کابل پرس

ناسپاسی افغان ها، پشتونوالی و داکتر ناکومورا

2019-12-08T07:46:53Z

اول برادرش را کشتند و بعد خود او را. دو برادر تمام تلاش خود را بکار برده بودند تا در یکی از خطرناکترین نقاط جهان و در قلب پشتونوالی و جایی که گروه های تروریستی زاد و ولد می شوند و همراه با حکومت و گروه های مافیایی مواد مخدر امپراتوری جهل را گسترش می دهند، باقی مانده ی ممکن انسانیت را پیدا کنند. با این وجود اول برادرش را کشتند و سپس خود او را.
داکتر ناکومورا شاید نمی دانست که هیولای پشتونوالی بیش از یک قرن است که جان میلیون ها تن را گرفته است.

- عکس / تروريزم، کوچی طالبان، طالبان، القاعده و داعش, مواد مخدر, دو قرن جنایت در افغانستان: جنایات نسل کشی، قتل عام، برده داری، جنگ های داخلی، جنایات جنگی و جنایات حاد علیه بشریت, هایلایت, پشتون/افغان

ترایبالیزم و حاکمیت قبیله

2019-04-30T18:00:00Z

تاریخ نشر نخست در کابل پرس^?: 6 مارچ 2011
حکومات خاندانی، تنظیمی یا فاشیستی هر کدام در پیوند با مناسبات عقبمانده خواست های قبیله یی شان را بالای مردم تحمیل نموده و مردم هیچگاهی قادر به ایجاد حاکمیت ملی نگردیده اند . جنگ های داخلی در افغانستان نیز معلول تصادم و برخوردر است که میان دو گرایش جریان دارد. گرایش نخست ایجاد حاکمیت ملی که همه ساکنان افغانستان در آن سهیم باشند و گرایش دوم حراست از ترایبالیزم و قبیله گرایی میباشد که بر دوام و بقابی قبیله سالاری و حاکمیت آن در سطح ملی تاکید میگردد. به آنعده افرادیکه از موجودیت قبیله ، حاکمیت قبیله و ترایبالیزم افغانی انکار می کنند مشخصات موجودیت ترایبالیزم را در افغانستان قرار ذیل توضیح می نمایم.

قبیله چیست؟

جمعیتی از مردم را که دارای رسم و رواج و زبان واحد بوده، زیست باهمی داشته باشند قبیله می گویند. یا جمعیتی که در مرحله زندگی قبیله یی قرار داشته و مناسبات قبیله بر شئون زندگی آنها مسلط باشد. قبیله با معیار و مشخصات ذیل قابل تفکیک است:

1. مذهب ، اخلاق و روان مشترک دارند. واضح است که هر شخص دارای خصوصیات اخلاقی و روانی انفرادی است، لاکن در زندگی قبیله یی یک سلسله ضابطه های اخلاقی، روانی و نورم های اجتماعی وجود دارد که در کردار و پندار همه اعضای قبیله دیده می شود. این خصوصیات قبیله را از جمعیت های دیگر متمایز می ساز د.
2. گرچه تعداد زیادی قبایل می توانند زبان مشترک داشته باشند، ولی هر قبیله لهجه ، لحن و طرزمعاشرت ویژه دارد که در جمعیت های دیگر دیده نمی شود.

3. عنعنات و رعایت رسم و رواج قبیله نهایت مهم بوده و اکثریت قاطع مناسبات اجتماعی توسط نورم های عنعنوی و رواجی تنظیم میگردند.

4. افراد قبیله (به استثنای قبایل کوچی ) در ساحه معین متوطن هستند که آنرا زادگاه شان دانسته و از آن حراست می نمایند. ساکنان مناطق خارج از ساحه قبیله به افراد قبیله اجنبی و بیگانه بوده ، برخورد آنها با این افراد متفاوت است. مثال در قبایل جنوبی افغانستان شخص خارج از قبیله را بنام «پاسنی» یاد می کنند.

5. هر قبیله بخاطر اعاده نظم ، دارای لیدر است که در هر نقطه جهان بنام های مختلف یاد می شوند. لیدر قبیله و یا قبایل در افغانستان و پاکستان بنام «خان» یاد می شود . بزرگان قبایل پشتونستان و پشتون های پاکستان خان را که کلمه مغلی است در اول و آخیر نام شان علاوه می کنند و به استفاده از این موقف و موقعیت اجتماعی و طبقاتی شان را تثبیت و معرفی می نمایند. مثال : خان فلانی خان.

5. تنظیم کننده های اجتماعی قبیله که همه آنها نورم های اجتماعی رواجی اند، مخلوطی از نورم های پسندیده و گاهی هم ناپسند و فرتوت می باشند. نورم های فرتوت به تدریج جای خود را به تنظیم کننده های جدید میدهند.
حاکمیت قبیله چیست؟

حاکمیت ملی که یکجا با استقلال و تمامیت ارضی مشخصات عمده دولت و عالیترین مظهر اراده ملت را تمثیل می نماید در افغانستان وجود ندارد و ملیون ها افغان مستحق از بزرگترین حق انسانی یعنی سهم گیری در ساختمان حاکمیت و نظام سیاسی کشور شان محروم شده اند. یگانه علت این بی عدالتی اجتماعی موجودیت حاکمیت قبیله در این کشور می باشد. تداوم و حراست این پدیده منحوس ملت را در فروپاشی جدی قرار داده است. زیرا ملت به شیوه کار مطابق زندگی اجتماعی اش نیاز دارد و حاکمیت قبیله پاسخگوی این ضر ورت عینی نیست.

حاکمیت قبیله بخاطر بقای حیات ننگین و غیر قابل قبولش ملت ، وطن ، تمامیت ارضی ، استقلال و منافع والای ملی را مورد معامله قرار میدهد. خارجی ها از تاسیس دولت درانی تا اکنون در تطبیق پلان های شان در افغانستان بطور سر آمیز موفق هستند. زیرا تحولات مربوط به کشور ما را به استفاده از عقب ماندگی فرهنگی و تناقضات قبیله یی ،قومی و مذهبی در انحصار و کنترول گرفته اند. آنها این پروسه را مجدانه دنبال می کنند تا بدینوسیله علایم بروز حاکمیت ملی را خنثی کنند و بخاطر تحقق این ستراتسژی از تکتیک های توطئه آمیز و جنایتکارانه کار می گیرند. قبیله پرستان کوتاه اندیش و حامیان جنایتکار آنها اندیشه های نوین را به استفاده از نفاق قومی و مذهبی بدنام ساخته ، به دوام حاکمیت قبیله نیروی تازه می بخشند. حاکمیت قبیله یگانه مانع در راه ایجاد حاکمیت ملی می باشد.

تاریخ کشور های متمدن جهان که قبیله سالاری را گذار نموده اند به اثبات رسانید است که ترایبالیزم عامل عقبگردی و موانع در راه انکشاف جوامع بشری میباشد. ترایبالیزم محصول زندگی اجتماعی یک یا چند جامعه نبوده ، کلیه ملل انکشاف یافته دنیا این پدیده را مانند یک مرحله پشت سر گذاشته اند. در این مرحله تاریخ زمانیکه مردم یک جامعه به نتیجه گیری منطقی و تاریخی میرسند که به اصالت فرد ، طایفه و قبیله نمیتوان در رفاه و آسایش زندگی کرد. آنها در جستجوی راه ها طرق و شیوه های جدید کار و زندگی می شوند. اجرای اصول نو به مکانیزمی ضرورت دارد که شیوه و مکانیزم سابقه را باید دگرگون نماید. دو پدیده در تصادم واقع می شود که اولی ترابالیزم دومی اندیشه عالی تر از آنست.

مشخصات ترایبالیزم افغانی:

افغانستان کشور عنعنه هاست. حکومت های مرکزی هرگز به اعمال قدرت شان در سراسر افغانستان موفق نگردیده اند. قرار روایات در زمان دولت محمد ظاهر شاه در 80 در صد ساحه افغانستان مناسبات اجتماعی توسط قوانین جاری تطبیق نمی گردید و جای آنرا نورم های اخلاقی و اجتماعی قبیله پر کرده بود. این وضعیت به معنی مخالف بودن با حکومت نبود، ولی دولت در مقابل آن بی تفاوت بود و آنها را در اختیار عنعنات ، سنن و رسم و رواجها واگذار شده بود. این سیستم به مثابه قرارداد خاموشانه و گاهی هم رسمی میان دولت مرکزی و نهاد های قبیله یی بود که بی کفایتی قدرت مرکزی و موجودیت ترایبالیزم را به حیث مکاتیزم فعال و زنده اجتماعی به اثبات می رساند. قدرت های محلی قبیله نه تنها به حیث نیروی خود مختار عمل میکردند بلکه بعضا امتیازاتی را از دولت مرکزی بدست می آورند. زیرا قدرت مرکزی نیز به نحوی از انحا انعکاس دهنده منافع قبیله بوده که شکل گیری نهادهای دولتی که بطور نمایشی ایجاد میگردند، نیز بر شالوده و اصول ترابالیزم بنا یافته است. مثال نماینده های لویه جرگه ها ، وکلای شورای ملی اکثرا از میان خانان قبایل انتصاب و یا به استفاده از محرومیت های مردم "انتخاب" جبری و نمایشی صورت میگرفت. اصول زرین انتخابی بودن ، مسلکی بودن و نمایندگی از اقشار و اصناف و گروه های اجتماعی و سیاسی بطور عمدی لگدمال میگردد. اسناد موجود (متاسفانه فعلا ناموجود) در آرشیف ملی افغانستان که یک بخش آنرا قرارداد های خانان قبایل با حکومت های مرکزی تشکیل میداد ، شاید آن بود که تریبالیزم به حیث قدرت مناسبات مردود و عقب مانده اش را به حکومت مرکزی دکته میکرد و او را با رعایت مواد قرارداد مجبور می ساخت. عدم رعایت قرارداد موجب اغتشاش و تمرد در مقابل دولت مرکزی می گردید. سوال در این جاست که چرا حکومت های مرکزی ابدا به قبیله گرایی با حوصله و بردباری عمل کرده اند ولی با اعتراض اقشار و نهاد های اجتماعی کشور که دارای اندیشه های عالیتر از مناسبات قبیله بوده اند ، با بی صبری و جنون پاسخ داده و عاملین اعتراضات بر حق را به خاک و خون کشانیده اند. جواب اینست که حکومت های مرکزی خود همواره زاده قبیله بوده اند. این حکومت ها هیچگاهی بر اساس خواست های قشری ، صنفی ، اجتماعی و سیاسی مردم افغانستان سازگار نبوده اند. حکومات خاندانی، تنظیمی یا فاشیستی هر کدام در پیوند با مناسبات عقبمانده خواست های قبیله یی شان را بالای مردم تحمیل نموده و ملت هیچگاهی قادر به ایجاد حاکمیت ملی نگردیده اند . جنگ های داخلی در افغانستان نیز معلول تصادم و برخوردر است که میان دو گرایش جریان دارد. گرایش نخست ایجاد حاکمیت ملی که همه ساکنان افغانستان در آن سهیم باشند و گرایش دوم حراست از ترایبالیزم و قبیله گرایی میباشد که بر دوام و بقابی قبیله سالاری و حاکمیت آن در سطح ملی تاکید میگردد. به آنعده افرادیکه از موجودیت قبیله ، حاکمیت قبیله و ترایبالیزم افغانی انکار می کنند مشخصات موجودیت ترایبالیزم را در افغانستان قرار ذیل توضیح می نمایم.

1. در بخش اقتصاد: در مناطق قبایل نشین ، بخصوص ساحات جنوب و شرق افغانستان محصولات طبیعی و زرعتی از طرف قبایل اداره میگرد. جنگلات که یکی از اقلام اقتصاد ملی را تشکیل میدهد، از کنترول دولت خارج بوده و میان قبایل مختلف توزیع و ملکیت آنها محسوب میگردد. برعکس در صفحات شمال کشور که مناسبات قبیله یی از حمایه گری و پروتکسیانیزم قبیله یی محروم هستند، جنگلات مال دولت بوده و یک مامور جنگل که آنهم از مرکز تعیین میگردید، می توانست جنگلات را کنترول نماید. چراگاه های مربوط به قبایل حمایه شونده مصؤن و چراگاه های مناطق دیگر حتی به شمول زمین های زراعتی مورد تجاوز کوچی های مسلح قرار می گرفتند. دسترسی به مناطق حاصلخیز صفحات شمال کار ساده و برعکس عبور و مرور از ساحات مربوط به قبایل سلطنتی دشوار و ناممکن بود و است. مالیه که جز مهم و عمده اقتصاد مملکت است، قبایل از پرداخت آن معاف بوده و برعکس دولت مرکزی امتیازات نقدی را نیز به آنها قایل است که از دوره سلطنت محمد ظاهرشاه تا حکومت نجیب الله نه تنها بودجه دولت، بلکه قرضه های خارج نیز به قبایل این و آنسوی سرحد به مصرف میرسید. نکات فوق علایم آشکاری ترابالیزم را در اداره اقنصاد کشوری نشان میدهد که حاکمیت مرکزی نیز بر اصل ترایبالیزم و قبیله سالاری شکل گرفته است. بنا حاکمیت در افغانستان حاکمیت قبیله است. حاکمیت ملی تا اکنون وجود ندارد.

2. در باره امور اجتماعی و فرهنگی: گرچه فعالیت های دولت مرکزی در ساحات صحت عامه ، تعلیم و تربیه ، انفراستراکتور، موسسات علمی و فرهنگی در سراسر افغانستان محسوس نبوده است. لاکن گرایشاتی در داخل دولت بوجود آمده اند که باز هم دولت و نهاد های دولتی را به منافع قبیله یی به چرخ آورده اند. تشریح این مسایل به کار دوامدار ضرورت دارد. اما چند مثال را با علل و عوامل و عواقب آن بدست بررسی می گیریم. گرچه کمتر کسانی به بیان این حقایق می پردازد ولی اکنون وقت آن رسیده است که همه چیز باید گفته شود. زیرا سال ها گفتند و ما شنیدیم و حالا ما هم گفتنی هایی داریم.

مثال اول: در افغانستان دو زبان رسمی دری و پشتو وجود دارد که اولی مروجتر و عامتر از دومی بوده و در کابل مرکز سیاسی، اداری، فرهنگی و تجارتی کشور مردم به زبان دری مکالمه و معاشرت می نمودند. ولی حاکمیت به رشد قانونمندانه و تدریجی زبان مردم مداخله نموده ، سیاست پروتیکسیانیستی زبانی را بطور آشکار و مجدانه آغاز نمود. یکی از اقدامات حاکمیت آموزش اجباری زبان پشتو بود که هر مامور دولت مکلف بود که کورس های آموزش پشتو را اتمام و معاش امتیازی زبان را اخد بدارد. این کار تفوق طلبی یک زبان را بالای زبان دیگر نشان میدهد. مثال دوم: تاسیس پشتو تولنه در سال 1937 میلادی میباشد. فعالیت های پشتو تولنه تحت شعارهای علنی شؤنیستی به پیش برده می شد که هدف آن رشد زبان پشتو و ترویج اصطلاحات پشتو بجای مفاهیم و اصطلاحات دری بود. مثلا ترویج کلمات "شاروالی" بجای شهرداری ، "درملتون" بجای دواخانه، "پوهنتون" بجای دانشگاه، "زیژنتون" بجای زایشگاه، "روغتون" بجای شفاخانه، "ورکتون" بجای کودکستان و پرورشگاه و صد ها اصطلاحات دیگر توسط فشار پشتو تولنه و به استفاده از حاکمیت ترویج و عمومیت داده میشد. همچنان رتب نظامی (بریدگی، دریم بریدمن، دوهم بریدمن، لمری بریدمن، تورن، جکتورن، جکرن، دگرمن و دگروال)،رتب افسران پولیس (ساتنمن، دریم سارن، دوهم سارن، لمری سارن، سارن، سرسارن، سمونیار، سمونمل و سمونوال)، رتب علمی(پوهیالی، پوهنیار، پوهنمل، پوهندوی، پوهنوال، و پوهاند)، رتب ژورنالیستی و تحقیقاتی(سیرنیار، سیرنمل، سیرنوال وغیره). این القاب تنها در زبان پشتو موجود هستند و توسط قوانین استحکامات حقوقی یافته اند. اصولنامه و قومانده عسکری در زبان پشتو طرح ، تصویب و تطبیق میگردد که در آن هزار ها واژه و اصطلاح حقوقی و نظامی جا داده شده است. باوجودیکه افراد قبایل پشتون از خدمت مکلقیت عسکری معاف اند، کسانیکه دین تابعیف و شهروندی شان را ادا می نمایند از تعلیمات نظامی به زبان مادری شان محروم ساخته می شوند. چرا و باز هم چرا یک زبان مورد حمایه قرار می گیرد و زبان دیگر نه تنها به فراموشی سپرده می شود بلکه مورد تاخت و تاز و تهاجم قرار می گیرد. اگر از جوانب منفی آن بگذریم پشتو تولنه خدمات زیاد را در تکمیل زبان پشتو و نشر آثار ادبی و تحقیقی انجام داده است که عبارت از : "د پشتو د ادب تاریخ" در سال 1946، "د پشتو د ابیاتو تاریخ" در سال 1946، "اوسنی لیکوال" در سال 1961-1967 ، "پشتو-فارسی" در سال 1956-1958 میلادی می باشد. قابل یادآوری است که در سال 1978 م پشتو تولنه به اکادمی علوم افغانستان تغییر نام داده شد ، لیکن در شیوة کار و عملکرد وی کدام تغییری رونما نگردید از آخرین روسای آن سلیمان لایق بود که در موضوع تحقیقی اش منتشره روزنامه حقیقت انقلاب ثور از موجودیت مردم هزاره در افغانستان انکار نموده و اقوام غیر پشتون را کمتر از 6 در صد ارقام داده بود.

علت این بی عدالتی در آن بود که قبایل سلطنتی که همه اهل یک زبان بودند، در پهلوی هزار ها نوع استبداد تفوق زبانی را نیز عملی می کردند . در اینجا پشتو نه به حیث یکی از زبان های ملی ، بلکه بمثابه زبان قبیلة حاکم یا قبایل سلطنتی از امتیاز برخوردار میگردید. بنا علت اساسی بی عدالتی زبان نه، بلکه حاکمیت قبیله است. حاکمیت استبدای قبیله که خود آله جبر است، زبان را به جز استبداد تبدیل کرده تا به استفاده از آن بقایش را حفظ نماید.

3. در بخش سیاسی: با تاسف عمیق شکل گیری سیاست در افغانستان همیشه مبدأ و منشأ خارجی داشته است. دیونگان قدرت بخاطر دستیابی به آن ابدا مردم ، ملت و وطن را مورد معامله خارجی قرار داده اند. شاهان ، سلاطین، و زمامداران خاندانی و بی مسؤولیت بخاطر حراست قدرت همیشه به خارجی ها متکی بوده اند. غرض اثبات این ادعا روابط و تعلقیت امیر عبدالرحمن خان را در کتاب تاریخ مکتب در افغانستان به حیث امیر مقتدر خوانده بودم، مورد بررسی قرار میدهیم.امیر عبدالرحمن خان مولف کتاب "تاج التواریخ" در صفحه 392 این اثر تاریخی اش می نویسد: "به واسطه این وعده (چشمپوشی از استقلال در امور خارجی) که به دولت انگلیس داده بودم و تمام تعلقات قیود را با دولت روس قطع کردم، تخت سلطنت افغانستان به تصرف من درامد و حال آنکه دولت روس بواسطه آنکه چندین سال نمک آنها را خورده بودم و مرا مرخص و اجازه برآمدن به افغانستان داده بودند، مرا رهین منت خود میدانستند و روس ها مرا بکابل فرستاده بودند." نویسنده تاج التواریخ در صفحه 501 این کتاب می نویسد: "پولیتیک ایشان (انگلیس ها) در زمان جدم امیر دوست محمد خان این بود که در نزاعات خانواده سلطنتی افغانستان مداخله نموده یکی را به تخت نشانیدند و دیگری معزول نمودند." همچنان امیر در صفحه 504 این کتاب می نویسد: "در عهدنامه ای که با دولت انگلیس دارم شرط شده است که با هیچ دولت خارجه غیر از خود انگلستان و هندوستان روابط دوستانه نداشته باشیم."

خواننده عزیز ، اکنون قضاوت با شما است. با درنطرداشت حقایق فوق مبدا سیاست را در افغانستان مربوط به چه میدانید. سیاست سازان کشور ما کی ها بوده اند؟ خانواده سلطنتی که رهین نان و نمک روس ها بودند و بخاطر رعایت عهدنامة انگلیس ها افغانستان را در انزوا قرار میداند یا اینکه خارجی ها که امیران وطنفروش را نان و نمک میدادند؟ و یا اینکه هردو در تبانی خاینانه علیه مردم ما قرار داشتند؟ پس سیاست چی مفهومی دارد؟ به عقیده من این زدوبند ها جز جنایات و وطنفروشی حاکمیت مزدور قبیله چیزی دیگری نمی تواند باشد. اگر کسی نام آنرا سیاست میگذارد پس سیاست فاشیستی و جنایتکارانه است. هدف امیر عبدالرحمن خان از خانواده سلطنتی چیست؟ واضیح است که هدف وی حاکمیت قبیله است. امیر بخاطر اثبات این موضوع در صفحه 248 "تاج التواریخ" می نویسد" " تعدادی زیادی از لشکر من که در هرات اقامت داشتند از طایفه غلجایی بودند." او همچنان در صفحه 400 این کتای نوشته است: "اراده داشتم که به هرات رفته استحکامات آنجا را ملاحضه نمایم و عساکر داوطلب از طوایف درانی و غلجایی که بین هرات و قندهار می باشند، بگیرم."

چون در این جا سیاست قبیله سالاری را در بحث ترایبالیزم بررسی می کنیم، از این رو می توان گفت که ترایبالیزم سیاسی افغانی با تصور ترابالیزم افریقایی که در فوق ذکر شده در تشابه قرار می گیرد که جز تفوق و امتیازپسندی نمی تواند چیزی دیگری باشد. در آخرین تحلیل قابل یادآوریست که مشخصه ترابالیزم افغانی در اینجا راز نهفته است که حاکمیت مرکزی موقف سراسری و مرکزی را نداشته ، انعکاس دهنده اصول و آداب ترایبالیزم است که اخلاق و آدابش را بالای ملت دکته می کند.

4. موقف حقوقی ترایبالیزم: مناسبات قبیله یی توسط نورم های اخلاقی و اجتماعی قبیله تنظیم میگردد که در افغانستان بنام عادت و پشتونولی یاد میگردند. عده یی پشتونولی را جز عادت و عده یی هم آنرا علیحده از آن مورد مطالعه قرار میدهند. پژوهشگران و افغانستان شناسان ممالک غربی و به تقلید از آنها افغانستان شناسان روسیه به پشتونولی بعد و تاثیرات سراسری گونه قایل هستند. غربی ها با بزرگ نشان دادن این پدیده شاید خواسته اند که رشد مناسبات غیر قبیله یی را نادیده گرفته و سیطره قبیله را در وطن ما "دایمی" نشان بدهند. در حالیکه پشتون های که در شهر های بزرگ افغانستان زندگی می کنند، پشتونولی در میان آنها جای خود را به مناسبات بالاتر اجتماعی میدهد. با تاسف افراد قدرت طلب و استفاده جو در تبانی با خارجی ها به رشد قانونمندانه و پروسه تدریجی اتحاد و همبستگی مردم ما که به این ترتیب ملتی را باید تکوین نمایند مداخله نمود، مناسبات کهنه قبیله را که به اثر آن رشد تدریجی باید به مناسبات عالی تر تعویض گردند، حفظ و حراست می نمایند ، البته واضیح است که موجودیت این نورم ها در سطح قبیله مفید نیز هستند که در صورت عدم مداخله به تدریج تکامل می نمایند.

عادات، رواجها و نورم های غیر ضروری که به شیوه و طرز زندگی مردم مطابقت نداشته باشد، فراموش میگردد و مردم آداب و اخلاق نوین را مطابق زندگی شان ایجاد می نمایند که آهسته آهسته به ضابطه های دوامدار مبدل میگردند. در افغانستان پیشگامان این پروسه به نحوی از انحا بدنام و نابود میگردند و شرایطی ایجاد می شود که ظلمت ، استبداد و نفاق تجدید گردند. این کار به سادگی امکان پذیر نیست. مطالعات دقیق، ایجاد کانسپت های ویرانگر و فعالیت های تحقیقی و اقدامات استخباراتی و مصارف مادی را ایجاب می کند. ایجاد گروهک های قدرت طلب و حمایت از نیرو های ظلمانی و بنیادگرا در افغانستان اثبات این ادعا است. بهترین راه رسیدن به اهداف فوق در مورد افغانستان نابودی زمینه های ایجاد حاکمیت ملی، آشتی و سازش حکومت مرکزی با ترایبالیزم محلی است که با استفاده از ابزار دولتی بتوانند هر نوع تحرک ملی در در نطفه خنثی و جاودانگی ترایبالیزم را در حریکه قدرتضمین نمایند. زیرا این پدیده منافع والای ملی را درک کرده نمی تواند و جنون قدرت طلبی در سرشت آن جای دارد.

ساختار قبیله برعلاوه تنظیم کننده های مناسبات اجتماعی، میکانیزم های را نیز در بر دارد که اجرا و تطبیق تنظیم کننده ها را تضمین می نمایند. یکی از عمده ترین اشکال آن عبارت از جرگه ها است. جرگه عبارت از مجلس قبیله یی است که بر اصول و اخلاق و شیوه زندگی و عملکرد انسان قبیله متکی می باشد. استفاده از این رسوم در سطح قبیله مفید بوده که سالیان متمادی به جامعه قبیله یی در تنظیم مناسبات انسانی شان رول ارزنده داشته اند.
لاکن استفاده از میکانیزم قبیله یی در مقیاس ملی تقاضای تغییرات و تحولات جدی مطابق شرایط و انکشافات در سطح ملی را دارد. با تاسف در افغانستان مناسبات و میکانیزم های قبیله یی را بدون تغییرات و بدون در نظرداشت موجودیت مناسبات غیر قبیله یی بالای ملت تحمیل می نمایند. چنین روش نادرست و غیر عادلانه جامعه را با تناقض و تضاد های آشتی ناپذیر روبرو ساخته نفاق ملی را بوجود می آورد. ارتقای جرگه قبیله یی به لویه جرگه که به مقیاس ملی فعالیت نماید کار نادرست نیست، ولی تغییرناپذیری و اعمال اصول قبیله بر ملت که حایز مناسبات عالی تر از قبیله است، غیر عادلانه می باشد که موقف وخیم ملی را در قبال ارتقا جرگه ها که محصول بلاقید و شرط مناسبات قبیله بود به لویه جرگه و استفاده از آن در سطح ملی از اقدامات بود که ترایبالیزم (قبیله گرایی) را در سطح ملی و سراسری تمثیل می نمود. استفاده از میکانیزم قبیله یی با حفظ همه خصوصیات آن در سطح ملی و تحمیل آن بالای آنعده اقشار، اصناف و گروپ های اجتماعی که در جامعه عالیتر زندگی دارند، کاریست که نقش قشر بالنده را پایمال کرده و آنها را به عقبگردی اجباری مجبور می سازد.

انکشاف جوامع بشری و کشور های متمدن بر اساس تلفیق دستاوردهای گذشته ، حال و آینده امکان پذیر گردیده است. تاریخ حقوق و دولت به اثبات رسانیده است که پیدایش ، ایجاد و تکامل دولت در هر کشور دو گرایش دارد. اول گرایش ملی ، همگرایی و بروز علایم و عناصر ملت که به نحوة مرکزی ، سراسری و فدرالی عمل می نماید و گرایش دومی متشکل از بقایای ساختار و شیوه زندگی ابتدایی و محلی اند که در صورت عدم هماهنگی می توانند با گرایش اولی در تضاد واقع شوند. پیروزی گرایش اول ملت را به پایه اکمال می رساند و دومی موجب فروپاشی و تجزیه ملت میگردد. افغانستان که به آزمونگاه و آزمایشگاه بیگانگان مبدل گردیده است، تجزیه ملت را به استفاده از این "اکسپرمنت" پلان کرده اند. قدرت های بزرگ اگر ملت جرمنی را تقسیم نمودند موفق نشدند ، اگر ویتنام را می خواستند پارچه نمایند نتوانستند، دو کوریا هم آخرالامر متحد خواهند شد. زیرا آنها مانند ملت به پایه کمال رسیده اند. مثال برعکس این مساله این است که روسها خود را "برادربزرگ" دیگر ملت ها و اقوام شامل در اتحادشوروی میدانستند. اکنون آنها خلق چیچین را قتل عام می کنند. زیرا طرح مردم شوروی نادرست و غیرعلمی بود که بر اساس طرح مضحک "برادر بزرگ" مطرح شده بود. همچنان ملت یوگوسلاویا دیگر وجود ندارد. فاشیست های صرب ملل دیگر از جمله مردمان کوسوه را قتل و به پاکسازی قومی آنها دست زده و مرتکب وحشیترین اعمال جنایتبار گردیدند. اکنون نه تنها ملت هایی نبام "شوروی" و "یوگوسلاویا" در جهان وجود ندارد، بلکه قربانیان این ملت سازی های فاشیستی از نام آنها نفرت دارند.

این مساله در افغانستان با تمام مشخصات و جزئیات آن ادامه دارد که اگر جلوگیری نگردد، بزودی ملت نوبنیاد را به اضمحلال و تجزیه مجبور می سازد. تجربه افغانی تجزیة ملت آزمایش جدید جهانخواران جهان است که بروز اندیشه های ملی را با حمایت از عناصر قبیله یی که مستعد به درک منافع ملی نیستند، نابود می سازند و و موجبات تجزیه و انحلال را از داخل آدن فراهم می آورند.

در اخیر قابل یادآوری میدانم که همه اقوام ساکن در افغانستان بعضا زندگی قبیله یی دارند و قسما این مرحله را گذار کرده اند. گذار از این مرحله به مفهوم کلی مناسبات قبیله نبوده، بقایای آن در ذهن ، اخلاق و رفتار و کردار مردم باقی است. به عقیده من تعلقیت نسبی شخصی مانند هوتکی، طوطاخیل و غیره تعلقیت حتمی به مناسبات قبیله نبوده و بهترین و برازنده ترین عاملین ادب و فرهنگ افغان از تخلص های شجره یی ، عشیره یی و خانوادگی استفاده می نمایند ولی خود آنها افراد قبیله نیستند.

امیدوار هستم خواننده های عزیز مناسبات قبیله و قبیله را از حاکمیت قبیله تفکیک نمایند. همه اقوام افغانستان به طور قسمی مناسبات قبیله یی را حفظ کرده و دارای قبایل و مناسبات قبیله یی هستند، ولی همه آنها حاکمیت قبیله را قایم نکرده و آنرا بالای دیگران تحمیل نکرده اند.

حاکمیت تنظیمی سال های 90 به اثبات رسانید که هر قومی که به اندک ترین قدرت دست یابد، به نابودی دیگران دست می یازد و بخاطر اعمال قدرت خود با زور و دسیسه و نابودگری مبادردت می ورزد و از ایجاد حاکمیت ملی طفره می رود.

این مقاله در جولای 2000م در ماهنامه "سپیده" در ایالات متحده امریکا نشر شده بود.

اکنون با گذشت چندین سال وضع سیاسی افغانستان دقیقا با محتوای این مقاله نزدیک می شود.
زیرا حامیان خارجی حاکمیت قبیله یک بار دیگر نابودی علایم بروز حاکمیت ملی را رویدست گرفته و در اجرای آن مصمم و جدی هستند.

فستیوال بین المللی فیلم لوکارنو با دو فیلم در مورد هزاره ها

2018-08-04T17:17:07Z

کابل پرس^?: فستیوال بین المللی فیلم لوکارنو از تاریخ یکم آگوست سال روان در شهر لوکارنوی سوئیس افتتاح شده است و در این فستیوال امسال دو فیلم در مورد هزاره ها به نمایش گذاشته می شود. نخستین فیلم، کاری داستانی از فیلمساز شناخته شده ی ایتالیایی کاستانزا کواتریلیو می باشد که در آن آقای بصیر آهنگ نقش بازی کرده است. عنوان این فیلم "شبیه پسرم" است و محصول کشور ایتالیا، بلژيک و کرواسی می باشد. زبان اصلی این فیلم ایتالیایی، هزاره گی و اردو می باشد. موضوع اصلی این فیلم کشتار مردم هزاره و تبعیض سیستماتیک علیه آنان است.

فیلم شبیه پسرم روزهای ششم، هفتم و هشتم در جشنواره به نمایش گذاشته می شود.
فیلم دیگر، "لیلا در کنار پل" نام دارد که فیلمی مستند در مورد فعالیت های بانوی فعال هزاره لیلا حیدری می باشد. لیلا حیدری بانوی فعال هزاره است که با به خطر انداختن جان خود، به پناهگاه صدها تن از زنان و مردان معتاد تبدیل شده است، آن هم در کشوری که افغان ها آن را تبدیل به بزگترین مرکز تولید و قاچاق مواد مخدر کرده اند.
فیلم لیلا کنار پل که کارگردانان آن گلستان میرزایی و الیزابت میرزایی می باشند، در روز پنجم آگوست به نمایش در می آید.

از این دو اثر سینمایی، به عنوان نخستین حضور هزاره ها در عرصه ی سینمای بین المللی یاد می شود.
پیش از این در سال 2014، میلادی، انتشار آنتولوژی شعر برای هزاره که دربرگیرنده ی شعرهای 128 شاعر شناخته شده ی بین المللی از 68 کشور می باشد، چهره ی هزاره، تاریخ، وضعیت فعلی و آینده و همچنین هزارستان هزاره را وارد ادبیات بین المللی کرده بود.

پیکار برای مرگ؛ قطعات ویرانی

محمد خلیلی — 2015-05-21T10:30:00Z

نخست, اگر این یادداشت به گونه ای باشد که خواننده نتواند به ارتباط منطقی قطعات آن پی ببرد و از طرفی حضور یک روح کلی حاکم بر تک تک کلمات آن را احساس کند به گونه ای که حیات ویران و تکه تکه ی افغانی در یک پیکر پاره پاره حتی در سبک نوشتار هم ظهور و بروز پیدا کند این بدان معناست که نویسنده در امر رهبری کلمات و آفرینش جملات در روایت ویرانی تا حدودی موفق بوده است.

چگونه کسی می تواند ناگهان وسط خیابان بایستد و از خود بپرسد:آیا این سرنوشت من است؟آگامبن این قطعه را در زمان ومکانی سروده است که بشر غربی به لحاظ ظاهری هیچ بحران وانحطاطی را تجربه نمی کند.معلوم نیست چرا آگامبن از کلمه ی خیابان استفاده کرده و ما هیچ راهی برای نفوذ به ذهن او نداریم.اما در دنیای مرگ مؤلف می توان گفت خیابان به همان میزان که میدان نمایش شکوه و عظمت یک اجتماع و یک فرهنگ است, عرصه ی انضمامی و بیرونی رخداد ویرانی و تباهی هم هست.خیابان به مثابه ی عرصه ی رخداد و تجربه ی اجتماعی, امکان بیرونی شدن بحران و انحطاط است.اگر کسی می تواند در یوتوپیای دنیای غرب! به ناگهان در وسط خیابان بایستد و با این پرسش مواجه شود چگونه این پرسش هنوز در میان ما بیگانه و ناشناخته باقی مانده است در حالی که مفهوم بحران و انحطاط اکنون دیگر تمام زوایای حیات انسان افغانی را پوشش می دهد؟

روایت پس مانده های جنگ و به خصوص جنگ داخلی که از گورهای جمعی و مرده شوی خانه های دربسته رهایی یافته اند,روایت نسلی از مردان و زنان است که از گورستان گریخته و بر مُغاک خانه ساخته اند.انسانهایی که شاید آرزو می کردند پشت درهای مرده شوی خانه ها نمی ماندند و جانکاه ترین درد جان کندن را به رنج زندگی جهنمی پس از جنگ ترجیح می دادند.

لشکری از اموات که راه می روند و از مخروبه هایی در دوردست ترین مناطق تاریخ راهی سراپا وحشت و تاریکی که در کناره های آن سرهای بریده بی جرم و جنایت افتاده اند را با پای برهنه به امید یافتن نشانی به رهایی از ظلمت جاده ی یکطرفه و برگشت ناپذیر تاریخ پیموده اند.اما هرچقدر جلوتر آمدند چیزی از ظلمت این شبستان کاسته نشد.
خونهایی ریخته شد و رگهایی تهی از خون ارمغان مرگ را همچون موهبتی الهی و راهی به رستگاری و فرار از زندان زندگی در هیئت پاداشی مقدس و جان آفرین تقدیم آن جان های بی جان و سرخورده از تاریخ و راه های رفته و نرفته کرد.

وانسانهایی که ضربات بی رحمانه و کشنده ی تاریخ و روزگار را به جان خریدند اما هرگز رگهایشان پاره نشد.در عوض اما دچار خون مردگی شدند و از رگهای بی رمق بازوانشان چیزی جز ساختن بنایی بر مغاک برنیامد.آن خانه هایی که هرلحظه در انتظار و هراس از باز شدن دهانه ی مغاک بی انتها و تهی تاریخ و فروبلعیده شدن توسط زمان و پرتاب شدن در اعماق سطل آشغال بی مصرف ها و فراموش شدگان تاریخ هستند.

دنیای کوچک زیر پل سوخته که دیگر ارتباطش را با زمین و آسمان قطع کرده و از طرفی خود نقد عینی وضعیت انحطاط زمانه ی ماست, ویرانه ای در دل ویرانی است که نماد تباهی و فروپاشی یک ملت است.پل سوخته تجلی انضمامی زوال حیات افغانی و فرافکندن خود در دل آلودگی و پناه بردن به تباهی از شر تباهی است.اگر این سخن توجیهِ کنش ویرانگرانه ی جنبندگان زیر پل تلقی نشود,می توان گفت؛سکونت در متن آلودگی و کثافت در فضایی متعفن و بدبو که شهروندان عادی از/تا فاصله ی صدمتری آن سعی می کنند حس بویایی خود را از کار بیاندازند تا نفرت بیش از پیش خود نسبت به ساکنین زیر پل را ابراز کنند , وجدانی زخم خورده و بیگانه با زمانه ی خود را می طلبد که با رفتن به زیر پل حس نفرت و بیزاری خود نسبت به جهان پیرامون را با به گَند کشیدن حیات شخصی اش به محیط اطراف پرتاب می کند و از طریق بیرونی کردن عنصر درونی نفرت وتخلیه ی این نیروی منفی به آرامش لحظه ای و آنی می رسد .ساکنین آنجا که هر روز در بین کثافت غلت می زنند روزگاری درست مثل یکی از ما هنگام عبور از روی پل سعی می کردند این حس خدادادی و طبیعی بویایی را از کار بیاندازند.اما گو اینکه حس بیگانگیِ وجدان زخم خورده و خسته از پیکار با روزگار و ناپاکی های نادیدنی اش کم کم او را از زندگی در روی پل خسته می کند و در جایی که تنها دو انتخاب وجود داشته باشد,یکی روی پل و دیگری زیر پل,ناچار انسان بیگانه از زمانه از آلودگی های نامحسوس روی پل به زندگی در زیر پل پناه می برد.هنگامی که به گفتگو با زمان برمی خیزیم زمان به ما می گوید از روی پل تا زیر پل فقط چند ثانیه فاصله است.اما وقتی فاصله ها را از منظری وجودی و اگزیستانسیل نگاه می کنیم زمان می میرد و شکاف پرناشدنی دو جهان از هر زمان درازی فراتر می رود و این چنین زمان و به همراه آن هر نگاه کمی و آماری مفهوم خود را از دست می دهد و در مواجهه با امر واقع ناتوان و لنگ و لوچ به زمین می خورد .فاصله ها زیاد است اما جوهر درون ماندگار هردو یکی است؛تباهی,ویرانی و زوال زندگی.

فوران توحش افغانی در ماجرای سوزاندن فرخنده هرگز و هیچ گونه خاستگاه دینی و مذهبی ندارد.این فاجعه صرفا نتیجه ی انباشت حس نفرت از زندگی است که در چنین مواقعی فوران می کند.اینهمه نفرت از دیگری و بی اعتنایی به حیات وی تنها در صورتی ممکن می شود که انسان در ذات ناپیدای خود از حیات خود نیز نفرت داشته باشد.

گرایش فزاینده به اعتیاد در انسان افغانی به نوعی نشان دهنده ی ویرانی و زوال تجربه ی حیات و زندگی در افغانستان است.تجربه ی زندگی در افغانستان تجربه ی زندگی در دوزخ است که هم تراز با نفی زندگی و حیات است.بنابراین هراس از مواجهه با زندگی سراپا وحشت و تاریکی, تجربه ی زندگی و ادامه ی آن را دردناک و تحمل ناپذیر می کند و افغانی در پی گریز و فرار از زندگی در جستجوی مرگ برمی آید.از طرفی اما خودکشی بلاواسطه و مستقیم امری است که معدود انسانهایی توان مواجهه با آن را دارند و این موجب می شود که افغانها راه های "کم تر هراس آوری" را برای خلاصی از شر زندگی انتخاب کنند.

در این شکی نیست که دست کم نود درصد از افغانهایی که به سوریه می روند صرفا برای مردن و رهایی از زندان زندگی چنین انتخابی می کنند. و اعتیاد هم تنها یکی از آن راه های بی مشقتی است که مرگ را دسترس پذیرتر می کند.ما می توانیم به سادگی فکر کنیم سوریه رفتن,قاچاقی به یونان و اروپا سفر کردن,تجربه ی هولناک و سراپا ابهامِ زدن به دل اقیانوس برای رسیدن به استرالیا,اعتیاد و...تلاشهای انسان افغانی برای رسیدن به یک زندگی بهتر است اما اگر قدری عمیق تر و کنجکاوانه تر به قضیه نگاه کنیم,درمی یابیم که این کنش ها در حقیقت روی دیگر سکه ی رخداد مرگ اند. شخصی که به دل دریا می زند تا به استرالیا برسد امکان مردن و غرق شدن برای او حتی محتمل تر از رسیدن به استرالیا و پذیرش در آن کشور است و به همین شکل کسی که به سوریه می رود. با این وجود اما او این کار را می کند حتی به قیمت جانش.چرا؟چون از مواجهه ی دوباره با زندگی در جهنم هراس دارد.بنابراین کشته شدن در سوریه,غرق شدن در آبهای استرالیا و مردن آرام و بی نشان در زیر پل سوخته را به زندگی ترجیح می دهد.در حقیقت انسان افغانی به جز چند نفر کاخ نشین برای مرگ پیکار می کند نه برای زندگی.این مارتن مرگ است,ماراتنی که در آن قریب به سی میلیون انسان برای مرگ پیکار می کنند و از یکدیگر سبقت می گیرند.شاید کمی بدبینانه باشد اما چه کنیم اگر واقعیت همینقدر زشت و مستهجن باشد.

شاید فردایی بیاید, روزهای خوشی و روشنی! و افغانستان هم درکی فراتر از زنده بودن و نفس کشیدن در لجنزار از تجربه ی زندگی را از سربگذراند.شاید انسانهایی بیایند که در مدنیت رفاه آسایش,تکنولوژی بهداشت پاکی سلامتی دانش و اندیشه سرآمد دوران و ملتهای عصر و زمان خود باشند.اما آنها چه می دانند ما چه روزگار تلخی را از سرگذرانده ایم.آنها از روح سرگردان ,سرخورده و پاره پاره ی افغانی در زمان ما چه می دانند؟آنها نیز مثل ما از قربانیان جنگ در گذشته چیزهایی شنیده اند و چیزهایی خوانده اند اما از قربانیان آرامشِ "نیم بند" پس از جنگ هیچ نمی دانند.آنها از رنج کشته شدگان باخبرند اما از رنج زنده ها و پس مانده های جنگ هیچ نمی دانند.آنها برای مردگان و کشته شدگان تجلیل می کنند و از آنها یاد می کنند اما رنج زندگی در دوزخ هرگز برای آنها معنای روشنی ندارد.آنها چه می دانند حتی راه رفتن در کوچه پس کوچه های کابل نوستالوژی مرگ را برای پسمانده های جنگ تبدیل به دوست داشتنی ترین حس حیات می کرد.آنها چه می دانند که حتی نفس های قربانیان سالهای پس از جنگ داخلی بوی مُردگی می داد.آنها فقط این را می شنوندکه زمانی جنگ تمام شد ودموکراسی که اکنون دیگر روح دوران شده بود در جغرافیای توحش و شکاف هم قدم گذاشت و سرانجام میان روح مقاومت پذیر افغانی در برابر یکدستی و همبودگی, و روح دوران پیوندی فرخنده برقرار شد.آنها دیگر از ابتذال دموکراسی و حقوق بشر بی خبرند.آنها چه می دانند در زمانه ی ما دامنه ی مفهوم دموکراسی و حقوق بشر آنقدر وسیع و فراگیر شده بود که تقریبا هیچ مفهوم مبتذل و هیچ جنایتی نمانده بود که در گوشه ای از آن برای خود جایی دست و پا نکند.آنها که در جنگ ها کشته و قربانی می شوند در تاریخ زنده می مانند.اما پس مانده های جنگ مردگان ابدی اند.

در وضعیت زوال و تاریکی و فقدان حتی کورسوی آزادی معلوم نیست قطعات امید بخش فلسفی چقدر می تواند روح تباه شده ی انسان افغانی را تسکین دهد و به آینده امیدوار کند.بنیامین وضعیت آوارگی و بی خانمانی خود ویا شاید حتی هر انسان آواره ای را اینگونه روایت کرده بود:"همچون کسی که در یک کشتیِ شکسته از تیرکی در حال سقوط آویزان شده باشد.اما شاید او از آنجا نشانه ای به رهایی را بازیابد".در دنیای تفسیر کشف پیچیدگی های ذهن مؤلف بخصوص نویسندگانی از قماش نیچه ,کافکا و بنیامین تلاشی عبث شمرده می شود اما اگر قرار باشد ردپای حیات نویسنده را در کلماتش و حضور نوشته هایش را در نحوه ی مواجهه با زندگی ملاک تفسیر قرار دهیم در این صورت آن نشان رهایی که بنیامین از آن سخن گفته بود در بهترین حالت مرگ و در بدترین حالت خودکشی است.با این وجود اما راه رهایی همیشه هست فقط به شرط اینکه پاسخ ما به آن پرسش آگامبن منفی باشد و انحطاط و ویرانی را سرنوشت محتوم خود ندانیم.در این صورت منطق دیالکتیک همواره افقی امید بخش را برای ما نوید می دهد و هگل به ما می گوید اگر سرچشمه ی تباهی کنونی ما خیانت به خرد و فلسفه و غربت غم انگیز آن در حیات انسان افغانی است: الهه ی خرد در ظلمت شب بال هایش را می گشاید و به پرواز درمی آید."إن الله لایغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بأنفسهم"

داعش، مواد مخدر، انتخابات بریتانیا و کودکان انتحار

عتیق شاهد — 2015-05-12T18:42:24Z

کشاورزان، آنانی که خشخاش کشت نمی کنند و مورد عنایت دولت نیستند

نجیب فرزاد — 2015-05-01T13:30:00Z

در دولت مافیایی قبیله ای، آنانی که افغانستان را به بزرگترین تولید کننده و صادر کننده مواد مخدر تبدیل کرده اند، از کمک و عنایت بیشتر برخوردارند.

نشر نخست در کابل پرس^?: يكشنبه 27 مارس 2011

چشم دید یک زندانی از فساد و تجارت مواد مخدر در داخل زندان پلچرخی

2015-02-10T21:19:01Z

انتقال مواد مخدر درزندان پلچرخی چیزی نیست که کسی پنهان نماید و یا از آن انکار ورزد . این پروسه کاملا سازمان یافته و سیستماتیک صورت میگیرد طوریکه هستند دست اندرکاران که مرگ را بطورعمده در داخل زندان انتقال داده تا به اهداف از قبل تعین شده نایل آیند .

دوست عزیزمان درسایت وزین کابل پرس^? اشاراتی داشته اند که از ایشان صمیمانه قدر دانی به عمل می آید ولی موضوع کاملا واضح شده است و ایشان از روی شاید محافظه کاری واضح ساخته اند که این پروسه مقصد و مبدا دارد . حضور آقای محمد اشرف غنی در زندان پلچرخی کابل و توقیف خانه ولایت کابل چنانکه در مقاله "گزارش از داخل زندان پلچرخی: فساد اداری، فروش مواد مخدر و بهتر شدن وضعیت طالبان" واضح شده که باید احسنت از درک ایشان نمود ولی هدف چیست ؟ در بلاک دوم زندان ، منزل سوم ، طالبان و طایفه پشتون که در هر جرمی میباشند، دارای خدمات و تسهیلاتی چون زمینه آموزش قران کریم و مسایل دینی بوده و حتی مصرف سگرت درآن منزل را ممنوع قرارداده اند . اما در منزل دوم و اول که اکثرا بلکه ۹۹ فیصد دری زبانان میباشند به صورت عمدی به حال خودشان رها شده اند و برخوردهای فزیکی ، سرقت ، بد معاشی ، بچه بازی و غیره ، بخصوص مصرف مواد مخدررا در آنجا ترویج نموده اند. اگر شخصی ازعینک فعال مطالعه نماید ، به وضوح درمی یابد که اکثرمعتاد شدگان به مواد مخدر در داخل زندان پلچرخی را زندانیانی تشکیل میدهند که مردمان غیر پشتون اند که عمدا و سازمان یافته توسط حلقات حکومتی با پدیده افیونی آغشته میگردند، درعوض مردمان قوم رئیس جمهورکه اکثراً طالبان اند و جنایت کارو دشمنان قسم خورده مردم افغانستان، با خدمات آسایشی پذیرایی میگردند پس به گفته شاعر بسنده میکنیم که میگوید؛ "تو خود حدیث مفصل بخوان ازاین مجمل".

اما چگونه مواد مخدر بطور عمده وارد زندان میشود ؟ رئیس محبس پلچرخی فرمودند که توسط ملاقات کنندگان و فامیل های زندانیان مواد مخدر به داخل انتقال می یابد . بلی ! جناب رئیس تا حدی درست می فرمایند طوریکه فلان قوماندان بلاک با مواد فروش داخل زندان که زندانی است همدستان شده مقدار ناچیزی درایام پای وازی به داخل انتقال می یابد و فروشنده در خفا مواد را میفروشند و قوماندان صاحب بلاک سهم خود را بر میدارد .

اما خانواده هایی که به دیدن و ملاقات وابستگان شان می آیند هیچ وقت خوش ندارند که عزیزشان را در زندان معتاد به مواد مخدر نمایند چون در صورت اعتیاد این خانواده هاست که باید قربانی بدهند و فکرعاقل قبول ندارد که خانواده ها به دست خود پاره تن خود را ببرند و به دهان مرگ بدهند.

اما بزرگان محبس با تبانی تعدادی اشخاص معلوم الحال مواد مخدر را اعم از تریاک ، چرس ، کرستال ، هروئین و غیره را در پوشش های مختلف به داخل زندان انتقال داده و به ارزانترین قیمت به دسترس جوانان قرار داده میشوند . کسانیکه افیون رایج مینمایند نیزهستند که مبلغان مواد مخدر محسوب میشوند و جوانان را به نحوی از انحاء اغفال مینمایند مانند اینکه مدت حبس تو زیاد است و برای خلاصی از غم و اندوه باید مواد مخدر مصرف کرد . خانواده اش به فکرش نیستند باید مواد مخدر مصرف نماید و غیره . اینجاست که مصرف مواد بالا میرود .

ای گوشهای کر و چشمان کور حقوق بشر! این همه معادین از کجا شدند و روز به روز به تعدادشان افزوده میشوند ، مواد مصرفی شان چطور میسر میگردد ؟ مسئولین زندان از موضوعات کاملا آگاهی دارند و مسئولین کشف و مامورین امنیت ملی موضوع را خوب میفهمند ولی اگر دخالت کنند و اقداماتی صورت بدهند مورد خشم بزرگان قرار گرفته یا با دسیسه سازی زندانی میشوند و یا از کارشان سبک دوش میگردند و ابتدایی ترین جزا تبدیل نمودن آنها در بخشهای بد و خشن و یا مکانهای که درآمد پولی آنها به صفر برسد است . مطالب پیرامون قضایای زندان کم نبوده و هر روند برای خودش تشکیلات ساختاری خاص خود را دارد که اگر لازم بود در آینده به تحریر کشیده خواهد شد

با احترام

یک زندانی دردمند

گزارش از داخل زندان پلچرخی: فساد اداری، فروش مواد مخدر و بهتر شدن وضعیت طالبان

2015-01-20T22:15:52Z

فساد اداری و فروش مواد مخدر توسط مافیای مواد مخدر با شراکت پولیس درداخل زندان پلچرخی بیداد می کند.

به گفته بعضی ازمنابع موثق کابل پرس^?، درداخل زندان پلچرخی کابل، به دلیل فساد بیش از حد، و نبود سیستم نظارت بر کارکرد پولیس، خود مسئولین زندان، با مافیای مواد مخدر همکاری کرده تجارتی را درآنجا راه انداخته اند که جان صدها جوان را با خطر مرگ توسط این بلای کشنده مواجه ساخته اند.

به گفته این منبع که با بعضی از زندانیان توانسته صحبت کند، بسیاری از زندانیانی که اتهامات سبک علیه شان مطرح است، هنوز جرم شان ثابت نشده، بدون دادگاهی شدن راهی این زندان گردیده اند. این افراد بیگناه که ازیک سو توان پرداخت رشوه برای رهایی شانرا ندارند و از سویی هم با بی عدالتی مواجه شده اند، برای فرار از رنج و بی کسی به دام این تجاران مواد مخدر افتاده و به آسانی اسیر افیون آنان شده اند.

چندی پیش، یکی از تلویزیون های کشور با مسئولین زندان پلچرخی درمورد همین مسئله مصاحبه داشت، مسئولین این اتهام را رد کرده و آنرا به پایوازان ( کسانی که برای ملاقات زندانیان می آیند) نسبت داده بود.

نتیجه سرزدن ناگهانی اشرف غنی احمدزی به زندان پلچرخی، فقط بهترکردن وضعیت طالبان درآنجا بوده است./ نقاشی فرستاده شده توسط یکی از زندانیان پلچرخی

قرار معلومات منبع موثق کابل پرس در داخل زندان پلچرخی، دو دستگاه چک و کنترول اسکن الکترونیکی وجود دارد که خود مسئولین پولیس هردوی آنرا عمداً از کار انداخته اند، تا پولیس و شرکایش به آسانی به انتقال مواد مخدر به داخل زندان ادامه دهند. این درحالیست که برای ملاقات کنندگان زندانی ها، بیش ازهفت جا مانع و تلاشی های گوناگون وجود دارد. بنا براین٬ هیچ احدی بدون بازرسی کامل و چک چند لایه ای توان بردن حتی یک خس را هم درداخل زندان ندارد.

به گفته همین منبع کابل پرس در پلچرخی، از اوایل سال جاری شمسی تا کنون تنها دو مورد دستگیری پایوازان به جرم انتقال مواد مخدر برای زندانیان شان ثبت شده است.

بسیاری از زندانیانی که با این منبع کابل پرس صحبت کرده اند و نخواسته اند نام شان فاش شود، گفته اند که نتیجه سرزدن ناگهانی اشرف غنی احمدزی به این زندان، فقط بهترکردن وضعیت طالبان درآنجا بوده است و دیگر هیچ فایده ای به حال دیگران و برای تحقق عدالت واقعی نداشته است. به گفته یکی از زندانی ها، پس از سرزدن احمدزی به پلچرخی، این فقط طالبان بوده اند که از بندهایی که ساختمان فرسوده داشته اند، به منزل بالاتر راه یافته اند تا ازآنجا تلفون های شان آنتن دهی بهترداشته باشد.

یکی ازهمین زندانیان که همه روزه این اوضاع را به چشم خود می بیند، با اعتراض به فساد و تجارت مواد مخدر درداخل زندان پلچرخی توسط پولیس و با ابراز انزجار از آن فضا، این نقاشی را کشیده و به کابل پرس فرستاده تا بدون ذکر نامش در کابل پرس به نشر برساند.

کابینه پیشنهادی کارتونیست؛ گاو ناتو عطا محمد نور و سال نو

عتیق شاهد — 2015-01-02T15:23:59Z

جنرال عبدالرزاق اچکزی؛ جنگ با نورزی ها بر سر مواد مخدر و عواید گمرک

2014-08-08T08:30:00Z

کابل پرس^?: برخی رسانه ها به نقل از عبدالرزاق اچکزی فرمانده پولیس قندهار نوشته اند که "شورشیان را زنده نگذارید و آن ها را به هر قیمتی بکشید." بسیاری از افراد بدون اطلاع از روابط پیچیده در جنوب افغانستان جایی که امپراتوری مواد مخدر گسترانیده شده، تصور می کنند منظور این فرد هدف قرار دادن گروه های تروریستی همچون طالبان است که در نقاط مختلف کشور، بصورت گسترده دست به کشتار غیر نظامیان می زنند. با این وجود بین آنچه در پشت صحنه قرار دارد، با آنچه این جنرال اچکزیی می گوید تفاوت های زیادی می باشد.

منابع کابل پرس می گویند هدف اصلی عبدالرزاق اچکزی، از بین بردن نفوذ نورزی ها در جنوب افغانستان است و عبدالرزاق اچکزی با هزاران نظامی که در اختیار دارد، تلاش می کند مستقیم جوانان و مردان قبیله نورزی را هدف قرار داده تا تجارت میلیاردی مواد مخدر و کنترل بر عواید گمرکی را بصورت کامل در اختیار قبیله ی اچکزی قرار دهد.

عبدالرزاق اچکزی تا سال 2005 نه جنرال بود و نه یک شخص قدرتمند قبیله اچکزی. او از سال 2003 تا 2005 برای گرفتن قدرت و کنترل مواد مخدر و عواید گمرکی به شدت در حال جنگ با جنرال فدا محمد اچگزی بود. جنرال فدا محمد اچگزی در آن زمان از طرف سمیع الله قطره قومندان قوای سرحدی وقت، به عنوان قومندان لوای 123 سرحدی مقرر شده بود. پس از کشته شدن محمد اکرم خاکریز وال، فدا محمد اچگزی بزرگترین حامی اش در قندهار را از دست داد و مجبور شد آنجا را ترک کرده و همه ی قدرت را به رقیب خود عبدالرزاق اچکزی تسلیم کند. پس از آن عبدالرزاق اچکزی کم کم ساحه قدرت و نفوذش در قندهار را گسترش داد و در کوتاه ترین مدت تبدیل به یکی از پادشاهان هیرویین در قندهار شد. رتبه ی او نیز از یک قومندان ساده ی ملیشه به جنرال ارتقا پیدا کرد. اکنون او به نیابت از گل آغا شیرزی یکی از پادشاهان هیرویین در قندهار می باشد.

منابع کابل پرس تاکید می کنند که عبدالرزاق اچکزی اکنون یکی از بزرگترین قاچاقچیان مواد مخدر در جنوب افغانستان می باشد و برای کنترل کامل قبیله اچکزی بر تجارت مواد مخدر و عواید گمرکی، درگیری های خونینی را تاکنون با قبیله ی نورزی براه انداخته است.یک گزارش منتشر شده به قلم پیتر گراف توسط خبرگزاری رویترز نیز تاکید می کند که عبدالرزاق اچکزی با هزاران سربازی که در اختیار دارد، مبالغ هنگفتی را بصورت غیر قانونی از عواید گمرکی بدست می آورد.

یکی از منابع کابل پرس که در زمینه ی روابط پیچیده میان قبایل تخصص دارد می گوید درگیری میان قبیله ی اچکزی و نورزی سابقه ی طولانی دارد. او می گوید نورزی ها اکثرا طالب هستند و در زمان حکومت طالبان اکثر فرماندهان پر قدرت طالب از نورزی بوده و بالای اچکزیی ها ظلم می کرده اند. در زمان حامد کرزی اما این مساله چرخش معکوس داشته و در سالهای اول، اچکزی های دولتی، آدم ها را به اساس نام نورزی در تذکره می کشتند و زندانی می کردند. اکنون نیز عبدالرزاق اچکزی بسیاری از جوانان و مردان نورزی را بنام طالب گرفتار کرده و از بین می برد.
منبع کابل پرس تاکید می کند که وقتی مسایل قبیلوی در آنسوی خط دیورند در جریان باشد، عبدالرزاق اچکزی با افراد مسلح خود، بدون کدام مانعی بنام قبایل آزاد وارد پاکستان می شوند و در درگیری های قبیله ای علیه نورزی ها و سایر رقبای قبیله ای سهم می گیرند. به همین شکل مردان مسلح اچکزی پاکستانی نیز در صورت لزوم وارد خاک افغانستان شده و همراه با نیروهای عبدالرزاق اچکزی در درگیری با نورزی ها سهیم می شوند.

یکی دیگر از منابع کابل پرس می گوید عبدالرزاق اچکزی و کسانی چون خالد پشتون در بسیاری از موارد در درگیری های مافیایی در پاکستان هم شریک اند و با افراد عبدالصمد خان اچکزی در بلوچستان شریک فعالیت های اقتصادی و مافیایی می باشند.

گزارش پیتر گراف در رویترز نیز تاکید دارد که عبدالرزاق اچکزی بصورت شخصی دارای افراد نظامی می باشد و در اختلاس عواید گمرکی بصورت گسترده دست دارد.