پاسداران صلح در افغانستان!
آيا آنچه بان کی مون می گويد درست است؟
زمان خواندن: (تعداد واژه ها: )
کابل پرس?: آيا تصويری که بان کی مون سرمنشی سازمان ملل متحد از نيروهای پاسدار صلح ارايه می دهد با واقعيت آنچه در افغانستان می گذرد، مطابق است؟ آيا نيروهای پاسدار صلح در افغانستان برای حفظ صلح در افغانستان حضور دارند و يا منافع کشورهای آنان چنين اقتضا می کند؟ آيا نيروهای بين المللی مستقر در افغانستان مانند آيساف خود عامل بخش بزرگی از ناآرامی ها در کشور نيستند و در کشتار غير نظاميان دست ندارند؟ آيا حضور آنان در افغانستان و حمايت از دولت به معنای حمايت از ترکيب جنايتکاران از دوره ی پادشاه عياش و ديکتاتور محمد ظاهر و رژيم ها پس از وی که هر کدام در کشتار مردم و غارت دارايی هايی همگانی دست داشته و دارند و اکنون در رده های مختلف دولتی می باشند نيست؟ آيا در اين شش سال اخير قربانيان بيشتر مورد توجه جامعه ی جهانی قرار گرفته اند و يا جنايتکاران و دزدان؟ آيا بخش هايی از نيروهای آيساف در چهارچوب پی آر تی، در قاچاق آثار تاريخی افغانستان دست ندارند؟ آيا برنامه ی دی دی آر و داياگ موفق بوده است و در جنوب، شمال، شرق و غرب و مرکز ديگر نيروی غير قانونی مسلح نيست؟ آيا بيش از دو هزار گروه مسلح غير مسوول منحل شده و بيش از 5 هزار کودک که در اين گروه ها مورد سوء استفاده قرار می گيرند، اکنون آزادند؟ آيا بخش قابل توجهی از کمک های جامعه ی جهانی توسط دزدان داخلی و بين المللی تاراج نشده است؟ آيا مقامات بلندپایه به شمول برخی اعضای خانواده و اطرافيان کرزی در قاچاق مواد مخدر دست ندارند؟ آيا يک حکومت شبه طالبانی و مخالف آزادی بيان و حقوق بشر در کابل نيست؟
به انبوه اين پرسش ها می توان پرسش های بسيار زيادی اضافه نمود که به نظر می رسد، آنچه بان کی مون درباره ی نيروهای پاسدار صلح می گويد با واقعيت افغانستان سازگار نيست.
پيام بان کی مون که توسط يوناما به کابل پرس ارسال شده را با هم می خوانيم:
بان کی مون:
امسال روز بين المللی محافظين صلح ملل متحد مصادف است با شصتمين سالگرد ماموريت محافظت صلح ملل متحد. شش دهه قبل از امروز، نخستين ماموريت حافظ صلح توسط شورای امنيت ايجاد گرديد. بيشترين حافظين صلح از کشور های اروپايی و امريکايی بودند و اکثراً افراد نظامی بدون اسلحه بودند که خطوط آتش بس را ملاحظه و نظارت مينمودند.
از آنزمان بدينسو محافظت صلح منحيث يکی از تشکيلات مهم سازمان ملل متحد انکشاف يافته است. امروز، ما بيش از 110،000زنان و مردان را داريم که در مناطق جنگی در سراسر جهان استخدام گرديده اند. آنها تقريباً از 120 کشور ميباشند که نسبت به همه وقت آمار بلند داشته و اعتماد را در محافظت صلح ملل متحد بازتاب ميدهند. آنها از کشور های بزرگ و کوچک، غنی و فقير و حتی بعضی شان از کشور های جنگ زده ميباشند. آنها فرهنگ ها و تجارب مختلف را با خود ميآورند، اما در اراده خود برای تقويت صلح ، متحد ميباشند. بعضی شان با يونيفورم ملبس هستند ولی اکثراً مردمان ملکی اند و فعاليت های شان فراتر از نظارت ميباشد.
آنها پوليس را آموزش ميدهند، جنگجويان قبلی را خلع سلاح مينمايند، انتخابات را حمايت مينمايند و در ايجاد دولت سازی کمک مينمايند. آنها پل ها را بنا مينمايند، مکاتب را ترميم مينمايند، قربانيان سيلاب را کمک و زنان را از تجاوزارت جنسی حفاظت مينمايند. از حقوق بشر حمايت و تساوی جنسيت را ارتقاع ميدهند.با سپاس از تلاش های شان که کمک های بشری ميتواند ارسال گردد و انکشاف اقتصادی ميتواند آغاز گردد.
در سال گذشته، من با محافظين صلح در افريقا، آسيا، شرق ميانه و کاريبين ديدن نمودم. مهاجرين را ديدم که به خانه های شان دوباره بر ميگشتند، اطفال دوباره به مکتب ميرفتند، مردم يک بار ديگر تحت حاکميت قانون بطور مطمئن زنده گی مينمودند. من جوامع را ديده ام که با کمک حافظين صلح از ويرانی به سوی بازسازی در حالت گذار بودند . در هائيتی، در لايبريا، در جمهوری ديموکراتيک کانگو کلاه آبی ها يک فضای تنفس را برای ايجاد صلحی شکنند فراهم نموده اند.
ما نميتوانستيم بدون کمک همکاران ما در سازمان های منطقوی اين وظيفه را انجام دهيم. اتحاديه افريقا و ملل متحد نخستين قوه ما را در دارفور تشکيل ميدهد و ما با اتحاديه اروپا در همسايگی چاد و جمهوری افريقای مرکزی کار مينماييم.
بيش از نصف همه دولت های عضو به عمليات های حافظ صلح ارتش و پوليس ميفرستند. ما از همه شان سپاسگذار هستيم. خاصتاً از مساعدت کننده گان عالی ما يعنی کشور های پاکستان، هندوستان، بنگله ديش، نايجريا و نيپال. اين ملت های جنوب مشترکاً تقريباً نصف از محافظين صلح را تشکيل ميدهند. اين سالگرد نه تنها فرصت تجليل از اين روز ميباشد بلکه همچنان فرصتی است تا در سوگ آن تعداد دوستان بنشينيم که ديگر با ما نيستند. در جريان اين شش دهه، بيش از دو هزار و چهار صد زن و مرد در راه خدمت به صلح جان های شانرا از دست داده اند. صرفاً در سال گذشته، ما 87 تن از افراد شجاع خود را از دست داديم.
هرکدام آنها يک قهرمان هستند. امروز، ما يک بار ديگر خود را متعهد به اينکه فدا کاريهای آنها هميشه در خاطرات ما خواهد بود و فعاليت های حياتی کلا آبی ها، تا زمانيکه به آنها نياز ديده ميشود، ادامه خواهد داشت.
پيامها
27 می 2008, 09:42, توسط افغانستانی
برای سازمان ملل به صفت تریبون زورگویی های امریکا مانند ادارۀ خاین بوش در دنیا دیگر نه اعتبار مانده و نه هم آبرو! این حرفهای بان کی مون یک مُشت دروغ و لاف است که دیگر خریداری ندارد و واقعیت های روی زمین در کشور افغانستان خود اسناد کوبندۀ بر دهن همچو لافوک های نوکر اند. ناتو و امریکا نه آبرو داشت و نه حالا چیزی به اسم عزت و افتخار برایش مانده چرا که همیشه دروغ گفته و همیشه در پی منافع خود بوده. نفرین و ننگ باد بر همچو دروغ گویان بزرگ تاریخ!
27 می 2008, 12:27, توسط افغانستانی
"بنا به گفته یک سازمان مهم خیریه کودکان در بریتانیا، امدادگران و پاسداران صلح کودکان را در مناطق جنگ زده، مورد آزار و سوءاستفاده جنسی قرار می دهند. این سازمان خیریه می گوید برخی از این کودکان فقط شش سال سن دارند." بی بی سئ فارسی
27 می 2008, 14:42
با عرض معذرت بخاطر غیر فعال بودن پیوند بالا و اینهم پیوند جدید:
متن گزارش
ویدیوی این گزارش
27 می 2008, 14:46, توسط امیرالمومنین ملا نصرالدین
از قدیم گفته اند که مرغ را چی اسان بگیری و چی سخت قر میکشه
مردم افغانستان از هر کس و هر چیز شکایت داره ای خارجی است این طالب است ای مجاهد این ظاهر شاهی پس او ملت خی کی باشه یا اینکه هر کس به جان پتی خان باشه چطور.
بان کی مون هم یک نفر اس کار های که سازمان ملل کرده و میکنه را نباید که نادیده گرفت اگه د میدان جنگ میبودین میفامیدن که چی قدر داکتر ها در شرایط چنگی طرفهای در گیر را معالجه میکردند و یا تعداد زیادی کمک های که برای مردم افغانستان کرده روان است ..
دوست های گرامی همان سوزن که ما چور کردیم را نشاه بیتین هرکس اب از دم شمشیر خودش خورد نوشش باد....
28 می 2008, 02:54
مأموریت های نظامی و صلح بانی سازمان ملل هیج ارتباطی با حضور آیساف و متحدین در افغانستان ندارد. آقای میر هزار اینها نیروهای چند ملیتی اند که ارتباط مستقیم به اردو و حکومتهای خودشان دارد نه ملل متحد. شما زیاد بی مضمون تشریف دارید.