درحاشیه ء ترور احمد ولی کرزی و مروری بر رویدادهای گذشته

بدبختانه که این موضوع خشم ګلبدین را علیه بی بی سی وآقای میرویس جلیل برانګیخت. ګلبدین حکمتیار بعدازین حادثه هرګز میرویس جلیل را بخاطر پیش قدم شدنش برای نشر این خبر نبخشید. ګلبدین حکمتیار بعدا به بهانه ای یک کنفرانس مطبوعاتی درخرابه های دارالامان تعدادی ازژورنالیستان خارجی مقیم شرق کابل را دعوت نمود که درآن شرکت نمایند . قوماندان محمد سالم یکی از افراد ګلبدین که با اسلام الدین مسول امنیتی ګلبدین قرابت فامیلی دارد به این قلم اظهار داشت که ګلبدین بعد از نشرخبر سقوط تپه های مرنجان وبالاحصار دربی بی سی اززبان میرویس جلیل هرروز بالای وی دندان می ګزید. محمد سالم میګوید: ګلبدین به قریب الرحمن سعید امرکرد تا به تمام ژورنالیستانیکه درآنطرف خط قرار دارند احوال بدهد که حکمتیار یک کنفرانس مطبوعاتی ترتیب داده وژورنالیستان آنطرف خط نیز میتوانند اشتراک کنند وحزب اسلامی امنیت جانی آنهارا درساحات تحت کنترول خویش تضمین میکند. همان بود که یک تیم از خبرانګاران خارجی بشمول میرویس جلیل راهی غرب کابل ګردیدند. ژورنالیست ایتالوی که درین سفر با آقای میرویس جلیل همراه بود، بعدا اظهار داشت که ګلبدین حکمتیار درآن جلسه با میرویس جلیل رفتار خیلی خشن وبدماشانه نمود، وناخودآګاه یکباربه شکل کنایه و بایک زهر خندی غیر معمول اززبانش حرفی بیرون شده و ګفت که : من ترا درشب می پالیدم اما الحمدلله که در روز روشن پیدا شدی. خبرنګار ایتالوی ګفت با مشاهده این عمل ګلبدین ورفتار تحقیر آمیز وی با یک خبرنګار که چند بار سخنانش را قطع کرد ومجال طرح سوال را برایش نمیداد میرویس جلیل وضعیت را درک کرد . آهسته روبه طرف ژورنالیست ایتالوی کرده وګفته بود که پاهایم سستی میکند. فکر کنم که امروز آخرین روز زنده ګی من باشد. هنګام خروج از جلسه به همراهانش ګفته بود که وی دیګر زنده نمی ماند. زمانیکه موتر آقای میرویس جلیل همراه با دیګر همکارانش درمنطقه ګذرګاه کابل میرسد تفنګ داران ګلبدین وی را نام ګرفته ازموتر پایین کرده وباخود بردند. دو روز بعد خبرمرګ میرویس جلیل ازطریق رادیوبی بی سی اعلان ګردید. ولی آقای آصف معروف یکی ازهمکاران میرویس جلیل بخاطریکه حزب ګلبدین مسولیت این قتل را به عهده نګرفته است ګلبدین را براءت داد.

درجبهه ای احمدشاه مسعود:

بعد از ګرفتن تپه های مرنجان وبالا حصار کابل ، بازهم احمدشاه مسعود درموقعیتی که بتواند کارخودرا با حریفان یکسره کند قرارنګرفت، قوتهای ګلبدین هنوز ارتفاعات کوه های زنبورک شاه وزنبیلک شاه را به شمول کوه های چهلستون دراختیار داشتند. ګذشته ازین حملات هوایی توسط پیلوتهای جنرال دوستم بالای مناطق مسکونی شهرکابل نیز موقعیت مسعود را تضعیف می نمود. یکی ازین پیلوتها که بوسیله جنګنده های شکاری دولتی در پروان سقوط داده شد، پشتون تباری بود از اهالی کامه ای ولایت ننګرهار که هم مسلکانش وی را (پاچا صاحب) صدا میزدند. این پاچای بی رحم ، بدون درنظرګرفتن قوانین جنګی فقط نقاط مسکونی را درپروان وکابل هدف قرار میداد، زمانی که هوا پیمایش سقوط داده شد او خودش را ذریعه ای پاراشوت ازمرګ نجات داده ودریک زمین زراعتی درساحه ای دورتراز شهرچاریکار به زمین نشست. اهالی خشمګین منطقه که نزول وی را از آسمان تعقیب میکردند با نزدیک شدن وی به زمین ، دورش را حلقه زدند و او را مورد لت وکوب قرار داده ونزدیک بود که وی را بکشند که تعدادی ازمسؤلان نظامی بګرام خودرا به سر وقتش رساندند واورا ازمرګ حتمی نجات دادند. این آقا بعدا درتلویزیون دولتی اعترافاتی نمود که بنده درمورد صحت وسقم آن شک دارم. اوګفت که وی از کشور آدربایجان ذریعه ای یکی از دوستانش خواسته شد بعد به ازبکستان سفر کرد درآنجا برایش توضیح داده شد که باید برای سرنګونی رژیم برهان الدین ربانی با دوستم بيیوندد، رژیم حاکم درکابل هم درحق پشتونها وهم درحق ازبیکها ظلم میکند باید سرنګون شود وهمچو اظهاراتی که من نمیدانم تا کدام اندازه صحت داشت. ولی باهمه حال فکر کنم که پیلوت مذکور بعداز اشغال کابل توسط طالبان وعادی شدن دوباره ای روابط میان جنبش ملی اسلامی و دولت آقای ربانی از زندان رها ګردیده ودوباره به یکی از کشورهای سابق اتحاد شوروی برګشت نموده واز نشاندادن همان شهکاری هایش علیه طالبان خودداری ورزید..

یکی از روستاییان پنجشیری ازقریه آبدره خاطرات خویش را ازآن روزها چنین بیان میدارد:

هنګام جنګ شورای عالی هماهنګی بادولت، من درقریهء آبدره بودم جوانان زیادی ازخویشاوندان واقارب من تحت فرماندهی قوماندان بهلول درکابل علیه مخالفان دولت میجګیدند، هرګاهی که هلیکوپتر به زمین کوجک قریهء ما می نشست همه میدانستیم که باز یک جنازه را ازآن پایین میکنند، هرروز منتظر رسیدن یک جنازه می بودیم، هلیکوپترها بعدازهرنشست شان به ما جنازه می آوردند.
بناء باتمام مقاومتهای احمدشاه مسعود درچندین جبهه ، دیګر مسعود ازحالت تعرض استراتیژیک به دفاع استراتیژیک تا زمان ظهور طالبان تغیر موقعیت داد. زیرا وی متحدان طبیعی وقومی خویش را به اثر مکر ، حیله ونیرنګ ګلبدین وسیاف و مجددی از دست داد. ولی برسش این است که چرا چنین شد؟ آیا مسعود عواقب این عمل خویش را به حیت یک فرمانده نظامی که از دید استراتیژیک برخوردار بود نمیدانست بهتر است که این موضوع را از خود نویسنده ګان مخالف مسعود بخوانیم؟

تحریف ومسخ تاریخ توسط پشتونها:.

محمد اعظم سیستانی، تاریخ نګار جعل کار پشتون، درکتاب خویش بنام( کودتای ثور وپیامدهای آن) آنوقت که مسعود خودش زنده بود، وی را براءت داده است. بدین معنی که آقای سیستانی که خیلی خوش دارد تاریخ را درهروقت وزمان مطابق وهمیات وافکارخودش تفسیر و جعل کند درکتاب خویش ازشکستن اتحاد دوستم ومسعود استقبال کرده وګفته است، که مسعود عواقب بد قوت ګیری جنرال دوستم را درشمال درک کرده بود ومیدانست که ازبکستان وترکیه درصدد جدا ساختن مناطق ترک نشین شمال والحاق آن بخاک ازبکستان بودند، وهمچنان ایران نیز خواهان جداسازی مناطق هزاره نشین ازپیکرافغانستان بود بنا، احمدشاه مسعود دربرابر این توطیه ایستاده ګی کرد ونګذاشت که افغانستان تجزیه ګردد. اما حالا آقای محمد اعظم سیستانی منکر آن ادعا های قبلی خویش میباشد بخاطریکه ازیکطرف شخص مسعود دیګر درقیدحیات نیست او فکر میکند که با شهادت وی ، هرمرداری را که بوی بچسپاند دیګران قدرت رد ودفع آنرا ندارند، وازطرف دیګر بشتونها مسعود را بعداز مرګش بحیث یکی از رهبران برخاسته ازمیان تاجیکان هرګز قابل تحمل نمیدانند. پشتون ها مسعود را در اذهان عامهء خلق پشتون سمبول خیانت وپشتون ستیزی وتجزیه طلبی معرفی کرده اند، که ګویا وی هرګز به منافع علیای افغانستان وفا دار نبود ویک عنصر خاین، مردور، وابسته واجیر به دستګاه های استخباراتی بیش ازچهل کشور بیرونی بوده که طرفدار پارچه پارچه ساختن افغانستان وایجاد تاجکستان بزرګ وغیره افکاریکه درزمان حیات مسعود، ازآن خبری نبود متهم می سازند، حتی افکار تازه وجدیدی که اکنون میان نسل جوان مبنی بر تغیر نام افغانستان ومشارکت اقوام درساختار نظام وغیره را پشتونها همه بر مسعود برچسپ میزنند تا مګر بتوانند ازین طریق پشتونها را متحد ویکپارچه ساخته و اقوام غیر پشتون را میان خودشان خصوصا بقایای احمدشاه مسعود را زیر نامهای اسلامګرا و سیکولار، افغانستان خواه وتجزیه طلب ، مجاهد وغیر مجاهد بجان هم اندازند وخود ماهی دلخواه خویش را ازین آب ګل آلود بګیرند. روی همین علت است که ګلبدینی ها وظیفه دارند تا مدعی شوند مسعود مجاهد نبود وحتی اینکه مسلمان نیز نبود، چنانچه مولوی ساپي از افراد کلیدی ګلبدین در ناروی این فتوا را صادر کرد که رفتن درمحافل یاد بود مسعود حرام مطلق است، وی نه مجاهد بود ونه هم مسلمان ، درین محافل هرکسی که میرود وی فاسق ومرتد شناخته میشود. ولی با وجود این فتوای تند وی تعجب خویش را منی براینکه چګونه کمونیست و مسلمان واخوانی وپروفیسوران علوم اسلامی بخاطر وی زیر یک سقف جمع میشوند وبخاطر وی اشک میریزند اظهار تعجب کرده است. این قلم بخاطر جلوګیری از اطالت کلام از آوردن همه ای اراجیف مولوی ساپی معذرت میخواهم . بهمین ترتیب ، شعله ایی ها وخلقی ها وپرچمی های پشتون ، همه وطیفه دارند که مسعود را هم سطح با ګلبدین یک اخوانی ویک اسلام ګرای مزدور و وابسته به آی اس آی تبلیغ کنند. بناء میتوان ګفت که شاید تنها موردی که تمام پشتونها علی رغم اختلافات سلیقوی وقبیلوی وحتی فکری وعقیدتی شان بالاجماع به آن اتفاق رأی دارند همانا ضدیت با احمدشاه مسعود وحبیب الله کلکانی است. اما چنانچه عرض شد این ضدیت ها بیشتر برخاسته از عقده های سلطه جویانه ای پشتونیستی ناشی میګردد نه برخاسته از اندیشه ها وافکار انسان محورانه. هرچند که چنین ضدیتها با رنګ ولعاب مدرنیسم واسلامیزم نیز ملمع کاری میشود اما به هیچ صورتی پشتونها نمیتوانند حقیقت موضوع را که همان تعصب قومی است پنهان نمایند. مثلا حبیب الله کلکانی را پشتونها درظاهر امر بخاطر اینکه دربرابر مدرنیسم شاه امان الله قرار ګرفت محکوم میکنند و اورا یک دزد معرفی میکنند، اما ازبغاوت شینواریها وتسلیم شدن محمد ګلخان مهمند به باغیان وبغاوت مهمند بابا دربرابر شاه امان الله هیچ یادی نمیکنند وبرعکس برای تجلیل از روز تولد و وفات محمد ګلخان مهمند محفلها ګرفته سایتها ورسانه های پشتو همه ساله در وصف این بابای کاغذی شعرها می سرایند، ودرین راه هرپشتونی که با آنها همراهی نکند وی را خلع ایمان وخلع پشتونوالی میکنند.

به عبارت دیګر پشتونها میخواهند این را بګویند که با محبوبیتی که مسعود درزمان حیاتش دربین مردم کسب کرد، صادق خواندن وی به منافع عمومی مردم افغانستان اعم ازپشتون وتاجیک وازبیک وهراره درحقیقت ضربه ای است بر پیکر قومګرایان پشتون که درطول دوصد وپنجاه سال تبلیغ کرده اند که اقلیتهای قومی قدرت رهبری واداره ء این سرزمین را ندارند. آنها هروقت که اشتهای حاکمیت شان طغیان کرده است اولا راه را برای مداخله کشورهای خارجی باز کرده اند و به زور قوتهای خارجی بقدرت رسیده اند، وثانیا کل وطن را به پرتګاه سقوط سوق داده اند، که برای اثبات مدعای شان دو نوع سقوی را آنها مثال میزنند، درحالیکه درهردو مثال تاریخی پای منطق خود شان لنګ میشود، زیرا نه حبیب الله خادم رسول الله به زور قوای روس یا انګلیس به اریکه ای قدرت تکیه زد ونه هم ربانی و احمدشاه مسعود. برعکس این زعمای پشتون بودند که ګاه توسط استعمار انګلیس چون شاشجاع وامیردوست محمد و نادر وزمان دیګر هم توسط روس همچو تره کی و حفیظ الله امین به زور نیروهای اشغالګر خارجی ، یا به قدرت رسیدند ویاهم دست طلب به خارجی ها دراز نمودند تا کودتای منحوسی را که آنها انقلاب ظفرآفرین نام داده بودند از سقوط حتمی بوسیله ای مجاهدین نجات دهند ، حتی اسناد وشواهد امروزی میرساند که آدولف هتلر درجنګ جهانی دوم به شاه امان الله خان نامه ای فرستاده بود واز وی خواسته بود که اګر وی نیت برګشت به کرسی پادشاهی افغانستان را داشته باشد هتلر زمینه ای برګشت وی را بقدرت درظرف بیست وچهارساعت مساعد می سازد. آقای محمد اعظم سیستانی ازقول یکی ازنواسه های شاه امان الله که فعلا در اروپا زنده ګی میکند متن این نامه را بدست آورده است . آقای سیستانی به این امر بصورت ناخود آګاه اعتراف کرده که ګویا فعالیت های امان الله خان بعداز مستحکم شدن پایه های قدرت نادرخان وقلع وقمع طرفداران نهضت امانی درنوار مرزی افغانستان وهند بریتانوی شدت کسب کرد، و قبایل پشتون با شاه امان الله این شرط را ګذاشتند که اګر به مدت یک هفته شهرکابل وخزانه ای ارګ را در اختیار آنها قرار میدهد قبایل حاضر اند که به نفع شاه امان الله برضد نادرشاه بشورند. آنچه که قبایل پشتون از شاه امان الله میخواستند همان خواستی بود که نادرشاه آنرا درسقوط دادن حبیب الله خادم دین رسول الله عملی کرده بود یعنی دادن اجازه به یک چور وچباول همګانی وغارت اموال و دارایی های مردم تا مدت یک هفته . ولی کجاست ضمیر و وجدانی که این اسناد وشواهد علنی تاریخی را با جبین ګشاده قبول کند واعتراف کند که درحقیقت این زعمای پشتون بودند که زمینه ای مداخلات نظامی بیرونی را به کشور مساعد ساخته وخودشان با جاری ساختن سیل خون ، زمینه های آشتی اقوام این سرزمین را با خاک یکسان کرده اند وهنوز که هنوز است هم عطش خون ریزی در وجود اعقاب شان پایان نیافته وآنها امروز ازریختن خون مردم بیګناه لذت می برند. حالا هم توسط قوای ناتو زمام امور را بدست ګرفته و هم درجبهه مخالف با القاعده و جنګجویان چند ملتیی ایتلاف کرده ونامش را جهاد در راه اسلام ګذاشته اند وافغانستان را میدان بزکشی ابرقدرتها ساخته اند وهم برادران ناراضی شان حلقه ای غلامی کشورهای منطقه را به ګردن آویخته اند. من هیچ نمیدانم که نقش اقوام غیر پشتون درین بزکشی قبیلوی داخلی میان پشتونی چی است؟ این فاشسم چنان بیداد میکند که آخرین قله بی عقلی وبی منطقی خودرا می پیماید چنانچه آقای احمد جان آریوزی کشته شدن، وترور رهبران قبیلوی پشتون را نیر بدوش اقوام غیر پشتون درافغانستان وپاکستان میداند. درحالیکه کشت وکشتار قبیلوی داخلی میان پشتونها ازامروز آغاز نګردیده است، جنګهای داخلی میان پشتونها سابقه ای بس طولانی دارد که واضح ترین آنرا میتوان از جنګ های خوشحال ختک یا قبیله ای یوسفزی یاد کرد . درزمان جنګ های ذات الینی میان قبیله ای ختک با یوسفزی ها نه ناتو وجود داشت ونه هم استاد عطا محمد نور ونه هم جمعه خان همدرد نه هم رژیم آخوندی ایران وغیره. خونریزیهای ذات البینی میان پشتونها تا به امروز ازبدیهیات ومسلمات تاریخ است ولی قومګرایان نوین یا بعبارت دیګر نیوفاشیست های قبیله تاوان آنرا میخواهند از اقوام دیګر بګیرند. خان افضل خان لالا واحمدجان آریوزی درجنوب شرق آسیا میخواهند که از کشمیر تا بدخشان را فتح نموده وزیر اشغال خویش در آورده وانتقام خون پشتونها را ازخلقهای غیر پشتون بګیرند وتمام اقوام غیر پشتون را بخاطر کشته شدن رهبران شان قتل عام کنند ویک کشور تک زبان لوی افغانستان را بالای استخوان های هزاره ها تاجیک ها وازبیکها اعمار نمایند. .

پس درچنین فضای مختنق فرهنګی دررسانه های پشتو زبان هرنوع اعتراف به حقانیت مسعود وقهرمان بودن مسعود، توسط هرپشتونی که باشد بطلان جعل کاری های تاریخی آنها را درطول سه صد سال ثابت میکند. بناء اینکه یک پشتون علنا ورسما خودرا مدافع افکار احمدشاه مسعود بنامد پشتونها اورا حرامی میخوانند یاهم دیوانه. بهترین مثال روشن برای اثبات این مدعا همین تعین کمیسون برګزاری از روز شهادت احمدشاه مسعود توسط کرزی بود که درآن رییس کمیسون یک پشتونی بنام انڅور رییس نشرات تلویزیون وظیفه ګرفت تا ازروز شهادت مسعود به نحو شایسته ای تجلیل بعمل آورد، ولی پشتونها آقای انڅوررا حرامی توصیف کردند، هرچند که آقای انځور درفاشیزم پشتونوالی ، خودش رهبری یک جناح را با دیګرفاشیستان درآلمان قبل از کرسی ریاست تلویزیون به عهده داشت ولی بعداز سهم ګیری وی در تجلیل از روز شهادت مسعود ، فاشیستان دیګر وی را خلع پشتو کردند. کسیکه درجامعه پشتونی خلع پشتو شود معنایش این است که وی شخص بی ناموس بوده و کوچکترین حمیت وغیرت پشتونوالی در وجودش نمیباشد. واین بستګی به مهارت شخص دارد که تا چه مدتی میتواند خودرا دوباره تزکیه وپاک ساخته و بار دیګر با دستار قبیله ایی وارد جرګه مرد سالاران وباغیرتان وباناموسان ګردد. بسیاریهای که خلع پشتو وپشتونوالی میشوند با قبول هزاران خفت وخواری خودرا دوباره وارد جرګه ای با غیرتها و باناموسها میکنند. چه بسا که بعضی از خلع شده ها درهمان حالت مرده اند واین طعنه بالای اولادها ونواسه هایشان باقی ماند که پدرشان یک شخص بی پشتو یعنی بی ناموس بود واز دنیا بی پشتو رفته است. حال آقای انځور به تعبیر مخالفانش خون پشتونی در رګهای وی جریان ندارد ورنه اګر پشتون می بود خودرا ازین ننګ ابدی خلاص کرده واعلان استعفا میداد.

اما این منتقدان خودشان مورد این آزمون تاریخی قرار نګرفته اند اګر خودشان نیز درجایګاه انځور قرار بګیرند ومزه ای قدرت وکرسی را بچشند به عین عمل متوصل میشوند یعنی پشتو وپشتونوالی را زیر پا کرده وصرف کرسی ومقام را حفظ می نمایند. بناء آقای انڅور حاضر شده است که این جام زهررا نوش جان کند خلع پشتو را بجان بخرد ولی کرسی را حفظ کند. این امر درباره آقای محمد اعظم سیستانی نیز صدق میکند آقای محمد اعظم سیستانی نیز یکبار ویا دو بار بخاطر همکاسه بودنش با ببرک کارمل مردود قوم شده وخلع پشتو شده بود.

راوی میګوید:« در دوران نخست وزیری سلطانعلی کشتمند، ( مرحله ای نوین وتکاملی انقلاب ثور) که طرفداران شناخته شده ای حفیظ الله امین بیشتر درسلولهای زندان بودند، ولی تعداد بیشتر امینی های که دررده های ملکی وپاینی قرار داشتند درمرحله ای تکاملی نیز خودرا سپاهیان انقلاب دانسته ودر دفاتر وادارات دولتی ایفای وظیفه میکردند. کاندید اکادمیسن محمداعظم سیستانی با یکی ازین خلقی های افراطی پشتون روی یکی ازمضامین نشر شدهء خویش دریکی ازجراید حکومتی آنروز وارد یک جنګ لفظی بعدا فزیکی در ریاست اکادمی علوم شد. خلقی مذکور که خود نیز عضو اکادمی علوم بود بعدازخواندن یکی ازمقالات تاریخی آقای سیستانی روبه طرف وی کرده وګفته بود: سیستانی صاحب! تو نه ناموس داری ونه هم شرف ونه وجدان اکادمیک. اګر تو واقعا امانت علمی را مراعات میکردی چرا درزمان حاکمیت فلان نفر همین نظریه را ابراز نکرده بودی وحالا خلاف آنرا نوشته ایی . راوی میګوید من فراموش کرده ام که اصل مشاجره برسر چی بود ولی زمانیکه داخل دفتر شدم صرف غالمغال بود. . سیستانی ګفته بود که آنوقت شرایط ایجاب نمیکرد. خلقی برایش ګفته بود که حالا بالایت لازم است که بګویی که من آنوقت ګوه خورده بودم آن نظریهء قبلی ام غلط بود حالا درست اش این است. سیستانی نیز احساساتی شد وچند حرف رکیکی به آدرس خلقیها فرستاد . خلقی مذکور تا چشم بهم زدن با زدن چند مشت محکم به سر وصورت کاندید اکادمیسن توانست که خون را از سر وروی کاندید اکادمیسن جاری سازد. بعد از فواره شدن خون، جناب آقای سیستانی تصمیم میګیرد تا با پای پیاده مستقیما به دفترنخست وزیر وقت سلطانعلی کشتمند خودرا برساند واعلام داد خواهی کند. راوی میګوید ما چند نفر هرقدر برایش عذر کردیم که لا اقل به حوزه ای پولیس برود ولی وی اصرار داشت که( نخیر تا که خودرا نزد صدراعظم نرسانم والا اګر بمانم تا برایش عینا نشان دهم که هنوز هم امینی های پست وبی وجدان وقاتل خواب حکومتهای دیکتاتورمابانه را ازسرشان بدور نساخته اند). راوی ادامه میدهد: زمانیکه به دروازه ای صدارت ، غرفه ای محافظان امنیتی رسیدیم وآنها این وضعیت اسفبار را مشاهده کردند ، عاجل به دفتر آقای کشتمند زنګ کشیدند که : یک مرد سرسفید اینجا آمده است میګوید که کاندید اکادمیسن است ومورد ضرب وشتم قرار ګرفته وخون نیز ازسر و رویش جاری است میګوید جز به خود صدراعظم به هیچ کس دیګری عارض نمی شوم.

نخست وزیر اجازه ای ورود را برایش داد. آقای کشتمند علی الفور به ریاست دادستانی وقت مکتوب رسمی نوشت وبصورت جدی از آنها خواست تا موضوع را مورد بررسی قرار داده وفرد مدعی علیه به دادګاه معرفی واز وی کیفر خواهی صورت بګیرد. اما آقای سیستانی درنیمه راه با آنهمه عرض ودادش ازدعوایش منصرف شد ودر دادستانی از تعقیب عدلی پرونده اش منصرف ګردید. زیرا فرد مدعی علیه ازطریق جرګه قبیلوی وپشتونوالی نزد آقای سیستانی مراجعه کرده وبا دادن رشوت ، وی را توانست از اقامه ای دعوا منصرف سازد».

حالا آقای کاندید اکادمیسن محمد اعظم سیستانی ضرورت دارد که بخاطر هم کاسه ګی اش با پرچمی ها وبعد نوشتن اولین کتابش درخارج از افغانستان درباره کودتای ثور وبراءت دادن مسعود آن ګناهان را جبران کند تا دستار پر اقتخار قبیله را برسرش بګذارند. وآن ردای غیرت پشتونوالی را که سالها پشتونها ازشانه هایش خلع کرده بودند دوباره به وی اهدا کنند. بناء وی مجبور است که دست به جعل تاریخ بزند تا رضایت جرګه غیرتی ها را حاصل کند . آقای محمد اعظم سیستانی میخواهد خودرا از دشنامها وشتر کینه ګی های هم تبارانش نجات دهد. لذا او بحیث یک نویسنده ای مسایل تاریخی ضرورت دارد تا یکصدوهشتاد درجه ازنظریات قبلی خویش عقبګرد نماید. درین عقبګرد یکصدو هشتاد درجه ایی آقای سیستانی به معیارهای اخلاقی و و جدان علمی کوچکترین پایبندی نشان نمیدهد آقای سیستانی بی مهابا یک ادعای بی سر وتهی را علیه مسعود مطرح کرده است که نمیدانم چه وقت آنرا به اثبات خواهد رساند. او بخاطر خوشی قوم ګرایان پشتون واجازه ای ورود به جرګه ای غیرتی ها وباناموس ها که مبادا جنازه اش بی ګور وبی کفن بماند ودر بیوګرافی اش نوشته شود که آقای سیستانی هم ازنظر زبانی پشتون نبود وهم دوبار خلع پشتو شده بود. یکبار درزمان ببرک کارمل بار دوم درسویدن ضرورت به این دارد تا تاریخ را نیز جعل کند چنانچه که بعدا ازاینکه مسعود چشم ازجهان پوشید، اعظم سیستانی بابدترین الفاظ وی را عامل فروباشی افغانستان وایجاد یک کابلی که درآن حتی پشتونها حق زیستن را نداشته باشند معرفی کرد. چنانچه وی ازقول شخص نامعلومی نوشته است که مسعود آرزو داشت که کابلی را بسازد که اګر پشت خانه ای هرکابلی دق الباب شود از آنطرف صدای به زبان پشتو نشنود که (څوکی یۍ). بیل ریچاردسن جعلی وی نیز عین مطلب را باعبارات دیګر می نویسد که : مسعود هرګز خواهان حفظ تمامیت ارضی افغانستان نبود. ازنظر آقای سیستانی وبیل ریچاردسن جعلی که همان نبی مصداق است ، مسعود سالها قبل ازحوادث دهه های هشتاد ونود میلادی حتی درسالهای هفتادمیلادی خواب ایجاد یک تاجکستان بزرګ را میدیده که در رأس آن خودش به حیث یک امپراطور یا پادشاه قرار میداشت

ادامه دارد