خوشحالی مسعود حسینی نخستین برنده افغانستانی پولیتزر

به نظر من آقای حسینی باید با گرفبن این جایزه گریه میکرد نه خنده چون صحنه که از طریق آن جایزه پولیتزر نصیبش شده دلخراشترین واقعه افغانستان بود. میخواهم یکی ازعکسهای که پولیتزر را در سال ۹۴ گرفت یاد آور شوم که عکاس آن ’Kevin Carter’ بخاطر افسردگی چند هفته بعد مرد. اما میبینیم آقای حسینی با گرفتن آن جایزه همه چیز را فراموش کرده و خوشحالی میکند. من از اول بعد از دیدن این عکس حدث میزدم که جایزه ای را خواهد گرفت اما حدث نمیزدم که اینطور خوشحالی کنید حد اقل بخاطر همدردی با خوانواده کسانی که در این واقعه عزیزان شانرا از دست دادند.

امید سبب آزردگی تان نشده باشم

hatman jaw gir shoda buda.i

آقاي عکاس خوشحال است، حق هم دارد چون جايزه مهمي را برده که در همه آينده کاري او مفيد است. اما انتظار اين است که چنين فردي در جلوي چنين تصويري شادي نکند. به هر حال ما انتظار نداريم که او در دلش شاد نشود، انتظار نداريم که به فکر آينده خود نباشد اما همانطور که برخي دوستان نوشته اند، انتظار انساني ما اين است که براي چنين فاجعه غير انساني گريسته شود، انتظار انساني ما اين است که شادي او بيشتر براي اين باشد که لحظه اي از جنايت ضد بشري گروهي حيوان صفت را افشا کرده و نشان داده است اما اينجا بيشتر به نظر مي رسد که ايشان فقط نگاه حرفه اي به عکس و موضوع آن داشته و اين قشنگ نيست.

اگر دوست عزیز در هنگام خبر از برنده شدن خود اشک می ریخت حتما دو جایزه (جایزه دوم احساس وجدانی) را میبرد و کارش معنای بیشتری پیدا میکرد
ولی با این حال موفق باشد و کارش بسیار بسیار قابل تقدیر است

در حقیقت مسعود حسینی برنده این جایزه نشده بلکه فرانس پرنس برنده این جایزه گردیده بخاطریکه اگر حسینی عکاس این رسانه غربی نمی بود هیچگاه قادر به دریافت چنین جایزه نمی شد. این جایزه برای خبرگزاری فرانس پریس از اهمیت برجسته برخورداراست ازهمین لحاظ موسسه پولیتزر این جایزه را اهدا کرده است.
غربی ها بوسیله چند انسان که تربیه خود شان است ، انسانها را میکشند از طرف دیگر به عکاسش جایزه اهدا میکنند به نظر شما چنین نییست !

خنده مرگت را بکو نا جوان بهتر بود ارام میبودی بیمنطیق .