمنت و کمنت گذار را از آب کشید. و من حقیر کم و بیش از این متن « دغه پغه » چیز هایی دست گیرم گردید!
اگر درست فهمیده باشم کسی بنام آقای قانع ادعا نموده اند که اگر افغانستان نباشد، جناب ایشان در کجا باید سجده کنند؟؟!
در عجبم از این تخم حرام! بیش از نصف زمین های را که شما پشاتین در ان هر روز و صبح شب به دروغین سر به سجده میگذارید، مال، خانه، و سرزمین آبایی انانی اند که که پدران تان آن ها را قتل عام نموده، و خانه و کاشانه شان را به زور تصاحب نموده و به غضب در آورده و برای شما به ارث گذاشته اند! لذا تویی که در این مناطق نطفه ات بسته شده، تولد یافته و بزرگ شده یی حرامی مطلق میباشی! چون در زمین، خانه و مکان غصبی و حرام نطفه ات بسته شده است و...
گفته یی اگر افغنستان نباشد، در کجا باید سجده بنمایی؟! تخم حرام!! آیا نیاز هست که سرزمین یک جامعه و ملت را تبدیل به قبرستان نموده و آنگاه در این قبرستان تویی انتحاری و فرزند تریاک باید سر به سجده بگذاری؟!
گفته یی اگر افغانستان نباشد، در کجا باید سجده بنمایی؟! من برایت میگویم که در کجا باید سجده بنمایی! برو در همان جایی که هزاران سال قبل پدرانت با شتر و بیابان گردی هایش سجده مینمودف صورت و مقعد بر خاک بمال و..