مرد
هغه چي همت ناک، برکت ناک
له عالمه سره خوږ په زيست و ژواک
مخ يې مخ، قول يې قول، عهد يې عهد
نه دروغ، نه يې فرېب، نه تش تپاک
لږ ويل ډېر يې کول په خاموشۍ کي
د غونچې غوندي خوله
ډکه، سينه چاک
چي خبره د پستۍ، د بُلندۍ شي
په لويۍ لکه آسمان، په پستۍ خاک
په تمکين کي لکه صبر، په سخا کې
په هر لور څانګي ږنګورې لکه تاک
لکه ګل شګفته روی تازه په باغ کي
همېشه د ښو بلبلو پرې بلغاک
چي دا هسي ښه ويل کا زه حيران يم
چي خوشال راوړ له کومه دا ادراک
