کابل پرس

دو رهبر طالبان، کدام آنها بدتر است؟

2025-03-16T17:04:23Z

زمانیکه می خواستم در این باره بنویسم، فکر کردم که رهبران طالبان هیچ خوبی ندارند. برای تشریح موضوع این عنوان را لازم دانستم که "دو رهبر طالبان، کدام آنها بد تر است؟"
ملا هیبت الله و سراج الدین حقانی دو رهبر طالبان که هر دو توسط استخبارات کشور های منطقه و قدرت های بزرگ جهانی اداره می شوند، یکی به قبیله درانی و دیگری به قبیله غلزایی متعلق هستند. ملا هیبت الله در جنوب غرب افغانستان که شامل قندهار، فراه، هلمند می شود، نفوذ دارد و ساحه نفوذ حقانی در جنوب افغانستان یعنی ولایت های خوست، پکتیا، پکتیکا و تا حدی بخش های مشرقی را در بر می گیرد.
در پاسخ به پرسشی که کدام آنها بد تر است، این دو سردسته طالب را با یکدیگر شان مقایسه می کنیم:
1. در صورت به قدرت آمدن سراج الدین حقانی، داعش خراسان در شمال افغانستان مورد حمایت وی قرار می گیرد و افغانستان به بم در حال انفجار در منطقه تبدیل می شود.
اما در صورت غلبه کردن ملا هیبت الله و بیرون راندن حقانی، رابطه داعش جابجا شده در شمال افغانستان از مرکز قطع می شود و فعالیت آنها به شکل مستقل پیش برده خواهد شد.
2. حقانی پایگاه نظامی بگرام را به امریکا تسلیم میدهد و ملا هیبت الله از دادن پایگاه نظامی بگرام به امریکا ابا می ورزد و تسلیمی آن به کشور دیگر قابل پیشبینی نیست.
3. در حکومت حقانی بر زبان فارسی فشار وارد می شود و کوشش می شود که افغانستان به سوی تک زبانی حرکت کند. اما هیبت الله دشمنی هدفمندانه و دوامدار با زبان فارسی نخواهد داشت. زیرا با فارسی زبانان در داخل و خارج کشور نیاز دارد.
4. حقانی با کمک داعش و سایر گروه های تیز روی افغانستانی و پاکستانی حکومت دیکتاتوری تک قومی را که مطابق میل امریکا است، برقرار خواهد کرد، اما ملا هیبت الله نمی تواند این کار را کند، زیرا عقبه داخلی و خارجی دیکتاتوری تک قومی را ندارد.
5. حقانی به آی آس آی پاکستان دست باز میدهد که اداره امور افغانستان را بدست بگیرد، اما باداران ملا هیبت الله طرفدار مداخله مستقیم و علنی نخواهند بود.
6. حقانی در صورت قبضه قدرت کابل ظالم تر، دیکتاتورتر، سخت گیر تر و متعصب تر می شود، اما ملا هیبت الله در اداره کابل با مشکلات و موانع روبرو می شود که از صدور فرمان های تعصب آمیز وی ناشی می شود. او مجبور است، نسبت به گذشته انعطاف داشته باشد، در غیر آن نمی تواند اداره امور را به پیش ببرد.
7. هم حقانی و هم ملا هیبت الله در حتمی بودن مذهب حنفی به حیث مذهب همگانی در افغانستان تاکید خواهند کرد. مگر اینکه در صورت ائتلاف با گروه های شیعی فیصله ای در این مورد صورت گرفته باشد. ملا هیبت الله در باره پذیرش مذاهب دیگر نسبت به حقانی آسیب پذیذ تر خواهد بود.
8. در صورت به قدرت آمدن حقانی، امریکا کمک های خود را برای حمایت طالبان آغاز می کند، بر عکس در صورت رویکار آمدن هیبت الله کمک های امری قطع خواهد شد. اما در باره کمک های حامیان خارجی ملا هیبت الله نمی توان پیشبینی کرد.
9. از قدرت حقانی امریکا حمایت نظامی خواهد کرد، تا حدی که شماری از نظامیان امریکایی به پایگاه بگرام انتقال شوند. اما در صورت برقراری حکومت ملا هیبت الله امریکا از اقدام نظامی کار خواهد گرفت. البته این اقدامات بمباران و حملات پهپادی را در بر خواهد داشت.
اگر حقانی به قدرت برسد و داعش خراسان را با کابل و پاکستان وصل کند، در آن صورت کشور های ایران، هند و روسیه و آسیای میانه ممکن است دست به اقدامات نظامی بزنند که شامل تهاجم موشک های مدرن روسی برای نابودی قرارگاه ها و تجمعات داعش در بدخشان، کندز و تخار باشد.
10.افراد حکومت اشرف غنی و رهبران مجاهد که در دوره اشرف غنی بجای سیاست معقول و مناسب، معامله گری و ثروت اندوزی را آموخته اند، بمثابه نیروی احتیاط در کشور های غربی زندگی می کنند، به دستور امریکا با حقانی خواهند پیوست. هر رهبر مجاهد که با فشار آوردن امریکا از حقانی تابعیت کند، در حقیقت یک بار دیگر در امحای زبان، زمین و مردم خود با دشمنان تاریخی فرهنگ خود شریک می شود.
11. اگر به عقبه مردمی، جغرافیایی و سیاسی حقانی دیده شود، در عقب وی قبیله و مناسبات سختگیرانه قبیله ای مسلط است. جغرافیای خشک و بی حاصلی که محصولات آن تنها چوب است. مناسبات ملی و سیاسی در آن منطقه جایی ندارد و جای آن را قانون قبیله و رفتار های بدوی پر کرده است. فکر و اخلاق حقانی محصول مناسبات اجتماعی فوق است که تحجر، خشونت و آشتی ناپذیری با دیگران باید باشد. اما عقبه ملا هیبت الله متفاوت تر از حقانی است.
درانی ها در ولایت های حاصلخیز قندهار، هلمند و فراه زندگی کرده اند که مناسبات قبیله ای به فیودالی و بعضا بالا تر از آن ارتقا کرده است. همجواری درانی ها با ولایت های هرات، غور و بادغیس که سابقه با ارزش تاریخی، فرهنگی و سیاسی دارند، بالای آگاهی آنها تاثیر مثبت داشته است.
دورانی ها و قبایل همجوار آنها در دولت داری و "سیاست" سابقه طولانی دارند. در صورت رسیدن به قدرت مرکزی، تغییر پذیری و انعطاف بیشتر در مقایسه با غلزایی ها خواهند داشت.
یکی از علت های که امریکا غلجایی ها را برگزیده همین خاصیت سختگیرانه قبیله ای آنها است. زیرا امریکا نمی خواهد در افغانستان دولت بوجود بیاید.
12. در صورت کامیابی هرکدام هم حقانی و هم ملا هیبت الله احتمال جنگ و مداخله خارجی در افغانستان جنگ حتمی است.
تذکر مهم:
وقت آن رسیده بود که همه نیروهای مخالف مسلح در داخل افغانستان و مخالفان فکری در خارج از کشور، نیروی سومی را یا در سطح ملی یا در مقیاس قومی تشکیل می کردند. اما استخبارات کشور های غربی با استفاده ابزاری از موجودیت رهبران جهادی از هر قوم در حکومت قلابی و دیکتاتوری فاشیستی غنی مقاومت مردم را هدفمندانه تار و مار کرده بود و همه مظاهر آنرا از میان برداشته بود که درهم کوبیدن جنبش های مردمی در شمال افغانستان در چهره های مارشال دوستم و نظام الدین قیصاری، تهاجم ارتش غنی بر مقاومت فرمانده علی پور و قتل عام مردم در وردک توسط الله داد فدایی، دسیسه قتل جنرال رازق، قتل عام افسران و سربازان هزاره در جلدیز ولایت وردک، مشت نمونه خروار از مثال های این سرکوبگری های مقاومت های آینده افغانستان بود که حالا جای شان در روند نظامی و سیاسی افغانستان خالی است.
یادداشت مهم:
همان طوری که احمد الشرع ابومحمد جولانی رهبر تحریر شام سوریه از خود نمونه از مدرن بودن را تبارز میدهد، گروه حقانی پرچم تقلبی اصلاح طلبی را بر دوش گرفته است.
نیکتایی پوشیدن ابو محمد الجولانی و اصلاح طلبی حقانی دستوری است که از یک منبع برای پذیرش آنها صادر شده است. این ابزار های استخباراتی از مدرن بودن و اصلاحات چیزی نمیدانند.

حدس و گمان درباره تقسیمات خاک اوکراین

2025-02-26T16:22:56Z

پلان A : ادغام کامل دو جمهوریت لوهانسک و دنیتسک که ساکنان آنها روس هستد. این دو منطقه قبلا با برگزاری همه پرسی به روسیه پیوسته اند و هیچ شکی در این مورد وجود ندارد. زلنسکی و گروه های آزوف در آغاز جنگ، ادعای استرداد جزیره کریمه را داشتند در ادامه جنگ مطمئن شده اند که نه تنها کریمه، بلکه لوهانسک و دنیتسک را نیز قاطعانه از دست داده اند.

پلان B : برعلاوه لوهانسک و دنیتسک، الحاق زپروژیا، خرسون، ادیسه حتمی است. اما احتمال پیوستن ترانس نستریا (پریدنستروی) قبلا قسمتی از خاک ملدویا نیز موجود است. ترانس نستریا منطقه خودمختار است که ساکنان آن روسی زبان هستند و قوای نظامی روسی برای حفاظت آنها در آن منطقه موجود میباشند. در مارچ 2014 پارلمان این کشور کوچک از روسیه رسما درخواست کرده بود که مانند کریمه به فدراسیون روسیه ملحق شود. در صورت اجرایی شدن پلان بی، بحیره سیاه بروی اوکراین بسته می شود و روسیه با رومانیا عضو ناتو هم مرز می گردد.

پلان C : برعلاوه مناطق شامل پلان بی، خارکیف، پلتاوا و دنیپرو به آن افزوده خواهد شد. زیرا ارتش اوکراین که در حالت از همپاشی قرار دارد، نمی تواند از خارکیف دفاع کند و روسیه می تواند با استعمال موشک "ورشنیک" مدافعین خارکیف را که آخرین دژ آزوف ها بعد از ماریوپول و باخموت است، درهم بکوبد. زیرا نازی زدایی یکی از مفاد مهم پلان راهبردی روسیه در اوکراین است. از طرفی هم خارکیف در نزدیکی شهر های بلگراد و کورسک روسیه است که در جنگ های بعدی از موقعیت آن بر ضد روسیه استفاده خواهد شد. در این مورد می تواند معامله شود و آزوف ها آنجا را ترک کنند و خارکیف شامل منطقه حایل غیر نظامی شود.

پلان D : محو شدن اوکراین از نقشه جهان است. این در صورتی ممکن می شود که برنامه صلح برهم بخورد، جنگ ادامه پیدا کند، اوکراین توسط اروپا و احتمالا امریکا مجددا حمایت نظامی شود.

تاثیرات احتمالی روابط امریکا و روسیه بر جهان

2025-02-26T15:44:23Z

دکتر ثنا نیکپی

دونالد ترامپ رئیس جمهور امریکا که در دور اول ریاست جمهوری اش (2016-2020) شعار "بازگشت عظمت امریکا" را داده بود، آن زمان نتوانست در راستای گویا بازگشت امریکا به عظمت آن کار کند. بازگشت به عظمت در حقیقت اعترافی است که امریکا عظمت خود را از دست داده است، در غیر آن واژه "بازگشت" در آن بکار برده نمی شد. حالا که ترامپ آشفته و دست و پاچه به نظر می رسد، این حالت ترامپ دقیقن وضع آشفته امریکا را به نمایش میگذارد. آشفتگی ترامپ و اداره اش در آنست که گاهی هوای تسلط گرینلند، کانال پانامه و حتی کانادا را دارد، باری هم تسلط بر غزه را در سر می پروراند و زمانی هم با یک دست فرمان تحریم های فشار حد اکثری بر ایران را امضا می کند و دست دیگرش را برای مذاکره با ایران دراز کرده است. این آرزو های میان تهی که وضع آشفته امریکا را آشفته تر می سازد؛ امکانات و احتمالات بی ثباتی در جهان را بیشتر و روابط بین المللی را متناقض می سازد. مثلا: اگر امریکا بر گرینلند از قوای نظامی کار بگیرد، امریکا و دنمارک هردو اعضای ناتو هستند. اعضای ناتو مکلف هستند که تجاوز یک کشور بر عضو ناتو را به مثابه تجاوز بر سرزمین خود دانسته از کشوری که مورد تجاوز قرار گرفته حمایت نظامی کنند. این امر که عضو ناتو بر عضو دیگر ناتو تجاوز کند، ماهیت، مشروعیت و موجودیت ناتو را زیر سوال می برد.
چیزی که دونالد ترامپ از این آشفتگی درک کرده اینست که بازگشت "عظمت" امریکا با دشمنی با روسیه ناممکن است. اگر درک و نیت ترامپ در این مورد صادقانه و یا حد اقل بر اساس اصول دپلوماتیک واقعبینانه باشد، پس مافیای جهانی که در دوره حکومت جو بایدن، جهان را در تقابل و جنگ سوق میدادند و فعالیت های نظامی آنها بیشتر در چوکات سازمان اتلانتیک شمال (ناتو) عملی می شد، در دوره دوم ترامپ فعالیت های نظامی ناتو با برنامه های وی در تناقض جدی قرار خواهد گرفت. احتمالاتی وجود دارد که ترامپ با نزدیک شدن با روسیه بخواهد میان کشورهای روسیه، ایران، چین درز ایجاد نماید. اگر روسیه برخلاف سیاست خارجی ضعیف در گذشته ها، بتواند توازن روابط با امریکا را در مقایسه با کشور های متحد و شرکای راهبردی اش حفظ نماید، در آنصورت برنامه راهبردی چند قطبی شدن جهان موفقانه انجام می شود.
ایجاد شکاف میان کشور های اعضای بریکس که موقعیت جهانی دالر را در خطر انداخته اند، از آرزو های دونالد ترامپ است.
چند قطبی شدن جهان با موقعیت کنونی دالر در جهان ناممکن است. این کار بدون تغییرات جدی در سیستم جهانی، از جمله تغییر ساختاری سازمان ملل متحد، نهاد های حقوقی و قضایی، حقوق بشری و حتی موجودیت ناتو امکان ندارد.
ترامپ برای نجات آشفته گی های اقتصادری، سیاسی و اخلاقی امریکا مجبور است که از هژمونی امریکا بر اقتصاد جهان کم بیاید و موجودیت کشور های دیگر را در عرصه های اقتصاد جهانی بپذیرد. این پذیرش بدون دادن امتیاز یا تقسیم منافع با کشور های دیگر میسر نیست.
لیبرال دموکراسی سیه روی غربی در چند دهه اخیر در جهان بیداد کرده و حتی تجاوز بر کشور های دیگر را بنام دموکراسی انجام داده اند و تروریزم بین المللی نیز زیر سایه لیبرال دموکراسی غرب پنهان شده است. تناقضات جدی آیدیولوژیک میان تمدن غربی و روابط غرب با کشور ها و تمدن های دیگر عمیق شده است. سخنرانی اخیر مارک روبیو وزیر خارجه امریکا در بلجیم نشان میدهد که امریکا متوجه پوسیدگی لیبرال دموکراسی غربی شده است. گرچه زیاد ناوقت است، اما درک درست این تناقض و خراش بزرگ، برای کاهش اختناق در جهان مفید خواهد بود. من پوسیدگی نظم کنونی جهانی توأم با فرسودگی آیدیولوژیکی آن یعنی لیبرال دموکراسی غربی را با نشر صد ها مقاله در چند ده اخیر تشریح کرده ام، اما منحیث تکرار حسن یاد آور می شوم که این پوسیدگی نظام جهانی: در تجاوز بر امور کشور ها، در سیاست تغییر رژیم و سرنگونی رژیم های قانونی، در تغییر جغرافیا با میلیون ها قربانی گرفتن جان انسان ها، با معماری قومی و دینی، با اجرای نسل کشی، جرایم علیه بشریت، جنایات جنگی و سایر جنایات بین المللی به وضاحت دیده شده است که اجرا کننده های آن کشور های غربی، بویژه امریکا بوده است.
اکنون دونالد ترامپ متوجه شده است که امریکا و اروپا در حالی نیست که با استعمال زور در جنگ مستقیم از منافع ملی اش دفاع نمایند. پس سازش امریکا با کشور های قدرتمند از جمله روسیه تحمیلی و جبر تاریخ است، نه از خوبی امریکا. باید یادآور شد که این سازش دایمی هم نیست. تقابل بعد از مدتی در عرصه های دیگر و به اشکال مختلف تبارز خواهد کرد. وقت دقیق ترتقابل بعدی بعد از ختم جنگ اوکراین و روابط و توافقات میان امریکا و روسیه قابل پیشبینی خواهد بود. رویهمرفته روابط نزدیک امریکا و روسیه تاثیر مثبت بالای ذهنیت روس هراسانه مردمان کشور های غربی خواهد داشت.

چرا امریکا و اروپا جهان را در پرتگاه جنگ هستوی قرار داده اند؟

2025-01-09T23:00:00Z

کشور های غربی به شمول امریکا بسوی جنگ سوم جهانی که جنگ هستوی خواهد بود بی باکانه و مجدانه پیش می روند. در پشت پرده جنگ افروزی غرب چه چیزی های نهفته است؟
یک: اوکراین در جنگ شکست خورده، اما آنرا نمی پذیرند. احتمال می رود، کشورهای غربی قبل از شکست کامل اوکراین و تسلیمی آن وضعیت را طوری دگرگون کنند که از روسیه امتیاز بگیرند. امتیاز آنها موجودیت کشوری بنام اوکراین خواهد بود. روسیه به هیچ صورت بخش های تصرف شده اوکراین را که مناطق روس نشین است، از دست نمی دهد. زمین مورد بحث خاک باقیمانده اوکراین است که ممکن است حکومت زیرحمایت روسیه در آن بوجود بیاید، یا اینکه کشور های غربی فشار بیاورند تا کشور تحت الحمایه غرب را در غرب اوکراین حفظ کنند. کشور های غربی میدانند که نمی توانند مناطق روس نشین تصرف شده توسط روسیه مانند دنتسک و لوهانسک و همچنان شهر های زپروژیا و خیرسون را که مردمان آن با برگزاری رفراندم به روسیه پیوسته اند، از روسیه بگیرند و به اوکراین مسترد کنند. آنها میدانند که این کار ناممکن است.
دو: اختلافات میان حزب های دموکرات و جمهوریخواه تا حدی رسیده است که جو بایدن رهبر حزب دموکرات دو ماه صلاحیت های ریاست جمهوری را طوری بکار برد که ترامپ نتواند به جنگ اوکراین پایان دهد. زیرا جنگ های منطقه ای به نفع الیگارشی مالی غرب بوده، آنها پول های هنگفتی از این جنگ ها بدست می آورند و مافیای غربی از جنگ استفاده ابزاری برای پولشویی کار می گیرند.
سه: بایدن سعی دارد که اروپا را با روسیه در جنگ نگهدارد، تا هر دو ضعیف شوند و امریکا برتری اش در برابر روسیه و اروپا حفظ کند.
چهار: امریکا برای حفظ امپراتوری دالر در اقتصاد جهان شاید مصمم باشد که فعال ترین کشور مخالف تسلط دالر را مصروف جنگ کند و زوال سلطه دالر را به تعویق اندازد.
پنج: اگر کشور های غربی مصمم باشند که روسیه را با استعمال سلاح تکتیکی هستوی در اکراین مجبور سازند تا زمینه تجاوز بر این کشور را مساعد کنند، در آنصورت، جنگ از کنترول خارج خواهد شد و احتمال جنگ تمام عیار هستوی بیشتر می گردد که موجودیت بشر را در خطر نابودی قرار میدهد.

فقر نمایندگی و پیچیدگی های استخباراتی در کنفرانس دوحه

2024-02-21T15:27:08Z

Sommaire

ایالات متحده امریکا که سازمان ملل متحد را همچون ابزاری در دست دارد، به مسئولان این نهاد اجازه میدهد که رفتار و گفتار خود را به مثابه نهاد مستقل جهانی مطرح کند.
به تعقیب کنفرانس ناروی، کنفرانس لندن و فعالیت های دایمی تام ویست نماینده امریکا در امور افغانستان در کشور های دنیا، اینک نشست دوم دوحه بتاریخ 18 و 19 فبروری 2024 برگزاز شد.

پیش از بررسی کنفرانس دوحه ذکر چند نکته در مورد تلاش های امریکا در مورد تقویت و حمایت طالبان ضروری است.
تسلیمی برنامه ریزی شده افغانستان به طالبان توسط امریکا حقیقتی است که نباید در مباحث و قضاوت های ما در باره روابط امریکا و طالبان از نظر انداخته شود. کمک های میلیونی امریکا به طالبان زیر نام دروغین کمک به مردم افغانستان و کمک های بشردوستانه نیز حقیقتی است که بایست در قضاوت های ما در باره دوستی یا دشمنی طالبان و امریکا باید در نظر گرفته شود.
تلاش های دپلوماتیک امریکا، کشور های غربی و عده ای از کشور های عربی وابسته به امریکا منجمله قطر، به نفع طالبان و امریکا شامل فاکت های انکار ناپذیر است که نباید میانجی گری ها و تلاش های دپلوماتیک در باره مسایل افغانستان توسط این کشور را در قضاوت های خود نادیده گرفت. همچنان ایجاد و تعمیم واژه های "طالبان معتدل"، "طالبان خوب و بد" و "طالبان قطری" کار همین دستگاه و همین روند امریکایی ـ غربی است که برای توجیه کار شان در حمایت از طالبان و تحمیل طالبان در ذهنیت عامه مردم جهان بکار می برند.
با در نظرداشت نکات فوق کنفرانس دوم دوحه را مورد بررسی قرار میدهیم.

موضوع اول: اجندای نشست دوحه:

افغانستان به مهد تروریزم تبدیل نشود.
حقوق بشر به ویژه حقوق حقوق زنان و دختران رعاایت شود.
حکومت افغانستان فراگیر باشد.

اول در مورد "افغانستان به مهد تروریزم تبدیل نشود"
این موضوع وقتی قابل درک و فهم است که تعریفی از تروریزم وجود داشته باشد.
فلسطین را مثال می آوریم. گروه افراطی که اداره حکومت اسرائیل را در اختیار دارند، با مدرترین انواع سلاح های زمینی، هوایی و راکتی به فلسطین حمله می کنند ده ها هزار کودک، پیر و جوان را می کشند، اسیران را به گورستان های دسته جمعی دفن می کند، بیماران شفاخانه ها را بمباران می کنند. شعار آنها از میان برداشتن تروریستان است. کسانی که برای دفاع از خانه و کاشانه شان مقاومت می کنند تروریست خوانده می شوند. من نمی گویم که گروه های فلسطینی از شیوه های تروریستی کار نمی گیرند، اما در دفاع از وطن و مردم شان قرار دارند، خاک دیگران را اشغال نکرده اند.
چرا امریکا و ملل متحد از این تروریزم و نسل کشی آشکار جلوگیری نمی کند. در حالیکه امریکا خوداجرا کننده این نسل کشی است.
پس تعریف ترورزیزم توسط امریکا و کشور های وابسته به آن مغشوش گردیده و آنها از این پدیده استفاده ابزاری می کنند. سوالی پیش می آید که آیا ممکن است مردمان جهان در صورت موجودیت نظم جهانی کنونی تروریزم را طوری که هست، تعریف کنند؟ به باور من جواب منفی است. پس اجرای فقره اول اجندای دوحه منتفی بوده و یک بازی است. زیرا کسانی که تروریزم را مانند درختی غرس کرده و میوه آنرا می خورد، هرگز آنرا ریشه کن نمی کند.
دوم در باره حقوق بشر بویژه حقوق زنان و دختران باید گفت که اضافه کردن حقوق دختران در متون اسناد این نشست هدف از محرومیت دختران از حق تحصیل است، در غیر آن کافی بود تنها از حقوق زنان یادآوری می شد.
تعریف حقوق بشر نیز روز به روز مغشوش می شود. بشر غربی، بشر شرقی، بشر مسلمان و غیر مسلمان هر کدام در حقوق بین المللی و حقوق بشر حقوق مساوی دارند، اما در اجرای آنها تفاوت جدی و آشکار دیده می شود.
در بیست سالی که امریکا افغانستان را مستقیما در دست داشت، وضعیت حقوق بشر رقت بار و فاجعه آمیز بود.
جرایم بین االمللی مانند جنایات علیه بشریت، نسل کشی، جرایم جنگی و تجاوز به اوج خود رسیده بود. تمرکز قدرت، دیکتاتوری، خودکامه گی و تبعیض، کار روز مره دولت و گروهای تحت الحمایه آن بود.
نهادهای حقوق بشری وابسته به امریکا در افغانستان، حرفی را از نسل کشی آشکار مردم هزاره و جنایات علیه بشریت و جنایات جنگی علیه همه ساکنان افغانستان به زبان نمی آوردند. حقوق اساسی و آزادی های مردم در سهمگیری ایجاد قدرت در افغانستان، با استفاده ازتقلب گسترده و دوامدار در انتخابات سبوتاژ می شد، تا این که با تسلیم دادن افغانستان به طالبان توسط امریکا، مردم از همه حقوق و آزادی های شان محرووم شدند. در نتیجه جنگ تقلبی مبارزه با تروریزم صد ها هزاز انسان از اساسی ترین حق یعنی حق زندگی شان محروم شدند و میلیون انسان حق زندگی کردن در زادگاه شان را از دست دادند.
آیا ملل متحد و امریکا در اجرای فقره دوم اجندای کنفرانس دوم دوحه یعنی اعاده حقوق بشر بویژه حقوق زن صادق هستند؟
آیا امریکا نمیدانست که با تسلیمی افغانستان به طالبان زنان و دختران از حق آموزش محروم می شوند؟ بدون شک میدانست. پس این چه نوع حافظه تاریخی است که ما باز هم از امریکا و ملل متحد وابسته به غرب امید اعاده حقوق بشر را داشته باشیم.
سوم : در مورد ایجاد حکومت فراگیر در افغانستان
آیا امریکا در بیست سال حضور مستقیم نظامی اش در افغانستان نمی توانست حکومت فراگیر را ایجاد کند؟ بدون شک می توانست، اما نکرد. نه تنها این کار را نکرد، بلکه در روند عادی دولت سازی افغانستان مداخله میکرد و نمی گذاشت که افغانستان صاحب دولت مناسب و دارای حاکمیت ملی باشد. من در 25 جولای 2015 مقاله ای را زیر عنوان " جلوگیری از روند دولت سازی، تلاش برای استقرار دسپتیزم دینی در افغانستان و مقاومت ملی و بین المللی در مقابله با آن" نوشته بودم که در کابل پرس^? نشر شد.(2)
در این مقاله، مداخله امریکا در جلوگیری از روند دولت سازی را با استدلال و مثال های دقیق تشریح کرده بودم که حالا پیشبینی من بعد از نه سال به حقیقت انکار ناپذیر تبدیل شده است.
کشوری که افغانستان را از داشتن دولت انتخابی محروم می ساخت و جان کری وزیر خارجه امریکا حکومت "وحدت ملی" را که ساخته دست یک امریکایی بود بر افغانستان ایجاد کرد و مضحک ترین انسان های مانند اشرف غنی و عبدالله عبدالله را بر مردم مردم تحمیل کرده بود، (3) آیا حالا می خواهد در ایجاد دولت فراگیر در افغانستان کار کند؟ نه خیر، هرگز!
درنتیجه گیری بررسی اجندای سه گانه کنفرانس دوم دوحه، باید یادآور شده که این اجندا هم روپوشی برای اقدامات بعدی امریکا است که در بخش های بعدی این مقاله تشریح می شود.

موضوع دوم: نمایندگی در کنفرانس دوحه

اول نمایندگی کشور ها: نمایندگی کشور ها در این کنفرانس، غالبا فرامنطقوی و بیشتر امریکایی اند تا منطقوی و جهانی.
اگر نمایندگی فعال امریکا، چین، پاکستان و اتحادیه اروپا را در نظر بگیریم، تنها چین است که وابسته به امریکا نیست، اما متاسفانه بنابر رقابت چین با هند، این کشور در تعاملات در مورد افغانستان با پاکستان در تبانی کوته بینانه قرار دارد. پس این کشور ها که حضور فعال در نشست دوم دوحه دارند، در موضوع افغانستان امریکایی محور هستند. کشور های مهم منطقه مانند روسیه، ایران، هندوستان، کشور همسایه آسیای میانه یا حاضر نشدند که اشتراک کنند، یا نیت یا اجماع کشور های امریکایی محور برای اشتراک آنها موجود نبوده است.
چیزی که در موضع گیری کشور های همسایه و منطقه جالب است، موضع روسیه است که حضور افراد جامعه مدنی افغانستان را بهانه کرده است. به باور من علت بهانه روسیه در مخالفت با جامعه گویا مدنی افغانستان دو پهلو قوی دارد. پهلوی اول آن بیشتر مجاهد بودن افرادی که در حکومت های حامد کرزی و اشرف غنی در ائتلاف یا معامله قرار داشتند، همیشه از تریبون ها از جمله تریبون پارلمان لاف میزدند که آنها دیوار های برلین را شکستاده اند و اردوی سرخ را شکست داده اند. افراد مجاهد بر غرور یک ابرقدرت همسایه نیشتر می زدند. برعکس کرزی و افراد افغان ملت حکومت وی، به نفع طالب با استدلال قوم اکثریت سال های سال لابی گری کرده اند.
پهلوی دوم مخالفت روسیه در آنست که روسیه میداند، همه نهاد های مدنی افغانستان از امریکا تمویل می شدند. باور داشتن با افراد این نهاد ها که در آینده در قدرت نقش داشته باشند، به نفع امریکا است و روسیه به آنها مشکوک باید باشد.
عدم اشتراک روسیه در این کنفرانس تغییرات جدید در سیاست این کشور در امور افغانستان را نشان میدهد که به سیاست دنباله رویی روسیه از امریکا تجدید نظر شده است. (4 و 5)
دوم نمایندگی افغانستان: نمایندگی افغانستان به دو گروه بزرگ تقسیم می شود. طالبان و مخالفین آنها. طالبان گروه معلوم الحال است. اما مخالفین آنها باید شامل مخالفین فکری، سیاسی، مسلح مانند جبهه مقاومت، قومی، جنسیتی، مهاجر و متوطن می بودند که یک پدیده کثرتگرا است.
اما برخورد ملل متحد در این مورد بی حد شرم آور است. چند نفر که ماهیت و کیفیت قطب مخالف طالبان در آنها برجسته نیست و همه از یک حکومت و از یک دوره با گزینش بدون معیار های لازم توسط ملل متحد بنام "جامعه مدنی" افغانستان نمایندگی سه قوم بزرگ(تاجگ، هزاره و ازبک) و از ده ها قوم کوچک دیگر را در مقابل یک قوم حاکم بر افغانستان به عهده دارند، برگزیده شده اند، تمسخری بیش نیست.
ناکار آمد بودن سازمان ملل متحد در باره گزینش نمایندگی مخالفین طالبان پوسیدگی و وابستگی این نهاد بین المللی را به اثبات می رساند که به اصلاحات و تغییرات جدی نیاز دارد.
مشکل در مخالفان طالبان نیز است، آنها استعداد نمایندگی خود شان، در مقابل طالبان را از دست داده اند، زیرا بیست سال دوره جمهوریت کارمندان امور سیاسی افغانستان که از سیاست بی بهره بودند، معامله گری، سازش بی چون چرا، نبودن مخالفت جدی، ثروت اندوزی، فقدان تعهد و مسئولیت در مقابل مردم، شخصیت پرستی، مرده پرستی، رهبر پرسی، مبارزه جدی با دیگر اندیشی، اندیشه کُشی، نبود مجازات و مکافات، نبودن معیار و استاندرد در همه امور، استفاده ابزاری از دین و مذهب، بنیادگرایی، تکفیرگری، شتشوی مغزی و ده و صد ها پدیده منفی در روند انسان زدایی، مردم را پراگنده و بیچاره ساخته است. افراد و گروه های مجاهد ـ جمهوریت مخالف بودن و اپوزیسیون بودن را از وجود جامعه نابود و ناپدید کرده اند.
مثال، شخصی با معیار قومی یا مذهبی و فرقه ای به حیث نماینده توسط نهاد های بین المللی برگزیده می شود. مردم تنها با معیار قومی، مذهبی و فرقه ای از آن حمایت می کنند. اگر بپذیریم که حمایت قومی درست است، اما معیار های دیگر نیز باید درست و دقیق باشد. مثلا معیار های شایستگی، لیاقت و تخصص، پذیرش وی توسط کشور های ذیدخل در مسئله افغانستان، مستقل بودن، حتی لباس و نمای ظاهری شخص مهم است که نمایندگی ملت یا قومی را که در مقابل چشمان افراد نهاد های جهانی و نماینده های کشور های خارجی به عهده دارد، از فرهنگ مردم خود نیز نمایندگی کرده بتواند.
خلاصه اینکه شخص نماینده باید همه شاخص های معنوی و تشریفاتی نمایندگی را داشته باشد.

موضوع سوم محل برگزاری

محل برگزاری از دید روانی و نمادی کاملا به نفع طالبان تعیین شده است.
زمانیکه من واژه "دوحه" را در نوشته و صفحه کمپیوتر و تلویزیون می بینم، واژه ها و صحنه های ذیل در ذهنم خطور می کنند.
ملا برادر، زلمی خلیلزاد، توافقنامه امریکا با طالبان، عقب نشینی تکتیکی نظامیان افغانستان، تسلیمی ولسوالی ها و ولایت ها، رهایی هزاران تروریست از زندان ها، تسلیمی افغانستان به طالبان، پرواز طیاره باربری امریکایی که از آن انسان ها به زمین میخوردند و تکه و پارچه می شدند و غیره.
پس انتخاب محل کنفرانس در دوحه قطر تصادفی نیست. این محل "پیروزی و غرور" طالبان است. مخالفین دولتی و جهادی در این مکان خوار، سرافگنده، ناکام و فراری به حساب می آیند.
اگر افراد ملل متحد اندک ترین احترامی به مخالفان طالبان قایل می بودند، آنها را به محل سرافگندگی آنها دعوت نمی کردند.

موضوع چهارم: پیشنهادات در باره گزینش یا انتخاب نماینده در کنفرانس های ملل متحد

هر نهاد، ائتلاف، حزب سیاسی، قوم یا ملت باید معیار های قبلا تصویب شده و پذیرفته شده در باره گزینش یا انتخاب نماینده ها را داشته باشد، تا مطابق آن در این مورد بدون اشتباهات عمل کند.

سازش و معامله حتمی و بدون چون وچرا در گزینش یا انتخاب نماینده ها از میان برداشته شود. در کنفرانسی مانند کنفرانس دوحه مخالفت جدی و تغییر ناپذیر در مخالفت با فرستادن نماینده اقدامات جدی و حساب شده مانند توفان تئوتری بعد از فاجعه کاج در سراسر دنیا راه اندازی شود، تا نهاد های بین المللی متوجه شوند که بازی های شان در چنین کنفرانس ها بی تاثیر است. در آنصورت آنها ارزش و اهمیت مخالف بودن را میدانند و آنرا در اقدامات بعدی شان در نظر میگیرند.
یعنی در همه اقدامات ملل متحد نباید موافق باشیم. مخالفت جدی مدنی را نیز با آن بیفزاییم.
در گزینش یا انتخاب نماینده باید ائتلاف گسترده مخالفین طالبان تشکیل شود و اعلامیه رسمی صادر کنند و دیدگاه های شان را به نهاد های بین المللی بفرستند.
حد اقل این کار در خارج کشور ممکن است.

اگر موضوع مربوط به سرنوشت یک قوم باشد، مثلا نسل کشی مردم هزاره، همه نهاد های مربوط به این روند اول باید با برگزاری جلسات، نظر و عمل شان را در باره گزینش، انتخاب و اعزام نماینده شان توحید کنند، تا دچار اشتباه نشوند و کار آنها به تنش منجر نگردد.

منابع

1. ثنا نیکپی، جلوگیری از روند دولت سازی، تلاش برای استقرار دسپتیزم دینی در افغانستان و مقاومت ملی و بین المللی در مقابله با آن"، کابل پرس، جولای 2015م
2. ثنا نیکپی، شکنندگی دولت وحدت ملی، کابل پرس، 20 جولای 2014 م
3,4. ثنا نیکپی، موقف واکنشی و غیر فعال روسیه در مورد افغانستان، صفحه فیسبوکی Sana Nikpai Yar 24 جنوری 2022م
5. ثنا نیکپی، اظهارات احمقانه ضمیر قبولوف در باره طالبان، صفحه کابل پرس، 22 جولای 2021م

آیا پاکستان جنگ جدید را اجاره خواهد کرد؟

2024-01-20T16:25:00Z

در اوایل سال های 80 یعنی بیش از چهل سال پیش پاکستان جنگ افغانستان را با اخذ "چک سفید" از امریکا و کشور های غربی به اجاره گرفت.
اجاره دار و اجاره دهنده های جنگ افغانستان، آنقدر ماهرانه عمل کردند که گویا اتحاد جماهیر شوری را شکست دادند و موجبات فروپاشی آن را فراهم نمودند. همچنان پاکستان به تدریج به کمک مجاهدین، طالبان و امریکا افغانستان را نیز به افراد دست پرورده شان تسلیم نمود. پاکستان از برکت اجاره داری جنگ افغانستان صاحب بمب اتوم شد که البته به احتمال قوی این بم اتوم بیشتر در اختیار کشور های غربی است تا پاکستان. شاید هم این بم پاکستانی ـ امریکایی بالای یکی از کشور های منطقه استعمال شود و آغازگر جنگ جهانی شود.

اکنون علایمی از اجاره گرفتن جنگ دوم توسط پاکستان دیده می شود که در این جنگ باز هم افغانستان میدان جنگ خواهد بود. تنش های اخیر میان پاکستان و ایران، تنش عادی نیست. این تنش ها شامل بسته های بزرگ و دورمدت سیاست منطقوی و جهانی امریکا است که تسلیمی افغانستان به طالبان توسط امریکا جز آن میباشد.
امریکا و کشور های غربی از دیر زمان به دو چیز آمادگی می گیرند. اول اعمال نفوذ جنگی در منطقه از هر راه ممکن برای مهار کردن اجماع منطقوی میان کشور های منطقه، ایجاد مزاحمت برای در برقراری روابط منطقوی و حفظ ناامنی و بی ثباتی و دوم آمادگی برای جنگ های گسترده مانند جنگ جهانی.

امریکا بعد از ایجاد نا امنی ها در نقاط مختلف دورادور روسیه و ایران مانند جنگ اوکراین، مناقشه قره باغ کوهستانی در قفقاز، تجاوز نظامی بر غزه، کودتا های ناکام در قزاقستان، ازبکستان و سایر کشور های آسیای میانه، تجاوز نظامی بر یمن، داعش سازی در شمال افغانستان وغیره، اکنون به هدف برزگ تری نزدیک می شود که تحمیل جنگ بر ایران است تا توان نظامی ایران را در جنگ های رهبری شده توسط امریکا ضعیف کند و رقیب نظامی اسرائیل و دشمن اقتصادی خود را از سر راه اش بردارد.

حمله راکتی به کرمان ایران، حمله های متقابل ارتش های ایران و پاکستان به خاک یکدیکر شان، تنش زدایی هایی است که وقوع یک جنگ منطقوی میان پاکستان و ایران را نشان میدهد.
پاکستان کشوری که تهداب آن با تنش و تناقض گذاشته شده، سیستم دولتی، اقتصاد و ساختار های دینی آن بیشتر جنگی و تهاجمی است.
ارتش پاکستان از منابع خارجی تمویل می شود، استخبارات آن جز استخبارات کشور های غربی به ویژه انگلیس است، ساختار های دینی پاکستان با استخبارات وابسته است. پس پاکستان نمی تواند مصارف ارتش، استخبارات و مولوی ها و مدرسه های خود تأمین کند. همه معاش بخور و مزد بگیر امریکا و کشور های غربی هستند و برنامه های خارجی را در منطقه عملی می کنند.

اگر امریکا و کشور های غربی جنگی را علیه ایران آغاز کنند، پاکستان همچنان اجاره دار جنگ خواهد بود که در آن صورت افغانستان به میدان جنگ تبدیل می شود و طالبان، داعشی ها و سایر گروه های تروریستی از افغانستان و کشور های عربی بویژه از سوریه و عراق در این نبرد سوق داده خواهند شد.

چیزی که جنگ ها را تحرک بیشتر میدهد، وضعیت اقتصادی و سیاسی کشور های جنگ طلب است که با جنگ تغذیه می شوند و با استفاده از جنگ بر مردمان شان حکومت و بر مردمان جهان سروری می کنند. بدون جنگ سیستم پوسیده نظم جهانی کنونی از هم می پاشد و هر کشور جنگ طلب از داخل دچار تحولات بنیادی می شود. البته در قدم اول پاکستان بدون جنگ از هم می پاشد.

عصر بی خردی نادری ها

علی‌ داد نظری — 2023-12-07T14:55:13Z

باربارا تاکمن، تاریخ‌نگار معروف امریکایی، در کتاب « تاریخ بی‌خردی» که جنبه‌ی تفسیری آن داستان « اسپ چوبی»، معروف‌ترین افسانه‌ی سیاسی- تاریخی یونان باستان را به بحث گرفته است، واقعیت کنونی هزاره‌های اسماعیلی افغانستان و روابط آن با خاندان نادری را به خوبی نمایش می‌دهد. تاکمن در این کتاب، به نقل از یکی از شاهان خودکامه و بی‌خرد می‌نویسد: اگر پدرم بر گردن شما یوغ سنگین نهاد، من سنگین ترش خواهم نهاد و اگر پدرم با شلاق شما را تنبیه کرد، من با مار و عقرب تنبیه خواهم کرد. در نخستین فصل تاریخ بی‌خردی، افسانه‌ی « اسپ چوبی» به بحث گرفته شده است. تصور و تفسیر از « بی‌خردی» در افسانه‌ی اسپ چوبی این است که یونانیان شهر تروا را چندین سال به معاصره داشتند ولی هرگز موفق به تصرف این شهر نشدند تا این‌که مشاور جنگی یونانیان نیرنگی را مطرح کرد تا آنان اسپ بزرگ چوبی را ساخته و درون آن‌را خالی بسازند. اسپ چوبی مطابق طرح آماده شده و جنگ‌جویان ارشد یونانی داخل آن اسپ شدند و باقی گروه جنگی را واداشتند تا به بهانه‌ی دست کشیدن از جنگ، اطراف شهر تروا را ترک گویند. تروایی‌ها که بوی پیروزی به دماغ شان رسیده بود، اسپ چوبی را با هلهله‌های شادی و پیروزی از دروازه‌ی شهر داخل بردند. باوجودی‌که پیش‌گویان و کاهنان تروا از موجودیت شر و پلیدی در وجود اسپ چوبی هشدار دادند اما سربازان احساساتی و خسته از معاصره، اعتنایی به هشدار نکردند و اسپ شب‌هنگام به شهر داخل شد. جنگ‌جویان یونانی درون اسپ، با این روش وارد تروا شدند و با استفاده از تاریکی شب، دروازه‌ی شهر را به روی دیگر سربازان یونانی نیز باز کردند و شهر تروا به این ساده‌گی به تصرف درآمد. اقدامی که نشانه‌ی آشکار « بی‌خردی» تروایی‌ها را نشان به تاریخ و به جهان نشان داد. اقدام‌های اخیر سیدمنصور نادری، فرزندان و برادرانش در روزهای اخیر درست همان « اسپ چوبی» یونان باستان است. اسپی که بی‌خبر از درون و محتوای آن، توسط مریدان جان به کف و کم‌تر آگاه از واقعیت تاریخ و زمان حال، در شهرهای کشور مدرن، عقل‌پسند و متمدنی چون کانادا به گردش در می‌آیند. محتوای درونی این اسپ را با تکیه بر «خرد» و « حافظه‌ی تاریخی» می‌توان در سخن‌رانی اخیر آغای سعادت نادری، فرزند سیدمنصور نادری در شهر مونتریال کانادا به صراحت دریافت که بریده‌‌ای از این سخنان قرار زیر است:

« امام ما امام زمان است. مذهب ما مذهب اسماعیلیه است. ما ای مذهبه، سالهای سال در طول تاریخ، بزرگای ما خون خوده قربان ای مذهب کرده، ما نسل جوان خواهم کرد. ( وقفه نوشیدن آب و چک چک مریدان)

هرکسی که می‌خوایه که تفرقه در بین اسماعیلیه ایجاد کنه، او انشاالله ناکام است. اسماعیلیه قربانی داده، شهید داده، در سنگرهای داغ افغانستان از ننگ و ناموس اسماعیلیه دفاع کرده. قبله‌گاه بزرگ، قبله‌گاه بزرگ مه، قبله‌گاه مه که قهرمان اسماعیلیه است در این تاریخ معاصر افغانستان. که بعد از سقوط رژیم شاهی؛ هفت مرتبه رژِیم در افغانستان تغییر کرده. ای کار ساده‌ای نبوده که ده ای هفت مرتبه، جنگ های بسیار داغی سرتاسر افغانستان صورت گرفته ولی هدف قبله‌گاه مه همی بوده که چطو از ناموس اسماعیلیه دفاع شوه از جان اسماعیلیه دفاع شوه و ای هم به اساس فرامین امام زمان به اساس دعای امام زمان، دعای روحانی امام زمان ای صورت گرفته.

امروز الحمدالله، از برکت امام زمان، اسماعیلیه در جهان، دارای بزرگ‌ترین نام است. یک هویت جهانی دارد. امروز از برکت جد بزرگوارما، کاکاهای بزرگوار ما، قهرمان اسماعیلیه، سید منصور نادری، دارای هویت افتخار آفرین در افغانستان است.»

ظاهرن این سخنرانی عقده‌یی پسر سیدمنصور نادری، در ضدیت با واکنش‌هایی ابراز شده که توسط جوانان و روشن‌فکران اسماعیلی مخالف سیدمنصور نادری در روزهای اخیر تیتر شبکه‌های اجتماعی شده بودند. با استناد به اظهارات این مغروربچه‌ی نادری می‌توان به صراحت نوشت که این خانواده نه تنها که باور به مذهب و امام ندارد، بلکه از این آدرس می‌خواهد، تکه‌داری کند. تکه‌داری دین و سیاست. در سخنان آقای نادری چند پرسش جدی به میان می‌آید که برای هر جوان، روشن‌فکر و چیزفهم اسماعیلی پرداختن به آن ضروری است.

۱- اعتراف و اظهار او در اسماعیلی بودن و در امام زمان داشتن، انگار حرف جدیدی باشد. یعنی او و خانواده‌اش پیش‌ از این اسماعیلیه نبوده و پیرو امام نبوده است که اکنون با صدای لرزان و با لب‌های خشکیده و به احتمال زیاد با دلی پر از بیم و هراس این حقیقت را بیان می‌کند؟ به طور مثال اگر جانسن ترودو در این جمع بیاید و در حالی که همه او را می‌شناسند و او عرض کند که من ترودو استم، نخست وزیر کانادا. به نظر تان این حرف همه‌را نخواهد خندانید؟ پاسخ مثبت است. ولی اگر این اظهارات در یک جای دور دنیا مثلن در پامیر بدخشان و یا یک روستای پس‌مانده‌ی دیگر نقاط جهان باشد، عیبی ندارد. چون کسی اورا نمی‌شناسد و او باید خودش و موقف سیاسی‌اش را معرفی کند بنابرین، معرفی کردن مذهب و امام زمان، از زبان سید سعادت نادری در جمعی که همه او را و امام زمان خود شان می‌شناسند، حرفی‌ست کلاه گذاری روی یک حقیقت. انگار وی تا کنون به امام زمان و به مذهب اعتنا و اتکا نداشته است و اکنون که نیاز پیدا کرده، لازم است، خود را و هویت مذهبی خود را به معرفی بگیرد.

۲- بحث دوم وی نوید از ناکامی تفرقه‌اندازان درون جماعت اسماعیلیه است. باید پرسیده شود که آقا زاده! چه کسی بیش‌تر از شما در تفرقه‌اندازی میان جماعت، چه در بیست‌ سال جمهوریت و چه حتی از زمان اقتدار پدرکلان تان، ید طویل دارد؟ و حقیقت این‌که ناکام‌تر از شما در این تفرقه‌اندازی چه کسی بوده است؟ شما سال‌هاست، بر خلاف فرمان امام زمان شمشیر می‌زنید، سال‌هاست که با جمله خانواده و دسته‌های مافیایی و ترور تان ، خواب برچیدن بساط اداره‌های امامتی از کشور را در سر دارید و مردم را در هرکجایی علیه اداره‌های امامتی تشویق می‌کنید. در این کار اما نه تنها که موفق نبوده اید، بلکه در برابر افکار عامه، وجدان و قضاوت مردم و تاریخ، مسئول، روسیاه و شرم‌سار شده‌اید. چهره‌ی تفرقه‌افگن شما هرروز بیش‌تر از هر روز دیگر برای جماعت آفتابی می‌شود. همین‌که چهره‌ی واقعی یک انسان بر خلاف توقع خودش آشکار شود، بزرگ‌ترین ناکامی نیست؟ تاسیس جماعت‌خانه را شما ممانعت می‌کنید، قطع هم‌کاری جماعت با اداره‌های امام زمان در دستور کار شما است، از آدرس مذهب و مردم بر خلاف سنت و مذهب اسماعیلی و بر خلاف اساس‌نامه‌ی اسماعیلی شما دوکان تجارتی و سیاسی باز کرده و می‌کنید، به اعتبار نام مذهب و امام شما قاچاق می‌کنید و در اخیر صراحت هم می‌دهید که تفرقه اندازان ناکام است. مگر فکر کرده‌اید مردم مغز خر خورده است و چیزی را نمی‌فهمد؟

۳- سعادت منصور نادری، از قربانی و شهادت بزرگان اسماعیلیه و دفاع از ناموس اسماعیلیه سخن گفته و با پر رویی و تکرار مکرر بر قهرمانی « قبله‌گاه» خودش تاکید کرده است. در این شکی نیست که نگهداری طریقه و مذهب اسماعیلی با نفوس اقلیتش در کشوری به شدت متعصب و افراطی مثل افغانستان، در طول تاریخ قربانی گرفته و اکنون نیز قربانی می‌گیرد، اما این‌که محور و مرکز این قربانی‌ها چه کسی یا کسانی بوده اند، واضح است. اما آقای نادری چرا این‌قدر پررو، بی اساس و تزویرانه سخن می‌زند و همه‌ی امتیازهارا به نفع یک فرد و یک خانواده محاسبه می‌کند؟ بازهم همان پرسش؛ مگر این آقای باهمه‌چیز خود و خانواده را مالک حساب کرده و دیگران را برده و کنیز خوانده است؟ باید بپرسیم که در راه دفاع از ناموس و هویت مذهبی، چه کسی از خاندان شما شهید شده است؟ به جز سرداران و غریب‌بچه‌های خود این مردم چه کسی از این خاندان در سنگرهای داغ نبرد بوده است؟ گیریم که در فرقه‌ی ۸۰ چند تنی از خانواده‌ی نادری برای گرفتن قدرت و امتیاز سیاسی و مالی از دولت، چند صباحی را در سنگر بوده اند، اما پرسش این‌جاست که آیا به جز فرزندان جماعت اسماعیلیه کسی از جمع آنان کشته یا زخمی شده بودند؟ پرسش جدی‌تر این‌که چه نیاز بود بر خلاف دستور امام زمان و آیین اسماعیلی، آتش جنگ را در درون جماعت و از آدرس مذهب شعله‌ور کنند؟ زمانی‌که وزیر شفیق، وزیر دربار حاضر امام به شهر پلخمری مرکز بغلان به حضور پدرش آمده بود و از سیدمنصور نادری خواست تا جنگ از آدرس مذهب را خاتمه داده و بگذارند ماموران حاضر امام، انتقال مصون جماعت به کشورهای امن را روی دست بگیرند، به خاطر دارید سید منصور ناردی با وزیر امام زمان چه کرد؟

۴- با توجه به حرف آقای سعادت نادری در مورد دفاع از ناموس اسماعیلیه، فرض برآن که ناموس جماعت از تعرض دیگران مصوونیت یافت، اما مسئول تجاوز و بی‌حرمتی بر دختران و زنان اسماعیلی در روستاهای زیر فرمان نادری‌ها کی‌ها بودند؟ مگر برادران خودش نبودند که در حالت نشه و متعفن با بوی شراب، با محافظانش، به خانه‌های مردم هجوم می‌بردند و زنان و دخترانی‌را که برادر و شوهران شان در سنگرها بودند، مورد تجاوز قرار می‌دادند؟ حافظه‌ی مردم آن جنایت‌هارا این قدر زود فراموش نخواهد کرد. باید بپرسیم شما که از برکت خون شهدای این جماعت به شهرت رسیدید، صاحب قدرت و ثروت شدید و خانواده‌گی به پارلمان رفتید، خانواده‌گی مشاور و وزیر و اتشه و معین شدید، اما قهرمانان تان، همان قهرمان‌های دوران نبرد و دفاع را فراموش کردید. آیا خبر دارید که جنرالان و افسران فرقه‌ی 80 امروز در جاده‌های کابل سرگردان یک لقمه نان اند و سربازان جان به کف آن دورانِ شما، بیست سال است که از بی‌روزگاری و گرسنه‌گی هر روز می‌میرند؟ پس خواهشن دیگر لاف از خدمت نزنید و ادای زشت قهرمان‌تراشی تان را درنیاورید. از یک قهرمان و یک پیرو راستین خط مش امام زمان توقع صلاح جامعه می‌رود نه ترس تجاوز و ترویج شر و فتنه. آیا ترویج شراب‌خواری در میان نسل جوان جماعت کار شما نیست و نبود؟ مگر پدرتان با چاکران درباری‌اش هرزمانی که احساس خسته‌گی می‌کرد، در عیاش‌خانه‌ی فامیلی تان در قرغه، به شراب‌نوشی و موسیقی نمی‌پرداخت؟ آیا ترویج شراب‌خواری آبروی مذهب و حیثیت مذهبی را خدشه‌دار نمی‌کند؟ پس آبروی که پدرت- بر فرض خودت قهرمان اسماعیلیه- برای جماعت افغانستان خرید چه چیزی است؟ در کابل و افغانستان که قدرت مافیای و ترور تان بیخ و بن داشت، هرچه کردید و گفتید، کم‌تر کسی جرئت کردند دم روی شما بخیزند و بپرسند و اگر کسی چیزی پرسید و انتقادی کرد، یا ترور کردید، یا تهدید و یا هم مجبور به انزوای اجتماعی. اکنون اما در یک کشور فدرال و دموکرات هستید، دم از قهرمانی دروغین برای شما مایه‌ی شرم‌ساری است.

در کنار یافتن پاسخ به پرسش‌های مطرح شده در این مبحث، مسئله‌ی مهم این است که نسل نو جماعت اسماعیلی ما در کانادا که اکنون محراق توجه این خانواده قرار گرفته است، دیگر آن جماعت « بی هویت» و « بی عنوان و سرگردانی» که تاکمن آن‌را « بی‌خرد» عنوان کرده است، نیست. نسل نو کانادا نشین جماعت افغان، با استندرهای جهانی و به وِیژه با قوانین و آیین‌نامه‌های اسماعیلی جهانی به دنیا آمده، با فرهنگ کانادا بزرگ شده و با اصول مدرن مذهبی اسماعیلی آشنا شده و دیگر به ساده‌گی فریب « اسپ چوبی» خانواده‌ی نادری را نخواهد خورد. برعکس، نماد اسپ چوبی تروا اکنون دامن‌گیر خود این خاندان خواهد شد. در عصری که هیچ جنایتی در جهان از چشم رسانه‌های همه‌گانی پنهان نمی‌ماند، اقدام‌های ملوث و آلوده به فساد این خاندان در هرکجایی که باشد، از چشم مردم و آزادی‌خواهان پنهان نخواهد ماند. اگر تنها به سخن‌رانی‌های اخیر سعادت منصور نادری در دو شهر تورنتو و مونتریال کانادا دقت کنیم، محتوای اسپ چوبی این خانواده برملا می‌شود. خانواده‌ای که جنایت جنگی و قدرت‌گیری از راه تفنگ خانواده را منصوب به فرمان و دعای امام زمان می‌داند ولی تمامی افتخارات، دست‌آوردها، هویت با افتخار و سایر پیش‌رفت‌ های جماعت در کشور را مدیون « قبله‌گاه» « کاکاهای بزرگوار» و « قهرمان اسماعیلیه، پدرش سید منصور نادری» دانسته و نقش امام زمان و اداره‌های امامتی را نادیده می‌گیرد، خودش نشان از بی‌خردی این آقا زاده است. تاکمن به ناحق نگفته است که: « بی خردی اصرار بر گژ اندیشی و یا پافشاری بیش از حد در راه غلط است.» و یا « بی‌خردی به معنای بی‌خبری از واقعیت های موجود جامعه است». با استناد به این سخن‌رانی‌های مضحک، فریبنده، غرض آلود و میان تهی آنان در روزهای اخیر، به جرئت می‌توان گفت که آغاز « عصر بی‌خردی نادری‌ها» در کانادا در حال رقم خوردن است و این آغاز، آغازی مبارکی برای آزادی مردم از دام این خانواده خواهد بود. البته در صورتی‌که تمامی جماعت اسماعیلی افغانستانی کانادا با اتکا به « خرد جمعی» با توصل به فرمان امام زمان و توجه به اساس بودن شرایط، از اقدام‌های احساساتی خود داری کرده، دور اندیشانه، واقع‌بینانه و مدرن به قضایا برخورد کرده و یک صدا در مقابل نیت‌های سوء این خانواده و دار و دسته‌ی حیله‌گر شان نه بگویند. در غیر آن جماعت اسماعیلی افغانستانی سرتاسر دنیا به وِیژه کانادا در آینده‌ی نه چندان دور شاهد یک بحران جدی اجتماعی خواهد بود. بحرانی‌که ممکن است نسل نو جماعت را نیز قربانی بگیرد. به گفته‌ی باربارا تاکمن:« بی‌خردی زمان و مکان نمی‌شناسد. بی زمان و جهان شمول است.»

جهانی سازی هویت جعلی خاندان نادری

علی‌ داد نظری — 2023-11-05T17:50:50Z

در زمان‌ جنگ افغان و انگلیس و در جریان حاکمیت استبدادی عبدالرحمن خان که بریتانیای کبیر بر کل منطقه حاکمیت داشت و عبدالرحمن نیز جزء از نوکران و فرمان‌پذیران حاکمیت انگلیس بود، جاسوسان با تجربه و نظامی بریتانیایی پس از سال‌ها سفر به مناطق مرکزی افغانستان و آموختن زبان فارسی و کشف اطلاعات درست از وضعیت فرهنگی- قبیلوی مناطق هزاره و شیعه نشین افغانستان با پوشش جعلی سادات به روستاهای مناطق مرکزی و صفحات شمال اعزام می‌شدند تا در صورت اطاعت ‌ناپذیری مردم عادی و میران هزاره از فرمان امیر عبدالرحمن و تطبیق پروژه‌ی استعماری انگلیس، آن هارا به اطاعت واداشته و مهم‌تر از همه در تغییر روحیه‌ی انقلابی و فرهنگی شان اقدام کنند. این جاسوسان نظامی و با تجربه که آموزش‌های مذهبی شیعه را نیز فراگرفته بودند و باخواندن کتاب‌های خیام و مولوی و بیدل طبع شاعرانه نیز پیدا کرده بودند، به محض ورود به مناطق هزاره و شیعه نشین خودرا خلف صالح امام حسین و میراث‌دار نبی کریم معرفی کردند و با قرائت حدیث و خوانش چند شعری از بزرگان فارسی، مسند و جایگاه سیادت شان بر مردم خوش‌باور، ساده‌دل و میران کم‌سواد را تحکیم کردند. سیدهای انگلیسی الاصل نه تنها کار استخباراتی در محل‌های زیر پوشش شان را انجام می‌دادند که با تبلیغ پر طمطراق از مذهب شیعه، حقانیت باورهای هزاره بر خاندان علی و اهل بیت، ترویج خرافات مذهبی بین مردم و سر انجام تثبیت حقانیت و سیادت و باداری خودشان بر مردم و میران هزاره را نیز افزایش می‌دادند. با توجه به تاریخ‌دانی و تبحرشان از تاریخ اسلام برای خودشان شجره‌ای ساخته بودند که سلف شان به امام علی می‌رسید. آنان در پوشش این حقانیت و سیادت جعلی، هم جلو شورش یا تمرد از حکومت عبدالرحمن را می‌گرفتند و هم پروژه‌ی " تفرقه بینداز و حکومت کن" خودشان‌را عملی می کردند. هویت جعلی که حتا تا امروز در رگ رگ مناطق هزاره نشین لانه دارند و در هر شرایط و تابعی هر وضعیتی جامه بدل می‌کنند و در هر شرایطی به نفع هدف‌های شوم شان بهره‌برداری می‌کنند.
با توجه براین مقدمه و تذکری بر هویت جعلی جاسوسان انگلیس و سیادت آن بر هزاره‌ها، خاندان سید کیان که حالا به نام خاندان نادری زبان‌زد مردم شده‌اند، سال‌های متمادی و به ویژه پس از درگذشت سید نادر شاه کیانی، با نمایش شخصیت برازنده و برجسته‌ی فرهنگی- عرفانی دقیق با همان فورمول انگلیس‌ها در پی تثبیت جایگاه تقدسی میان هزاره‌های اسماعیلی بوده و هستند. این خاندان سال‌هاست که در درون مذهب اسماعیلی با استفاده از نام رهبر مذهبی، نماینده‌ی امام و مقام داعی‌ براین مذهب، نقش بازی می‌کنند و در بازی‌های فرا مذهبی با ساختن مرکزهای علمی و فرهنگی- در حالی که هم از علم و هم از فرهنگ تهی اند- بر جنایت‌ها و قلدوری‌های سیاسی و اجتماعی شان پرده می‌اندازند. در این مطلب نگاه گذرا بر هویت فرهنگی ( هویت جعلی) این خاندان در درازنای تاریخ سه یا چهار دهه‌ی اخیر می‌اندزایم:

در دهه‌ی هفتاد و تصدی این خاندان بر ولایت بغلان و فرقه‌ی 80 ، سید منصور نادری و فرزندانش که با استفاده از نام مذهب به آب و نانی رسیده بودند، قدرت را خاندانی در چنبره گرفتند و در پی اعتراض‌ها و حق‌طلبی‌های مبازران، روشن‌فکران و نخبه‌گان اسماعیلی، این خاندان و ترورگران حرفوی شان اقدام به نابودی آن‌ها کردند. مشت نمونه‌ی خروار؛ شخصیت‌های مثل سید احمد برخوردار و یا ابراهیم آرزو که استاد دانش‌گاه کابل، کارمند ارشد وزارت داخله و از خادمان مردم بغلان بودند، در کابل توسط عمال این خاندان ترور شدند. تورن نورمحمد شیبری که کادر برجسته‌ی نظامی و از روشن‌فکران و چیزفهم‌های مردم شیبر و بنیان‌گذار ریاست شیبر به رهبری اسماعیلیان در بامیان بود، در آغازین روزهای روشن‌گری برای مردم شبر، توسط بازمحمد مزاری( بازک مزاری) یکی از قاتل‌های حرفوی وی در حین وظیفه و بازدید از روستاها در شبر ترور شد. این ترورها تیغ این جلاد را برهان‌تر کرده تا حدی که مریدان و حامیانش در هر دعایی به برهانی تیغ او و نابودی مخالفانش آمین می‌گویند. جنایت‌ها، قتل‌های زنجیره‌یی، برده‌داری و تجاوز بر زنان موردهای آشکاری هستند که در طول سول‌ها اقتدار این خاندان از کسی پنهان نمانده است. سید منصور و برادران و فرزندانش برای اعتباردهی هرچه بیش‌تر به خود و خانواده‌، در زمان اقتدارش در بغلان به تاسیس کانون فرهنگی به نام ناصر خسرو دست زد ولی در آن کانون هرگز کار فرهنگی و پسندیده‌ای به نام آن شاعر و فیلسوف نشد، بلکه بیش‌تر به اعتباردهی و هویت سازی پدرش سیدنادرشاه کیانی و تبلیغ قدرت و شهرت خودش پرداخت.

پس از سقوط حاکمیت اول طالبان و ایجاد فضای دموکراسی در افغانستان، سیدمنصور و خانواده‌اش که با دست خالی و بی‌همه‌چیز از تبعید برگشته بودند، در پی استمرار قدرت و سلطه‌‌ی مجدد شان میان مردم هزاره‌ی اسماعیلی شدند. در حالی‌که اداره‌های جماعتی و امامتی شهزاده کریم آقاخان به صورت رسمی فعال و شخص کریم آقاخان طی نامه‌ای از سید منصور نادری و خوانواده‌اش خواست تا دیگر اجازه دهند ساختار تازه ایجاد شده کارش را بکنند اما از همان نخست این سیدمنصور نادری و خانواده‌اش بودند که با اداره‌های مولانا حاضرامام مخالفت کردند. جماعت‌خانه که یک رکن اساسی مذهبی اسماعیلیه است و توسط اداره‌های یادشده ایجاد می‌شد، سید منصور و عمال افراطی شان مانع می‌شدند.تا حدی که شخصی به نام رئیس نظرعلی خان در نیکپی را که حامی و بانی جماعت‌خانه در روستاهای بغلان بود ترور کرد. تاسیس و بنای جماعت‌خانه در کابل و در بامیان نیز همواره با ممانعت و مخالفت این خاندان مواجه بوده و در طول بیست و سه سال اخیر، درد سر بزرگ برای دفاتر جماعتی در افغانستان بوده است. جعل سازی هویت برای این خاندان و تامین هویت قدسی برای خودشان از تاسیس مجدد کانون فرهنگی در کابل و ساختن قرآن بزرگ دنیا درآن نهاد توسط پول گردآوری شده‌ی تاجران این جماعت و تاسیس دارالعلوم اسلامی به نام خودش شروع می‌شود که ضدیت سید منصور با اداره‌های امامتی و نمایش چهره‌ی مثبت برای دیگران از خود و خاندانش را باز گو می‌کند. این دو نهاد خاندان نادری از بدو تاسیس تا کنون نه تنها که به درد مردم اسماعیلی دوا شده بلکه مار بین آستین جماعت بوده است. هم کانون فرهنگی و هم دارالعلوم اسلامی سیدمنصور نادری، در طول این سال‌ها لانه‌ی جاسوسی و استخباراتی برای ولایت قفیه ایران بوده و از این مجرا پول‌های هنگفتی به جیب سیدمنصور نادری واریز می‌شود. مسئول کانون فرهنگی هم یکی از جاسوسان ایران است و مسئول دارالعلوم او نیز یک آخوند ایران چلیده، با مذهب اثناعشری است. آخوندی که فقط تبلیغ برای ایران می‌کند و همواره امامت شهزاده‌کریم آقاخان را به صورت آشکارا نفی میکند در حالی‌که خاندان نادری و مریدانش در هر کجایی این دو نهاد را یک افتخار و یک شه‌کار برای دین و برای مذهب تبلیغ می‌کنند. از برکت این کانون و نهاد اسلامی خاندان نادری، اکنون خیلی از ساکنان اسماعیلی نشین بامیان و کابل و بغلان و سمنگان و پروان نه تنها که از هویت و تعلیمات مذهبی خویش به دور مانده و ذهنیت مخالف با اداره‌های امامتی پیدا کرده اند، بلکه شدیدا متاثر از نگرش افراطیت سلفی‌گری و طالبانی نیز بوده اند. دردی که شاید مداوای آن یک نسل دیگر نیز قربانی آن شود . نهادهای فرهنگی- مذهبی مربوط خاندان نادری در طول تاریخ فقط یک پوشش بوده اند تا نهادی به واقعیت کلمه « فرهنگی – مذهبی». آنان با این هویت جعلی، سال‌ها ترور کرده اند، از هزاره‌های اسماعیلی داخل و خارج، سالانه میلیون‌ها دالر پول واجبات حاصل کرده اند، مردم را فروخته اند و با ابزار مذهب و فرهنگ دوکانداری کرده اند.

از برکت این خاندان آسایش بین القومی و فامیلی مردم جماعت در کابل که چند سالی‌ست برچیده شده و برادر دشمن خونی برادر شده‌اند و آنانی‌که اقبال یار شان بوده کوچه بدل کرده و به کانادا رفته اند تا چند صباحی را دور از رنج و مصیبت و تهدید بگذرانند اما با تسلط دوباره‌ی طالبان در کشور که اسماعیلی‌های ساکن کشور، پولی برای پرداخت به این خاندان ندارند و دوکان سیاسی پسران سیدکیان در کابل از رونق مانده اند، آنان در صدد آنند تا عرابه‌ی ننگین شان‌را بر جاده‌های کانادا امتحان کنند و هویت جعلی شان‌را جهانی سازند. این‌بار در پوشش« انجمن فرهنگی و اجتماعی» به نام سیدنادرشاه کیانی.. گشایش این انجمن، آن مار زهرآگین قدیمی‌ست که دوباره سد راه مردم بیچاره‌ی اسماعیلی خواهد شد و به جای فعالیت فرهنگی، زهر نفاق و انشقاق میان مردم و جماعت اسماعیلی افغانستانی ساکن کانادا خواهد پاشید تا نسل جوان جماعت که در آن‌جا بزرگ شده اند، نیز نتوانند از دام این خانواده در امان بمانند. آزاده فکر کنند، مستقل زندگی کنند و به دور از ترس و نفاق باشند.

برای تخلیص مطلب باید نوشت که کار خاندان نادری هرگز اجتماعی و فرهنگی نبوده و نیست. حرفه‌ی سی ساله‌ی آنان ترور است و تهدید و تطمیع و مخالفت با اساس‌نامه‌ی اسماعیلی و دورنمای کار مولانا حاضر امام. اگر مخالف با اساس‌نامه‌ی اسماعیلی نیست؛ در کجای اساس‌نامه‌ی اسماعیلی لقب‌های « وزیر اعظم حاضر امام» یا « وزیر مختار حاضر امام» درج است؟ اگر آموزش مذهبی خاندان نادری، در پرتو مذهب است؛ حاضرامام در کدام گوشه‌ی دنیا دارالعلوم تاسیس کرده و متن افراطی سلفی، ولایت فقیه و طالبانی را تدریس می‌کند؟ مردم باید این‌بار به خود بیایند. گردهم آمدن و استقبال از یک جریان خیانت‌پیشه، تروریست‌پرور و جعل‌کار که اکثریت خانواده‌ی کانادا نشین اسماعیلی کشور، از آن فرارکرده و چند سالی‌ست در امن هستند، در نفس خود جفا به فرزندان شان است. نسلی که دیگر حق دارند، در پرتو اصول اسماعیلی و هدایت‌های مستقیم امام زمان شان و دور از حب و بغض بزرگ شوند. نسلی که حق دارند مثل بخشی از هم‌نسل افغانستانی‌اش از تعلیمات مذهبی و آزادی انسانی به دور نمانند. دختران و پسرانی که حق شان است تصمیم سرنوشت شان را خود بگیرند و هیچ هویتی جعلی وخودساخته‌ای حاکم شان نباشند. جوانانی که حق طبیعی شان است تا دیگر از ترور نهراسند و دخترانی که حق دارند دیگر از کابوس تجاوز به راحتی بخوابند. حال آن‌که این حقوق در کشور بومی شان و از هم‌نسل افغانستانی شان سال‌هاست گرفته شده. تاکید بر هویت هزاره که هویت قومی شان است، در کشور بومی و در زیر ستم خاندان نادری یک جرم است، حق مسلم هر هزاره‌ی اسماعیلی کانادا نشین است، تا از آن مستفید شوند.

مردم باید بدانند که پوشش« انجمن فرهنگی و اجتماعی» به نام سیدنادرشاه کیانی، این‌بار یک دام بزرگ و خطرناک برای مردم است که توسط این خاندان طرح ریزی شده است. با این هویت این‌بار می‌خواهند پول واجبات مردم را بیش‌تر از پیش به حساب‌های شان بریزند. از آزادی‌های فردی و اجتماعی مردم در پوشش تعلیمات مذهبی جلوگیری کنند و تا حد امکان نسل‌های آینده را نیز درگیر منازعات خانواده‌گی کرده و زیر چنبره‌ی تمامیت‌خواهی « تفرقه بینداز و حکومت کن» خود شان نگه بداند. حال آن‌که این انجمن و پشتوانه‌ی فکری این نهاد نه سازگاری با تفکر جهان مدرن دارد و نه نسل جدید نیازی به آن دارد. نسلی که با « هوش مصنوعی» سر و کار دارند، معجزه‌های سیدنادرشاه کیانی و آثار عاری از اندیشه و تفکر او دردی را دوا نخواهد کرد.

هیچ فرقی میان نژاد پرستان ایرانی و فاشیست های افغانی وجود ندارد

حسن علی عدالت — 2023-10-06T09:46:30Z

نیونازی های ایرانی نمی دانند که در حدود پنج الی ده میلیون ایرانی در جهان مهاجر اند و هیچ کشوری بالای مهاجرین ایرانی نه تنها ظلم نکرده اند بلکه با آنها مانند شهروندان کشورهای خود رفتار می کنند ، در بسیاری کشورها مهاجران ایرانی یکی از موفق ترین جامعه مهاجرت در میان مهاجران می باشند. وزیر شده اند ، در پارلمان ها راه یافته اند ، هزاران اساتید دانشگاه ، تاجیر ، کارفرما و صاحب کارخانه ها مصروف کار اند .

نیونازی های نژاد پرست ایرانی در این روز ها کارگران ساده افغانستانی های مهاجر را که از ظلم ، ستم و نسل کشی رژیم اپارتاید قومی _ نژادی طالبانی فرار نموده اند چنان آزار و اذیت می کنند که تصور آن مشکل است یکی را با کارد می زنند ، دیگری را در سر و صورتش نه تنها با دستان خود می زنند بلکه بدترین دشنام ها را هم می دهند و همچنین به صورت دسته جمعی بالای ملکیت افغانستانی ها حمله می کنند ، واقعا بسیاری از ویدیو ها چنان آزار دهنده است که نمی توان آن را مشاهده کرد.
در افغانستان فاشیست های افغانی همه را افغان می‌گویند و در عمل پاکسازی قومی جریان دارد و در ایران ملا های ایرانی شعار می دهند که اسلام مرز ندارد اما در زیر حاکمیت ملا ها نیونازی های نژاد پرست بدترین رفتار توأم با خشونت را با مسلمانان افغانستانی می کنند .
برای لحظه ی تصور کنید که اگر نیونازی های نژاد پرست ایرانی به جای آمریکا ، کانادا ، استرالیا و اروپا می بودند با مهاجرین چگونه رفتار می کردند .
جالب در این است که رژیم ملای ولایت فقیه همدست رژیم اپارتاید قومی نژادی طالبانی مانع نیونازی های نژاد پرست مبنی بر شکنجه خشین و بیرحمانه مهاجران بی دفاع افغانستانی نمی شوند.
البته این به این معنی نیست که در میان مهاجرین افراد بد ، تروریست و شرور وجود ندارد البته هر یکی جواب ده اعمال خود است ، شکنجه کردن دسته جمعی مهاجرین از جانب نیونازی های نژاد پرست مصداق جنایت علیه بشریت است.
متأسفانه در این راستا نه از ملل متحد صدا بلند می شود و نه از ارگانهای حقوق بشری ، گویا اینکه قبول کرده اند که افغانستانی ها از جمع بشریت خارج است.
خلاصه اینکه شرم و ننگ بر نیونازی های نژاد پرست ایرانی که با درمانده ترین انسان ها که مصروف کار های شاقه اند چنین برخورد ناجوانمردانه می کنند در حالی که در حدود پنج الی ده میلیون مهاجر ایرانی در دیگر کشورها بهترین زندگی دارند و مانند شهروندان مساوی زندگی میکنند.

دولت - ملت واهی افغان

وحید تاجیک — 2023-07-30T11:16:47Z

فارغ از ملاحظات سیاسی – ایدئولوژیك. آنگاه، در پرتو تحوّلات حیرت انگیزِ در سپهر سیاسی - اجتماعی کشور، جهان، و تجربۀ خونین در این سال های اخیر، به وضوح می بینیم که ما در جهان کنونی ازآن زندگی که شأن انسان جدید است، برخوردار نیستیم. چون ما نتوانستیم هیچ « محوریتی » با اعتبار برای همبستگی فرا قومی و فرا مذهبی و فرا زبانی که نیاز دوران است ایجاد کنیم، تا این محوریت « اقتدار » ایجاد کند و ما در پناه این اقتدار ازآن زندگی که شأن انسان جدید است برخور دارشویم. مردمان پراکنده ای ساکن در کشور ما در این دوران جدید سرمایه های بزرگ مادی - معنوی و فرصت های تاریخی خود را هدر دادند و در عصر دولت - ملت « ما» ملت نشدیم و به این دلیل «دولت ملی» و زندگی در شأن انسان جدید نتوانستیم بسازیم. این یک مشکل بزرگ است و ما تا هنوز نمی‌دانیم که این مشکل - مسئله را چگونه صورت بندی کنیم. تا این مشکل مورد فهم و نقادی بنیادی قرار نگیرد، ما نخواهیم توانست راه بیرون شد از وضعیت کنونی را بعنوان یک « قوم - مردم » پراکنده ای بی نام و نشان در این مرز و بوم پیدا بکنیم.

ابتداءِ به ساکن، بگذارید که با مفهوم « دولت - ملت » مواجه پدیدارشناسانه داشته باشیم ( فقط در حدی که به بیان چرایی و چگونگی مسئله - بحث ما لازم داریم) و سعی کنیم از چند و چون مسئله سر در بیاوریم و بفهمیم که چراه این پدیه خودش را در « غرب» این گونه نشان داد که این « لا مذهب » ها در اوج رفاه مادی و معنوی قرار گرفتند، از فرصت های تاریخی خود خوب اسفاده کردند و در این دراز نای تاریخ بر ای « مُؤْمِنِینَ » تعیین « تقدیر» کردند. اما چی شد که ما مُؤْمِنِینَ جهادگر و شهید پرور به این روز سیاه افتادیم.

در غرب پس از منازعات دراز دامن طبقاتی، تحول در شیوه تولید و تغییر در قشربندی اجتماعی نظام فئودالی با آن زیرساخت های ارباب رعیت اش فرو ریخت. یک فراماسون جدیدی شکل گرفت. یک فراماسیون اجتماعی به نام نظام سرمایداری. به این شکل کشور های اروپای در یک روند تکاملی از شکل قدیم به شمایل جدید ظاهر میشوند و يک خط تفکیک کنندۀ نظام فئودالی از نظام سرمایه داری، به صورت وجه غالب، با مشخصات اقتصادی و سیاسی و اجتماعی به وجودمیاید. تاریخ به ما نشان میدهد، به تدریج بعد از قرن ۱۵ آرام - آرام با ظهور نظام سرمایه داری جوامع اروپایی توانستند به افزایش قدرت مادی خودشان بپردازند و همرا با افزایش قدرت مادی، به دنبالش توسعی فرهنگی و به بعد آن توسعه قدرت اجتماعی و در ادامه آن توسعه قدرت سیاسی در « غرب » اتفاق میفتد و بر اساس این توسعه ای سیاسی پدیدار « دولت - ملت » مدرن شکل میگیرد. این پدیدار « دولت - ملت » مدرن در حقیقت محصول همان فرایند افزایش تولید ثروت مادی در کشور های اروپای است.

تاریخ به ما میگوید که این افزایش قدرت مادی بود که توانست به تولید قدرت سیاسی مدرن در کشور های اروپای غربی منتهی بشود واین قدرت سیاسی مدرن را استحکام ببخشد. در ادامه همین افزایش قدرت مادی است که به قدرت های نو ظهور اروپایی بضاعت واجازه میدهد که در سراسر جهان و بیرون از مرز هایشان با اُبهت در نقش قادر مطلق - عقل کل ظاهر شوند و برای « مُؤْمِنِینَ - غیرمُؤْمِنِینَ» تعیین « تقدیر» کنند و از مُؤْمِنِینَ شهید پرور قربانی گیرند!

چنانچه گفته شد، در نتیجه این مجموع از تحولات مادی، سلسله ای از تحولات در ساحت انديشه و زندگی اجتماعی انسان اروپایی اتفاق افتاد که بصورتی زنجيروار و پيوسته از درون حادث شده و جهان را بصورتی قاطع و انقلابی تغيير شکل داد. وقتی انسان حاشيه ای، مخلوق و حقير بر دامن کبریایی خالق در اولين مرحلۀ تحول حيات مدرن خود، متوصل به خرد مداری (راسيوناليسم) شد، همی سناريوی باستانی بهم خورد. پس از اين تکانۀ بزرگ و عميق، « انسان » مرکز عالم می شود، کل هستی بر گرد او حلقه می زند و دنيا و جلوه هايش در خدمت او سامان می گيرند. از اینجا است که مرد مان کشور های اروپا غربی که وارد عصری مدرن شداند، عموم ساختارها و نهادها و مفاهيم سياسی اشان را بر بنياد تصور این مفهوم کليدی « دولت - ملت » ساخته و از آن پس جوامع انسانی و آدميان را در واحدهائی سیاسی که نامشان «دولت ـ ملت»است باز تعریف مدرن کردند. مدرنيسم، تفکيک ديروز از امروز، انتخابات، پارلمان تاریسم، جمهوریت، جامعه مدنی وسلسله از تفکيک های اساسی ديگری در واقع، پی آمد این انقلاب بزرگ است.

ما که این زیرساخت های اقتصادی،اجتماعی و سیاسی لازم را نداشتیم. یعنی زیرساخت های اجتماعی قدرت سیاسی در جامعه ما نظام عشایری - قبیله ای و ارباب رعیتی وابسته به استعمار بود. پس انتظار اینکه نهاد دولت - ملت مدرن بطور طبیعی در جامعه ما شکل می گرفت انتظار بی جا است. از طرف دیگر جامعه زیر فشار هجوم های قبایل مختلف كمتر روی ثبات و آرامش به خود دیده بود. در حالکه شما برای رفتن به طرف فرماسیون سرمایه داری به فرایند افزایش تولید ثروت مادی ناشی از توسعه اقتصادی به اضافه ثبات و آرامش نیاز دارید. چیزیکه در « غرب » در یک بستر تاریخی لا اقل هشت صد ساله اتفاق افتاد و توانست به تولید قدرت سیاسی مدرن در کشور های اروپای غربی منتهی بشود و پیامد اش « دولت - ملت » شد.

پُرسش اساسیِ این است که بدون ساختار های اجتماعی لازم و بدون قرار گرفتن در روند افزایش ثروت، چگونه میشود به مُدلِ توسعۀ جوامع اروپائی رسید و دولت - ملت مدرن ساخت؟ فقط با حمایت قدرت خارجی میشود شبیه دولت - ملت جدید ساخت، راه دیگری نیست. بلی این صرفاً یک بحث نظری نیست. واقعیت امر این است که استعمار برای ما شِبه« دولت - ملت » مدرن ساخت. استعمار این عجوزه خوش خط - خال و با تدبیر ، وقتی با آتش توپ خانه سنگین خود بسوی « آسیا - آفریقا - آمریکا » شروع به جولان کرد همه دیوار های بلند این کهن سامانی اجتماعی را در هم کوبید. عصر استعمار و رقابت های استعماری میان كشورها بزرگ آغاز شد و چهره های جدید استعماری، خیلی سریع جهان را به دلایل وجود منابع اولیه و موقعیت «راهبردی» در فرایند تقسیم جهانی بین خود تقسیم کردند. از اینجاست که بورژوازی تجربه ساخت دولت مدرن را برای ساماندهی اوضاع آشفته قبایل و اقوام مستعمر و وارسی بهتر زندگی ثابت و تکراری آنها ( جهانی) میسازد که ما هم از آن به دلالیل موقعیت «راهبردی» و بعنوان سنگر دفاع از منافع « انگلیس‌» بی نصیب نماندیم.

اما برای کنترل و جلوگیری از تحول طبیعی در شیوه تولید و تغییر در قشربندی اجتماعی، خود آگاهی و تشکیل ملت به مفهوم واقعی کلمه در این «دولت های مصنوعی» ا قوام خاص از طرف استعمار مورد حمایت قرار گرفتند که مصداق غیر قابل انکار اش «پشتون - ا فغان - انتحاری » در سرزمین ما میباشد که برای قطع نسبت ما با ریشه های تاریخی و جلوگیری از تحول طبیعی مان مورد استفاده قرار گرفته است. بدین ترتیب استعمار برای مان هم پادشاه و دولت جدید با سپاه سرکوبگر و هم براشان «نام - هویت -عمق تاریخی - آمار اکثریتی - مرزهای بین المللی » ساخت.

این که ما سامان - ثبات اقتصادی - اجتماعی - سیاسی نداریم و عموماً با « انقطاع» مواجه هستیم و بار ها-مجبور شدیم که از«صفر»آغاز كنیم، دلیل واضیح آن این برگزیدگان استعمار« پشتون - افغان - انتحاری»، با روحيه غيرانسانی قبیله ای قومی، ذهنیت بیمار، باور های غیر متحول، بی سواد و حافظ منافع قدرت های خارجی در کشور «مصنوعی افغانستان» می باشد. از بخت بد به اضافه اینکه فرهنگ این جماعت غیر اخلاقی و انديشه سوز است. فقدان نگاه اقتصادی، کم كاري و نبود توليد، صناعت وتجارت، همه و همه با عث شد تا روح كلي حيات اجتماعي – سیاسی «افغانستان مصنوعی» در یک زوال عقلگرائی و ندانم کاری چنان شكل بگیرد كه تمام اجزا و عناصر خود را در مسير وابستگي و تولید مواد مُخدر و آينده اي که آن را نمي شناسد، زمان حال خود را سپري نمايد. البته این پریشان فکری و ندانم کاری به دلیل خلط مسائل کل پیکر جامعه را فرا گرفته بود/است.

بگذارید برای روشن شدن مسئله چنین توضیح دهم.

ببینید، در حدود صد پنجاه سال قبل «سیستمِ اجنماعی» ما تَرَک برداشت و ما وارد تایخ نوینی شدیم. دورانی که میشود به آن گفت،‌ دوران ساخت دولت شِبه مدرن. زیرا قویه مقننه و قضاییه و اجراییه به شیوه و مُدلِ جوامع اروپائی توسظ استعمار ایجاد شد، اما کارکرد آن ها مثل کشور های اروپای نبود، چون این تحول حاصل عالم تاریخی خود ما نبود، ویژگی عالم تاریخی انسجام است( تحول در اروپا ) و خصوصیت شِبه مدرنیته پریشانی. به این دلیل نتوانست اول، ثروت و توسعه را ایجادکند. دوم آن را بطور عادلانه در کل کشور تقسیم و تطبیق کند. هر انچه در صد و پنجاه سال گذشته در کشور ساخته شده، در کل بر اثر پول « خیرات » کشور های خارجی بوده است. پس از رجال حکومتی شروع تا منورالفکر و روشنفکر، در ضمن اینکه هیچ گونه دخالت در این تحول نداشتند، بلکه به شدت گرفتار یک نوع پریشان فکری و عقب افتادگی تاریخ* بودند.

بطور مثال: روشنفکران ما که خواستند در آینه مدرنیته خودش شان را تفسیر بکنند و به جهان مدرن تعلق خاطر داشتند ، اما با مفهوم « دولت - ملت » و « مدرینته » مواجه پدیدارشناسانه نکردند. نفهمیدند که توسعه سیاسی - اجتماعی محصول توسعه ای اقتصادی است. این جماعت شیفته حدیث آرزومندی خود بودند تا درک واقعیت. به این دلیل بیشتر این ها چسپیدند به هویت « افغانی » و فکر کردند که اگر پارلمان - نهاد ریاست جمهری - تفکیک قواه - آزادی احزاب را ساختیم و یک پسوند « افغانی » به آن اضافه نمودیم ما میشویم « دولت - ملت » مدرن. در حالیکه این نهاد ها چندانه واژه نیستند، این نهاد ها محصول یک واقعیت اجتماعی هستند که در بستر تاریخی حداقل ۸۰۰ ساله شکل گرفته است و ما چون فاقد این تاریخ هستیم، انتظار ما یک امر بی خودی است و دیدم که نشد و ما در سطح ایدئولوژی ها باقی ماندیم و این ایدئولوژی ها کارکرد خود اش را در حوادث ثور ۱۳۵۷ - آمدن مجاهدین - طالبان - تکنوکرات های دزد و آمده از غرب و برگشت دو باره طالبان متجلی کرد.

در ادامه باید بگویم که، رهبران مسلمان یا « اخوان **» در کل و در کشور ما همچنان هیچ شناخت از « دولت - ملت » نداشتند یا نمیخواستند. اینکه قواعد و عرف یک جامعه قرون وسطایی بدوی « فقه » را که به طور کلی، فاقد یک نظام فلسفی - معرفتی مناسب برای زیستن در جهان مدرن و پسا مدرن است به نوعی فرمولبندی نموده و سوار بر ساختار های اعصار روشنگری و مدرنيته کنید که نشد دولت - ملت. دولت - ملت یعنی دولتی که از آن یک ملت است و جهانی نیست. جمعيتی ـ جغرافيائی که در داخل مرز ی، شناخته شده بوسيله ديگران، ساکن بوده و بیرون از این مرز ها قلم این دولت نمیرود و قانون اش هم در این محدوده قابل اجرا است. بدون وجود دولتی از اين دست، و بدون داشتن مرزهائی مشخص (که ما نداریم) و پذيرفته شده بوسيلهء ديگران، مردمانی که در يک منطقهء جغرافيائی زندگی می کنند ملت محسوب نمی شوند. اما « امت » اسلامی معنی اش این است که هر جای که » فقه « اسلامی عمل میشود آن دار اسلام است. ما در اسلام چیزی بنام (ملت ) نداشتیم بلکه چیزی بنام » امت « وجود داشت که قائمه این امت « فقه » یا « شرعیت » بود و است. قوانین اسلامی برای دولت – ملت نوشته نشده است ، بلکه برای کل امت اسلام نوشته شده است. حالا این کلاف سردرگم پرسش های درهم تنیده و مجمع این اضداد های مثل « افغانیت - اسلامیت » را چگونه جمع میکنند و اینکه معنی « افغانیت » غیر از انتحار - وابستگی، چه صیغه ای است تا اکنون کسی جواب نداده است.

باری، بر اساس مراتب فوق، کارکرد دولت - ملت شِبه مدرن ساخته شده توسط کشور های قدرتمند برای ما در این درازنای تاریخ، چيزی نبوده جز هموار کردن چارچوبی نظری و به ظاهر قانونی برای گشودن دست تعدی و تطاول افغان/پشتون/انتحاری بر گروه های غیر افغان/پشتون/انتحاری. تا با راحتی خيال، کار خود را انجام داده و دچار ترديد، عذاب وجدان و حتی فروافتادن از مقام آدميت و انسانيت ( که ندارند) نشوند.

اکنون مثل گذشته، ابطال بودن دولت - ملت واهی افغان بازهم با نوعی امتناع تاریخی - عقلانیت جدید رو در رو است. اول به این دلیل که این واژه ها توان همپوشانی اکثریت ساکن و گوناگون این سرزمین را ندارد و در داخل کشور از مقبولیت عام برخوردار نیست. دوم این واژه های «افغانیت - اسلامیت» یا « ملت افغان » نه تنها مفاهيمي مثل تحديد آزادی و اختيار و يك رنگ سازي گوناگونی اقوام را در شكم خود حمل مي كند و نتوانسته در صحنه عمل اجتماعی بدون حمایت قدرت های بزرگ اصالت و ماندگاری خود را حفظ کند ، بلکه در این عرض و طول تاریخ منشاء غارتگریها، بی عدالتی ها، برخوردها، خونریزی ها، و کشتارهای وسیع بوده/ است.

***تاجیک - هزاره - ازبیک و دیگران. حالا که زنگ و زنگار از آئینۀ تاریخ زُدایده شده و همه چیز واضح گشت. دوم - کشور به کمک و یاری افغان/پشتون/انتحاری در اشغال پاکستان قرارگرفته است. پس روشن است که « افغان - افغانستانی» بودن یعنی ادامه سلطه افغان/پشتون/انتحاری به اضافه پاکستان بر هست - بود تان. یعنی به تاراج بردن زن، زمین و هویت تان که ادامه دارد. آی مردم، شما در یک برزخ تاریخی سرنوشت ساز قرار گرفتید. اما، نه لزوما در برابر یک تقدیر ثابت و غیر قابل تغییر. این را با اطمینان می توان گفت، متوقف ساختن ماشین جنگی نوکران شرکت های نفتی یهود - نصارا و در هم شکستن اراده سلطه گرانه شان، دشواراست، اما ناممکن نیست. لیکن پس از شکستن این سلطه چه باید کرد؟

من چنین فکر میکنم: یگانه سلاح موثر، نیرومند و نجات بخش این است که ما در تفاهم با منطقه - فرامنطقه « هویت سیاسی » خودمان را در ادامه هویت سیاسی همتباران منطقه ای خود باز تعریف نمایم

پاورقی:.

متن که میخوانید کوششی است در شناختِ چیستیِ ما پس از سلطه افغان - پشتون - انتحاری بر ما و سرزمین ما و تأثیرات آن در کُنِش و منِش کل جامعه ازهم پاشیده و وحشت زده ما. من در حد بضاعتم تلاش نمودم تا مصیبت حادث شده بر هستی اجتماعی - تاریخی مان را به تصویر بکشم. تا اگر بتوانیم از بازتولید و تکرارِ آن جلوگیری کنیم.

** عقب افتادگی یا تاخر تاریخی: با معقولات سنتی اندیشیدن. سنتی که دیوار های بلندش چند قرن است که فرو پاشیده است و با زندگی واقعی جامعه ارتباط نمی تواند برقرار کند.

**باید روشن باشد، این اسلامی که اکنون جهان و ما با آن روبرو هستیم که میخواهد « شرعیت » مرده، منجمد و بی روح خود را سوار بر سیستم های سیال و جاری جهان مدرن کند، ديگر يک «دين معنوی»، به معنای مصطلح کلمه، که توانست هزار و پانصد سال در کنار « بودا » در بامیان در تساهل - تسامح به سر برد نیست. بلکه در سطح پایانتر از ايدئولوژی یعنی در حد یک وسیله که قدرت حرکت و برکت خود را از« دلار» آمریکایی می گیرد تنزل کرده است.

***بدون تردید، مُدلِ توسعۀ جوامع اروپائی و تطبیق آن بر تاریخ اجتماعی کشور ما در ظاهر امر مناسب بنظر نمی رسد، اما از انجایکه عقلانیت مدرن بر همه جا سیطره پیدا کرده است و ما غیر از جوامعه اروپایی جای دیگری از توسعه یافتگی سیاسی - اقتصاری و اجتماعی نداریم ناگزیر به این تطبیق هستیم.

**** اگر به نام "وحدت ملی" و "مسلمان - حنفی " بودن از رو در رو شدن با چنین حقیقتی اجتناب میکنید، به همان اندازه که خروج از وضعیت کنونی دشوار خواهد شد، به عمر بردگی شما نیز افزوده خواهد گشت. این دامن زدن به نفرت قومی و زبانی و ایجاد فضای یاس و بی اعتمادی نیست. واقعیت - حقیقتی است که عملاً در کشورجریان دارد. اگر نمیبینی یا « حواست پرت » است یا عضویت باشگاه کرزی - احمدزی را داری. غافل، بیدار شو که جنگ، جنگ قومی است.